Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Motywując swój wniosek wskazał, że składając skargę nie był świadomy wysokości kosztów sądowych, a zwłaszcza wpisu od skargi, a w obecnej sytuacji ich poniesienie przekracza to jego możliwości finansowe. Skarżący podkreślił, że miesięcznie ponosi wydatki na leczenie w wysokości 500, koszt utrzymania mieszkania to około 800 – 1200 zł, a na utrzymanie pozostaje mu 600 – 800 zł. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz ze swoją małżonką, utrzymując się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 3700 zł. miesięcznie. Wedle informacji zawartych w druku formularza w skład majątku skarżącego wchodzi prawo własności lokalu mieszkalnego położonego w C. oraz udział (1/4) w prawie własności nieruchomości o pow. 1950 m2. M. S. zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną – w tym wysokość uzyskiwanego dochodu oraz poziom wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza sytuacji materialnej skarżącego nie pozwoliła stwierdzić, że jest on osobą, której należałoby przyznać prawo pomocy.
Wnioskodawca wraz z małżonką dysponują stałym źródłem dochodu - tj. emeryturami w łącznej wysokości 4094 zł netto miesięcznie – co wynika z treści nadesłanych kserokopii decyzji o waloryzacji świadczeń emerytalnych. Udokumentowane, stałe wydatki kształtują się na poziomie około 1100 zł i składają się na nie opłaty za energię elektryczną – 135 zł miesięcznie, opłata za Internet – 60 zł, opłata za telefon komórkowy – 41 zł, płatność za paliwo gazowe – 1200 zł (w ujęciu dwumiesięcznym) oraz opłata za wodę. Po uwzględnieniu zadeklarowanych przez stronę wydatków na lekarstwa w kwocie 500 zł do dyspozycji jego rodziny pozostaje kwota 2400 zł. Koszty postępowania, na jego obecnym etapie postępowania sprowadzają się w zasadzie do wpisu od skargi wynoszącego 200 zł. Trudno więc zaaprobować twierdzenia strony, że tego rodzaju wydatek zachwieje kondycją materialną jej rodziny. W tej sytuacji wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.