Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W druku podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną oraz synem, zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 115 m2 i wartości około 180.000,00 zł. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnego innego majątku, a źródłem utrzymania się jego rodziny jest dochód jego małżonki ze stosunku pracy w wysokości 1560 zł netto miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała szereg dokumentów obrazujących sytuację materialną, z których wynika, że jest on osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku; wydatki na energię elektryczną kształtują się na poziomie 127,69 zł miesięcznie; rachunek za wodę w miesiącu maju opiewał na kwotę 85 zł; rata bliżej niesprecyzowanego kredytu w wysokości 116 zł. Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że jego syn zamieszkuje we W. i prowadzi odrębne gospodarstwo domowe.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów oraz poziom i strukturę wydatków w kontekście możliwych do poniesienia wydatków związanych z postępowaniem sądowym uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Trzeba bowiem zauważyć, że rodzina wnioskodawcy dysponuje stałym źródłem dochodu w postaci wynagrodzenia jego małżonki w kwocie 1500 zł. Zarazem bieżące koszty utrzymania się kształtują się na poziomie około 330 zł miesięcznie. Wpis w niniejszej sprawie wynosi zaś 200 zł. Nie można więc powiedzieć, że tego rodzaju wydatek zachwiałby sytuacją materialną strony zwłaszcza, że skarżący nie wskazał przy tym, na jaki cel zaciągnięta została pożyczka, której comiesięczna spłata pochłania 116 zł. Trudno bowiem uznać, że zobowiązanie prywatne powinno mieć pierwszeństwo przez obowiązkiem poniesienia daniny publicznej, jaką niewątpliwie są koszty sądowe. Niezależnie od tego zauważyć trzeba, że wnioskodawca nie wskazał również powodów, dla których pozostaje bez zatrudnienia w sytuacji ewidentnej koniunktury na rynku pracy, co nie pozostaje bez wpływu na ocenę jego możliwości finansowych.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.