Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca przebywa obecnie w zakładzie karnym. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca wyjaśnił, że w tzw. żelaznej kasie zgromadzone zostały środki w wysokości około 2000 zł, z których jednakże nie może korzystać ze względu na ich przeznaczenie (są to środki, które skazany otrzymuje do dyspozycji po odbyciu kary). W zakładzie karnym wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 600 zł, które podlega egzekucji komorniczej z tytułu zobowiązań alimentacyjnych.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Powołane przez stronę okoliczności uzasadniają przyznanie prawa pomocy.
Posiadane przez skarżącego środki nie mogą być przedmiotem swobodnej dyspozycji. Zgodnie bowiem z treścią art. 126 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 652) ze środków pieniężnych otrzymywanych przez skazanego, z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 113 § 6 pkt 1-3, środki do wysokości jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników gromadzi się i zachowuje do przekazania skazanemu w chwili jego zwolnienia z zakładu karnego, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie; ze środków tych nie prowadzi się egzekucji.
Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 czerwca 2018 r. przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw w maju 2018 r. wyniosło 4696,59 zł. Oznacza to, że do czasu zgromadzenia w/w kwoty skarżący pozbawiony jest możliwości dysponowania środkami zgromadzonymi na rachunku zakładu karnego. Analogicznie, przekonująco brzmią jego wyjaśnienia odnośnie pokrywania (egzekucji) obowiązku alimentacyjnego, w świetle których dochód uzyskiwany z tego tytułu niemal w całości przeznaczany jest na ten cel. W opisanych okolicznościach strona nie jest w stanie samodzielnie pokryć kosztów postępowania jak również opłacić usług fachowego pełnomocnika, a wobec tego złożony wniosek należało uwzględnić.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.