Uzasadnienie
W dniu [...] r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu podniósł, iż znajduje się obecnie na utrzymaniu kolegi, który zapewnia mu także nocleg. Skarżący nie posiada żadnych dochodów, nieruchomości oraz przedmiotów wartościowych.
Na podstawie zarządzenia z dnia [...] r. skarżący został wezwany do uzupełnienia danych zawartych we wniosku poprzez podanie, z jakiej przyczyny nie podejmuje pracy oraz udokumentowanie, czy jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnił, iż jest osobą bezrobotną, albowiem swój zawód [...] wykonywał do tej pory w lokalu, którego dotyczy niniejsze postępowanie w przedmiocie wymeldowania. Tam też pozostawił cały swój majątek, a w jego ramach narzędzia pracy. Poświadczając status bezrobotnego skarżący przedstawił zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w D. z dnia [...] r., z którego wynika, iż skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu [...] r. i nie posiada prawa do zasiłku z tego tytułu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej ustawą, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 ustawy obejmującym zwolnienie m.in. od opłat sądowych i wydatków, czyli kosztów sądowych, następuje, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 199 ustawy każda ze stron ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Tymczasem instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od tej zasady, który znajduje zastosowanie jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Opłaty sądowe stanowią bowiem rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju świadczeń są zaś odstępstwem od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z ich środków pochodzą bowiem dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ich ponoszenia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 588/2006, LEX nr 191863 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04, niepublikowane). To na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek należytego wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły.
Przenosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, iż w stosunku do jego osoby zachodzi przesłanka z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy. Podkreślić przede wszystkim należy, iż skarżący nie podejmuje pracy, mimo, iż z naprowadzonych przez niego okoliczności nie wynika jakoby był osobą niezdolną, z przyczyn przykładowo zdrowotnych, do wykonywania czynności przynoszących mu dochód. Nadto, przedłożone przez skarżącego zaświadczenie z Urzędu Pracy poświadcza, iż skarżący dokonał rejestracji w tej instytucji dopiero w dniu [...] r., co można również interpretować na jego niekorzyść, wyciągając wniosek, iż nie korzysta on z wszelkich dostępnych możliwości mających na celu podjęcie zatrudnienia.
Kierując się powyższym oraz mając na względzie fakt, iż na obecnym etapie postępowania sądowego jego koszty sprowadzają się do wpisu od skargi w kwocie [...] zł, Sąd, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy, postanowił oddalić wniosek skarżącego.