Uzasadnienie
Skarżąca [...] Sp. z o.o. w W. pismem z dnia [...] roku wystąpiła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] przy ul. [...], na działce o nr ewidencyjnym [...] w C. Prezydent Miasta C., orzekając po wcześniejszym uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzji odmownej z dnia [...] roku, decyzją nr [...] z dnia [...] roku, ponownie odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej przewidzianej do realizacji na działce nr [...] w C. Decyzja została wydana w oparciu o art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 z 2003 r., poz. 717 z zm., dalej powoływana jako ustawa) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 261 z 2004 roku, poz. 2603 z zm.).
Jako przyczynę odmowy ustalenia wnioskowanej lokalizacji organ I instancji powołał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2001 roku w sprawie zasad koordynacji działań w zakresie przygotowania dróg na potrzeby obronności państwa (Dz. U. nr 32, poz. 363 z 2001 roku, ze zm.) "z uwagi na zbyt małą odległość projektowanego masztu słupowego od krawędzi jezdni w stosunku do wysokości masztu".
Spółka z o.o. [...] w odwołaniu zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 56 ustawy, art. 35 ust. 3 i 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku, nr 19, poz. 115 z zm.), art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz art. 6 kpa i art. 2 Konstytucji i wniosło o uchylenie decyzji organu I instancji.
W obszernym uzasadnieniu, w którym powołano się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w szczególności podkreślono, że niedopuszczalnym jest odmówienie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Wnioskowana inwestycja powyższy warunek spełnia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku nr [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 56 ustawy utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego fakt, że wnioskowana inwestycja celu publicznego jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy) nie przesądza o wydaniu dla niej pozytywnej decyzji w przedmiocie lokalizacji.
Wydanie tej decyzji nie może bowiem być oparte jedynie o art. 56 ustawy, lecz musi brać pod uwagę czy lokalizacja inwestycji nie jest sprzeczna z istniejącym zagospodarowaniem terenów sąsiednich i nie powoduje naruszenia istniejącego ładu przestrzennego.
Projektowana inwestycja obejmuje maszt o wysokości [...] m na którym byłoby zamontowane [...] anten radioliniowych i [...] anteny sektorowe i ma być zrealizowana w dzielnicy mieszkaniowej [...], zabudowanej budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Lokalizacja wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie, gdzie dominuje funkcja mieszkaniowa, stanowiłoby dysharmonie wobec tej funkcji i naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka [...] zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 56 ustawy, art. 1, art. 2 pkt 1,2,9 oraz art. 2 pkt 1 i 4 ustawy, art. 50 ust. 4 ustawy, art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 10 § 1, art. 15, art. 7,8,9,11 kpa i wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w decyzji ostatecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić żądaniu składającego wniosek, wówczas gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Taka sytuacja tworzy po stronie wnioskującego publiczne prawa podmiotowe. Wiąże się to z zasadą legalizmu. Organy administracyjne w swoich działaniach związane są prawem (art. 6 kpa), a w szczególności istotne jest to wtedy, gdy organy korzystają z władczych form działania. Zasadę działania przez organy władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa potwierdza Konstytucja.
Skoro zatem regulacja prawna - tu art. 56 ustawy – przewiduje wydawanie w określonych przypadkach decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, to wnioskujący w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zrealizowane. Decyzja taka stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organy ustalające lokalizację inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, muszą wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa.
Przez "niezgodność z przepisami prawa" należy przy tym rozumieć "sprzeczność" z tymi przepisami. Normy są wtedy sprzeczne, jeżeli nie można pogodzić ze sobą wynikających z nich praw i obowiązków. Natomiast zgodność oznacza spójność rozpatrywanych norm.
Ochrona własności (lub innego prawa do terenu którym dysponuje wnioskodawca) i wynikającego z niego prawo zabudowy jest jednym z obowiązków organu stosującego prawa (art. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy).
Stwierdzenie, że organ ma prawo do oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, (art. 1 ust. 2 pkt 1), co uczynił organ odwoławczy i ta ocena mogłaby być podstawą do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niedopuszczalne. Organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć odmowę ustalenia lokalizacji na wyrażonej sprzeczności z przepisami nakładającymi expressis verbis jakieś ograniczenia. Nie można więc odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi.
W związku z powyższym – skład orzekający stwierdza – że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 56 ustawy. Za nieuprawnione należy także uznać powołanie się przez organ I instancji na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2001 roku jako przepisy odrębne. Rozporządzenie to bowiem nie reguluje odległości masztów telekomunikacyjnych od dróg publicznych, a jedynie określa podział zadań organów w zakresie przygotowania dróg na potrzeby obrony państwa.
W postępowaniu ponownym organ I instancji winien przeprowadzić w całości postępowanie przewidziane art. 50, 53 ustawy, zweryfikować wniosek inwestora pod kątem wymagań określonych w art. 52, a wynik powyższego postępowania powinien znaleźć wyraz w decyzji spełniającej wymagania art. 107 § 3 kpa w związku z art. 54 ustawy.
Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 i artykułami 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) orzeczono, jak w sentencji.