Uzasadnienie
Mocą postanowienia z dnia 9 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ustanowił dla skarżącego radcę prawnego urzędu. W dalszej kolejności właściwa korporacja zawodowa wyznaczyła pełnomocnika w osobie Radcy prawnego L. G., o czym zawiadomiono Sąd w ramach pisma 3 lipca 2017 r.
W dniu 10 sierpnia 2018 r. przed Sądem odbyło się posiedzenie jawne, na którym stawił się skarżący z wyznaczonym pełnomocnikiem. W toku rozprawy odczytano między innymi pismo procesowe ww. pełnomocnika datowane na "18 sierpnia 2017 r.", które wpłynęło do biura podawczego Sądu w dniu 9 sierpnia 2018 r. W piśmie tym pełnomocnik podtrzymał stanowisko skarżącego, przedstawiając dodatkową argumentację na poparcie skargi. W tych ramach zawarty został nadto wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, iż koszty nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie: "P.p.s.a") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpatrywanym zakresie należy sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie").
Zgodnie z brzmieniem § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 tego aktu, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl zatem § 21 ust. 1 rozporządzenia, opłatą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (pkt 1) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest opłata obliczona na podstawie § 8 (lit. a). Opłata ta, za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 600 zł (lit. b), a w innej sprawie – 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie, w którym przedmiotem skargi nie była należność pieniężna, ani nie obejmowała skargi na akt wydany przez Urząd Patentowy, należy do tej trzeciej kategorii spraw, w którym opłata maksymalna za czynności radcy prawnego wynosi 240 zł.
Ustaloną w ten sposób opłatę należy powiększyć o podatek od towarów i usług, czyli o kwotę 55,20 zł. Łączna wysokość wynagrodzenia adwokata objęta zakresem wniosku z dnia 9 sierpnia 2018 r. (data wpływu do Sądu) stanowi zatem kwotę 295,20 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.