Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości i przekazał do ponownego rozpoznania decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], mocą której nałożono na A. W. oraz Ł. W. jako wspólników spółki cywilnej [...] S.C karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł, w związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano m. in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Ł. W. i A. W. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu wniosku, że wykonanie decyzji może naruszyć słuszny interes stron.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 czerwca 2016 r. skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295).
Decyzja objęta skargą uchyla decyzję zaskarżoną odwołaniem i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ta ze swej istoty nie może wywołać bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a zatem wstrzymanie wykonania takiego aktu byłoby bezzasadne. Przedmiotowe orzeczenie organu jest orzeczeniem o skutkach wyłącznie procesowych, które nie przyznaje stronie praw ani nie nakłada na nią obowiązków. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Przedmiotowa decyzja wywołała skutki procesowe, z którymi nie wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów, tym samym nie można wymusić na skarżących w drodze egzekucji wykonania tej decyzji, gdyż ma ona charakter procesowy i nie podlega wykonaniu.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę na treść art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
W ocenie Sądu wskazany powyżej przepis nie znajdzie jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ dotyczy on wyłącznie decyzji ostatecznych, tymczasem decyzja organu I instancji, choć została wydana w oparciu o regulację art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, to jednak nie uzyskała przymiotu ostateczności. Z kolei zaskarżona decyzja mimo, że jest decyzją ostateczną, to nie nakłada na skarżącego kary pieniężnej.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.