Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lutego 2020 r. Miasto R. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia na pokrycie utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej. Decyzję w I instancji jako organ wydał Prezydent Miasta B. W skardze strona skarżąca powołuje się na swój interes prawny, wskazując, że jest zobowiązana do pokrywania wydatków na świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Interes prawny strona skarżąca wywodzi z brzmienia art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1111 ze zm.), zgodnie z którym, powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej ponosi wydatki na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecko.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, stwierdzając, że strona skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi, a jedynie interes finansowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. (art. 58 § 3 p.p.s.a.)
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny. Interes prawny, o którym mowa w wymienionym przepisie powinien mieć oparcie w przepisach prawa, a także być własny i indywidualny. Co należy podkreślić w przywołanym przepisie mowa jest o interesie prawnym we wniesieniu skargi, a zatem zaskarżeniu określonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracyjnego.
Wobec powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że strona skarżąca nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi, a zatem nie była uprawniona do jej wniesienia. Strona skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, jak również zaskarżona decyzja nie dotyczy jej praw i obowiązków. W szczególności na jej podstawie strona skarżąca nie jest zobowiązana do pokrywania wydatków na świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej.
Z akt sprawy wynika jedynie, że taki obowiązek mógłby wynikać z porozumienia zawartego pomiędzy miastem B. a miastem R., nie natomiast z zaskarżonej decyzji. Takie porozumienie nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.
Przywołany przez stronę skarżącą w skardze art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej określa powiat właściwy do pokrycia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka. Sposób jego interpretacji może stanowić źródło sporu o właściwość, który nie podlega rozstrzygnięciu przez tut. Sąd.
W związku z powyższym Sąd na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.