Uzasadnienie
Skarżący, w piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2015 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązuje formalizm w zakresie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W myśl art. 252 § 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) wniosek taki winien być złożony na urzędowym formularzu. Wymóg ten dotyczy każdego wniosku o przyznanie prawa pomocy składanego przez stronę w toczącym się postępowaniu sądowym. Z treści § 2 pkt 3 w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245) wynika natomiast, że w sytuacji, w której osoba fizyczna nie złoży wspomnianego formularza, jest on jej przesyłany celem wypełniania.
Na adres wskazany przez skarżącego został przesłany druk urzędowego formularza PPF z pouczeniem o konieczności jego wypełnienia i zwrotu do Sądu. Dla dokonania tej czynności, wyznaczono siedmiodniowy termin informując, iż jego uchybienie będzie skutkowało pozostawieniem złożonego wniosku bez rozpoznania.
W wyznaczonym terminie skarżący, w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2015 r. oświadczył, że jego stan majątkowy wyklucza uzyskanie prawa pomocy i zwrócił się o uznanie złożonego wniosku za "niebyły".
Zgodnie z treścią art. 258 § 3 P.p.s.a. do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu.
Z treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Odnosząc przywołaną wyżej regulację do okoliczności związanych z ubieganiem się przez skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało uznać, że złożył on skuteczne oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy, a wobec tego postępowanie w tym zakresie należało umorzyć.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. art. 258 § 3 pkt P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.