Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o przejściu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności samochodu osobowego marki [...], nr rejestracyjny [...], powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.).
Pismem z dnia [...]r. J. B. złożył do organu egzekucyjnego wniosek o zwrot kwoty [...] zł plus podatek VAT za przechowanie ww. pojazdu wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia [...]r.
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. przyznał J. B. zwrot wydatków oraz wynagrodzenie za dozór ww pojazdu za okres od [...]r. do [...] r. w wysokości [...] zł brutto wraz z kosztem holowania przedmiotowego pojazdu w wysokości [...] zł brutto, co daje łączną kwotę [...] zł brutto. Jednocześnie organ odmówił zapłaty odsetek od przyznanej kwoty.
W wyniku rozpoznania zażalenia J. B. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, nie podzielając tym samym zdania skarżącego co do właściwego sposobu obliczania wynagrodzenia za dozór. Uzasadniając przyznanie kwoty w niższej wysokości niż żądana przez skarżącego organ wskazał m.in. cyt. "Odnosząc się do żądania strony, by rozstrzygnięcie organu oprzeć na stawkach określonych w uchwałach rady powiatu organ nadzoru zauważa, że opłaty za parkowanie, jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a powołanej ustawy odnoszą się do innych niż Skarb Państwa właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczonych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Opłaty te nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu /.../".
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze J. B. wniósł o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie tego postanowienia w całości, a także poprzedzającego je postanowienia pierwszoinstancyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2971/12 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy do ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (wyznaczonej do usuwania pojazdu z drogi) za przechowywanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa, stosuje się przepisy uchwały rady powiatu, o której mowa w art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.)?".
Kwestia ta, jak wskazano powyżej, stanowi jedną z podstawowych wątpliwości wymagających rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi J. B., zatem wykładnia przepisów prawa, która zostanie dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku pytania prawnego postawionego w sprawie o sygn. akt I OSK 2971/12 będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Podkreślenia wymaga bowiem w tym miejscu, że stosownie do treści art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."), uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Poza mocą indywidualnie wiążącą w określonej sprawie uchwała taka wywołuje jednak również pośrednie skutki prawne w odniesieniu do innych postępowań sądowoadministracyjnych. Składy sędziowskie podczas orzekania w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym powinny bowiem uwzględniać wyrażoną w niej wykładnię przepisów prawa dopóki nie zostanie ona zmieniona inną uchwałą – pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 254/07, por też postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2616/13.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna, czyli przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, skoro Naczelny Sąd Administracyjny ma dążyć do usuwania rozbieżności interpretacyjnych w praktyce orzeczniczej wojewódzkich sądów administracyjnych, to realizacja tego celu wymaga zastosowania adekwatnych środków. Jednym z tym środków jest możliwość zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania sądowego, jeżeli dysponuje on informacją, że NSA w drodze uchwały usunie rozbieżności interpretacyjne w kwestii prawnej, istotnej dla prowadzonego postępowania (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II FZ 952/14, postanowienie NSA z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 640/12). W przywołanym powyżej postanowieniu sygn. akt II FZ 952/14 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił nadto, że analogicznie jak w przypadku zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego zawieszenie w oczekiwaniu na uchwałę NSA nie powinno być traktowane jako naruszenie zasady ekonomii procesowej.
W konsekwencji powyższych uwag, zdaniem Sądu celowym stało się zawieszenie obecnego postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów NSA wskazanej powyżej wątpliwości. Od jego wyniku zależy bowiem rozstrzygnięcie skargi na postanowienie organu II instancji z dnia [...]r.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.