Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. nr [...] wydaną z up. Prezydenta Miasta B. orzeczono o wymierzeniu J. G. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 24.329,85 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia z działki nr 1 k.rn. [...], położonej w B. przy ul. [...] jednego drzewa z gat. topola euroamerykańska.
W następstwie wniesionego od tej decyzji odwołania została ona utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...].
J. G. pismem z 29 maja 2013 r. doprecyzowanym pismem z 5 sierpnia 2013 r., złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Kolegium. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji, a także decyzji organu
I instancji z [...] r. nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [...]r., nr [...]odmówiło wstrzymania wykonania swojej decyzji z [...] r. nr [...], natomiast zawiadomieniem z [...]r. nr [...] przekazało wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji do Prezydenta Miasta B. jako organu właściwego do jego rozpatrzenia.
Po rozpoznaniu tego wniosku Prezydent Miasta B. postanowieniem z [...] r. nr [...] wydanym z powołaniem się na treść art. 123 § 1 kpa odmówił wstrzymania wykonania swojej ww. decyzji z [...] r. wskazując, że Kolegium jako organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania dokonało już rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji.
W zażaleniu na to postanowienie J. G. zarzucił, że w postępowaniu wznowieniowym miał prawo złożyć wniosek o wstrzymanie zarówno decyzji odwoławczej jak i decyzji organu pierwszej instancji. Wnioski te powinny być też przez te organy rozpoznane. Zarzucił nadto, że przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia Prezydent Miasta B. nie wziął pod uwagę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt SK 6/12.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zażalenia tego nie uwzględniło i zaskarżonym postanowieniem z [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 152 § 1 i art. 123 kpa utrzymało orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa i zasługuje na pozostawienie w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 152 § 1 kpa właściwym do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu w przedmiocie wznowienia jest organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z art. 150 § 1 kpa organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie organem administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., gdyż to ten organ w wyniku odwołania strony wydał decyzję z [...]r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. jest zatem organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, która "konsumuje" rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu wydanym przez organ I instancji.
Wniosek z art. 152 § 1 kpa dotyczy zatem decyzji ostatecznej, nie zaś decyzji organu I instancji, jeżeli ta nie posiada waloru ostateczności, który nabywa w przypadku, gdy nie zostało od niej wniesione odwołanie lub wyraźny przepis prawa stanowi, że decyzja jest decyzją ostateczną. W konsekwencji w niniejszej sprawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji właściwe jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które wypowiedziało się w niej już postanowieniem z [...]r. nr [...]. Dlatego też zdaniem SKO organ I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji z [...]r. nr [...].
W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. J. G. wniósł o jego uchylenie w całości i o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów sądowych. Zarzucił, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem art. 152 kpa przez pominięcie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r. sygn. akt TK 6/13 o niezgodności z Konstytucją RP art. 88 ustawy o ochronie przyrody oraz przy przyjęciu błędnego poglądu, że nie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi powołując się na treść ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego zakwestionował skarżący legalność decyzji, którą wymierzono mu karę pieniężną za wycięcie bez wymaganego pozwolenia drzewa.
W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podnosząc, że J. G. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego powołując się na przesłanki z art. 145 nie z art. 145a kpa. Stwierdzono, że przepisy stanowiące podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w dalszym ciągu obowiązują, nie zostały ani uchylone ani zmienione. Nadto organ odwoławczy podał, że w postępowaniu wznowieniowym została wydana ostateczna decyzja o odmowie uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Na decyzję tę (z dnia [...]r.) J. G. wniósł skargę do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym zważył, co następuje
Postanowienia organów obu instancji ostać się nie mogą chociaż z innych przyczyn niż podniesione w skardze, które Sąd nie będąc zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) związany jej zarzutami i wnioskami, wziął pod rozwagę z urzędu.
Jak to zasadnie wskazało SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 152 § 1 kpa w sprawie wstrzymania z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania właściwy jest organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania, czyli zgodnie z art. 150 § 1 kpa organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Na gruncie niniejszej sprawy organem tym jest zatem SKO w K., które jako organ odwoławczy wydało objętą wnioskiem o wznowienie postępowania decyzję z dnia [...] r.
Gdy nadto zważy się, że zgodnie z art. 145 § 1 kpa wznowienie może dotyczyć jedynie postępowania zakończonego decyzją ostateczną to należy dojść do zgodnego z wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu wniosku, że przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 152 § 1 kpa może być jedynie decyzja ostateczna, tj. w przypadku wniesienia odwołania decyzja wydana przez organ odwoławczy. Jak to prawidłowo stwierdziło SKO decyzja tego organu "konsumuje" bowiem nieostateczną decyzję organu pierwszej instancji. W konsekwencji na użytek postępowania wznowieniowego mamy wówczas do czynienia jedynie z jedną decyzją o treści ukształtowanej decyzją organu odwoławczego. Wniosek o wstrzymanie wykonania na podstawie art. 152 § 1 kpa zawsze dotyczy zatem tylko tej ostatecznej decyzji niezależnie od tego jak został on sformułowany. Żądanie sformułowane w takim wniosku musi i powinno być bowiem interpretowane w odniesieniu do obowiązujących w tym względzie przepisów postępowania o nie pojmowane zgodnie z jego literackim brzmieniem, w sytuacji gdy pozostaje ono w oczywistej sprzeczności z treścią obowiązujących przepisów i jego inna interpretacja prowadziłaby jednocześnie do wzajemnie sprzecznych i nielogicznych wyników.
Należałoby bowiem założyć, że możliwa jest np. odmowa wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego i wstrzymanie wykonania identycznej co do treści decyzji organu pierwszej instancji (nie posiadającej nadto przymiotu ostateczności).
W świetle powyższych rozważań należało dojść do wniosku, że orzekając w przedmiocie wniosku o wstrzymanie i wydając postanowienie z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. działał jako organ niewłaściwy w sprawie oraz orzekał w sprawie rozstrzygniętej już wcześniejszym ostatecznym postanowieniem SKO w K. z dnia [...]r. nr [...]. Postanowienie to zostało zatem wydane w warunkach o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 126 kpa. Nie ma przy tym znaczenia, że Prezydent B. działał w oparciu o błędnie podjęte przez SKO zawiadomienie o przekazaniu z dnia 5 maja 2014 r. Zaskarżone postanowienie SKO w K. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w konsekwencji z naruszeniem tych samych przepisów. Z tych też powodów należało stwierdzić ich nieważność na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 119 pkt 1 i 3 i art. 120 ustawy p.p.s.a. Jednocześnie uznając, że bezprzedmiotowe było postępowanie w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] Sąd postępowanie to umorzył na podstawie art. 145 § 3 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 kpa.
W związku z treścią skargi należało zaś stwierdzić, że ze wskazanych wyżej przyczyn dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia nie mogła mieć znaczenia podnoszona w skardze kwestia nieuwzględnienia przez organy obu instancji treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt TK 6/13. Rozważenia skutków wydania tego wyroku skarżący może się zaś domagać w postępowaniu w przedmiocie jego wniosku o wznowienie postępowania, zakończonym decyzją SKO w K. z dnia [...] r. nr [...] (według treści odpowiedzi na skargę).
O kosztach postępowania sądowego (obejmujących wpis od skargi) orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i 211 ustawy p.p.s.a. sw