Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. skarżący wnieśli skargę na uchwałę rady Gminy K. z dnia [...] r., nr [...], dotyczącą odrzucenia protestów wniesionych do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy, złożone protest dotyczyły braku zgody na przekwalifikowanie działki pgr [...], oznaczonej dotychczas jako B 65 ZI (zieleń izolacyjna) między zakładem produkcyjnym "[...]" a osiedlem mieszkaniowym, na teren przeznaczony pod sport i rekreację. Działka pgr [...] stanowi własność gminną. Okoliczność ta uzasadnia zakwalifikowanie złożonych zastrzeżeń do projektu planu zagospodarowania jako protestów.
Nadto z dołączonego do akt wypisu z zaskarżonej uchwały wynika, że skierowana została ona do J. L. i C. L. (pkt 36), W. Ł. (pkt 37) oraz S. O., W. O., E. G., J. G. i M. K. (pkt 38), jej adresatem nie byli natomiast S. O., M. Ł., P. Ł. i D. K., jakkolwiek osoby te złożyły protesty, zaś w przypadku D. K., uchwała została jej doręczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) kreuje dwa instrumenty związane ze zgłaszaniem zastrzeżeń do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którymi są protesty i zarzuty. Wniesienie zarzutu, przewidzianego w art. 24 ustawy, zastrzeżone jest dla podmiotów, których interes prawny został naruszony przez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Naruszenie interesu prawnego oznacza wkroczenie przez prawodawcę gminnego w sferę prawną podmiotu, regulowaną przepisami prawa materialnego. W rozważanej sprawie skarżący nie legitymują się tytułem prawnym do działki nr [...], ich interes w sposobie zagospodarowania działki ma charakter faktyczny, prawidłowo zatem złożone zastrzeżenia do planu zostały zakwalifikowane jako protest. Instytucję protestu reguluje art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Art. 23 ust. 3 stanowi, że o uwzględnieniu bądź odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały. Odmiennie jednak, niż w przypadku zarzutów do planu, przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują ani konieczności uzasadniania takiej uchwały, ani nie stanowią o prawie jaj zaskarżenia do sądu administracyjnego. W tym zakresie regulacja ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym winna być uznana za wyczerpującą i szczególną, która w samodzielny sposób reguluje kwestie dopuszczalności zaskarżania uchwał podejmowanych przez radę gminy w przedmiocie zastrzeżeń składanych do wyłożonych projektów planu. Odmowa uznania dopuszczalności zaskarżenia uchwały w przedmiocie odrzucenia protestu nie stoi przy tym w sprzeczności z regulacją art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), który zastrzega uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy dla podmiotów, których interes prawny lub uprawnienie zostały taką uchwałą naruszone, co podmioty wnoszące protesty z kręgu tego eliminuje.
Wskazany brak dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie odrzucenia złożonego protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego spełnia przesłankę odrzucenia skargi przewidzianą w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., zgodnie z którą Sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.