Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) w T. decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], nakazał D. S. rozbiórkę wiaty nr [...], usytuowanej na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] na działce nr 1. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] r. znak: [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako [...]WINB) w K..
W dniu [...] r. organ powiatowy przeprowadził kontrolę w celu sprawdzenia wykonania nakazu określonego w ww. decyzji nr [...]. Podczas kontroli organ stwierdził, że inwestor nie wykonał rozbiórki wiaty nr [...]. Wobec powyższego PINB w T. upomnieniem z dnia [...] r., nr [...], wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej w/w decyzji PINB w T. z dnia [...] r., zaś w dniu [...] r., sporządził tytuł wykonawczy nr [...], znak: [...] - [...]. W tym też dniu postanowieniem znak: [...], nałożył na D. S. grzywnę w kwocie 5 000 zł w celu przymuszenia do wykonania objętego tytułem wykonawczym obowiązku. Postanowienie to zostało uchylone w całości postanowieniem [...]WINB z dnia [...] r. znak: [...] W. D. S. pismem z dnia [...] r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zarzucając PINB błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie że wiata nie została rozebrana i obowiązek nie został wykonany oraz przez uznanie, iż strona nie chciała nigdy przenieść czy rozebrać przedmiotowej wiaty.
W dniu [...] r. organ powiatowy przeprowadził kontrolę na działce nr 1, położonej w K. przy ul. [...]. Podczas kontroli ustalono, że wiata nr [...] została rozebrana. W związku z wynikiem kontroli PINB w T. postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. nr 229, poz. 1015 z późn. zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) umorzył postępowanie egzekucyjne w sprawie wykonania nakazu decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zobowiązany wykonał nakaz rozbiórki wiaty nr [...], wobec powyższego, należało umorzyć wszczęte w tym przedmiocie postępowanie egzekucyjne.
W zażaleniu na to postanowienie D. S. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż wiata nr [...]nie została rozebrana i że obowiązek nałożony ww. decyzją nr [...] nie został wykonany (a to w następstwie błędnych ustaleń kontrolnych w dniu [...]r.).
Po zapoznaniu się z zarzutami przedstawionymi w zażaleniu oraz po dokonaniu analizy akt postępowania [...]WINB w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa utrzymał orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. błąd co do osoby zobowiązanego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (decyzji lub postanowienia właściwego organu) bądź niespełnienie wymogów, jakie winien spełniać tytuł wykonawczy (określonych w art. 27 ustawy).
Natomiast zgodnie z art. 34 § 4 tej ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeśli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
Dalej [...]WINB stwierdził, iż z akt sprawy można wywnioskować, że w chwili sporządzenia przez organ powiatowy tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...], istniały faktyczne i prawne przesłanki do jego sporządzenia, gdyż D. S. nie wykonał obowiązku rozbiórki przedmiotowej wiaty, nałożonego na niego ostateczną decyzją. Jednakże z protokołu kontroli sporządzonego przez PINB w T. w dniu [...]r. wynika, że skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek. Zatem w sytuacji, w której, w chwili orzekania w sprawie zarzutów podniesionych przez skarżącego, przesłanki do sporządzenia tytułu wykonawczego i tym samym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie istnieją, należy takie postępowanie egzekucyjne zgodnie z art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzyć.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie [...]WINB w K. z dnia [...]r. D. S. wniósł o jego uchylenie w całości i o "rozstrzygnięcie... sprawy poprzez umorzenie postępowania" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania a to art. 7, 10, 77, 81 i 107 § 3 Kpa.
W uzasadnieniu skargi podobnie jak wcześniej w zażaleniu podniesiono, że postanowienie zostało oparte na błędnych ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że w dniu kontroli [...] sporna wiata nie została rozebrana, w sytuacji gdy skontrolowane wówczas obiekty były wykonane pod zgłoszenie dokonane w dniu [...] r. obejmujące dziesięć wiat, które miały być usytuowane na sąsiedniej działce nr [...] po jej wcześniejszym utwardzeniu. Ponieważ wiata nr [...] została rozebrana już wcześniej, to bezskuteczne było wszczęcie i prowadzenie w tej sprawie postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydanie z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z wniesionymi zarzutami, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany. Ponieważ postanowienie organu pierwszej instancji zostało oparte na treści art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to w związku z treścią zarzutu należało przyjąć, że PINB w T. uznał zarzut wykonania obowiązku za zasadny. Skutkowało to umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że orzeczenie to uwzględniało twierdzenia skarżącego, że wykonał on objęty egzekucją obowiązek. Wbrew twierdzeniom skarżącego postanowienia organów obu instancji nie zostały zatem oparte na błędnych ustaleniach faktycznych, a na ustaleniu zgodnym z twierdzeniami skarżącego. Nadto znajdują one jednoznaczne oparcie w treści art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 1 ustawy. Z tego też względu niezrozumiałe są w tym zakresie zarzuty podnoszone zarówno w zażaleniu jak i w skardze.
Uznanie przez organy obu instancji zarzutu wykonania obowiązku oznacza przyjęcie tego stanu na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Odmienne w tym względzie stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (sformułowane przy tym w formie przypuszczającej) nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w aktach sprawy. Nie wynika bowiem z nich czy istotnie w dniu [...] r. objęta postępowaniem wiata nr [...] faktycznie jeszcze istniała. W tym względzie należy jednak zwrócić uwagę, że pomimo otrzymania w dniu [...] r. upomnienia skarżący nie poinformował o wykonaniu obowiązku. Uchybienia organów i skarżącego w tym względzie nie maja jednak znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 ustawy, co oznacza przyjęcie wykonania obowiązku na dzień wystawienia tytułu wykonawczego.
Gdyby bowiem przyjąć, ze obowiązek został wykonany później, to oznaczałoby to jego wykonanie w toku postępowania egzekucyjnego, a to nie stwarzałoby w ogóle podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W takiej bowiem sytuacji kończy się ono wyegzekwowaniem obowiązku.
Z powyższych względów dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia nie ma też znaczenia okoliczność czy sporna wiata istniała w dniu kontroli [...] r. Tym niemniej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w tym względzie rację mają organy obu instancji. Okoliczność ta wynika bowiem nie tylko jak zarzuca skarżący z fotografii wykonanych w czasie tej kontroli, ale także ze sporządzonego w tym dniu protokołu tej kontroli, który podpisał również skarżący (protokół w aktach administracyjnych do sprawy tut. Sądu sygn. akt II SA/Gl 193/13). O tym, że obowiązek nie został wcześniej wykonany świadczy nadto treść pisma skarżącego z dnia [...] r. stanowiącego odpowiedź na zapytanie PINB z dnia [...] r. czy wykonał rozbiórkę wiat nr: [...],[...],[...],[...] i [...]. Należy też zauważyć, że w interesie skarżącego leżało zawiadomienie organu o wykonaniu obowiązku wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki, o którym został w tej decyzji pouczony.
Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.