Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. K. wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, uzasadniając swój wniosek niskimi dochodami oraz wysokimi kosztami utrzymania, spowodowanymi m.in. schorzeniami, na jakie cierpi skarżąca i jej małżonek.
Na wezwanie referendarza sądowego, do uprawdopodobnienia okoliczności powołanych we wniosku, wnioskodawczyni nadesłała szereg dokumentów obrazujących jej sytuację materialną. W oparciu o ich treść ustalono, że Z.K. wraz z małżonkiem zamieszkują w lokalu mieszkalnym o pow. 47,20 m2, utrzymując się ze świadczeń emerytalnych w wysokości 2582 zł netto miesięcznie. Stałe wydatki związane z utrzymaniem się obejmują: spłatę kredytu (rata wynosi 560 zł), opłaty za energię elektryczną (w ujęciu miesięcznym około 60 zł), czynsz za lokal mieszkalny - 290 zł, opłaty za telefon - 95 zł, opłaty za gaz (średnio ponad 100 zł), opłaty za ubezpieczenie oraz wykup niezbędnych lekarstw - około 300 zł miesięcznie. Z nadesłanych dokumentów wynika również, że zarówno skarżąca jak i jej małżonek cierpią na poważne schorzenia, wymagające kosztownego leczenia
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając stan rodzinny i majątkowy Z. K. uznano, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca i jej małżonek utrzymują się bowiem wyłącznie ze świadczeń emerytalnych. Ich wysokość co prawda nie może być uznana za niską, nie mniej jednak biorąc pod uwagę poziom wydatków na utrzymanie się, do ich dyspozycji pozostaje kwota pozwalająca na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym kontekście wypada zwrócić uwagę, że wspomniane wydatki nie budzą zastrzeżeń ani co do wysokości ani celowości. Dalej wskazać przyjdzie, że skarżąca i jej małżonek cierpią na poważne schorzenia. Uzasadnia to więc tezę o wyższych od przeciętnych kosztach utrzymania się (lekarstwa, rehabilitacja itp.), co zarazem może być uznane za podstawę do przychylenia się do złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.