Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. rozłożył J. M. na 72 raty należność w kwocie 14.474,19 zł z tytułu odpłatności za pobyt dziecka – K. T. – w placówce opiekuńczo-wychowawczej, płatne po 200 zł miesięcznie poczynając od września 2018 r., przy czym ostatnia rata w kwocie 274,19 zł płatna jest do 31 sierpnia 2024 r. W podstawie prawnej decyzji powołano § 4 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, a także art. 194 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 998).
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ administracyjny wskazał, że dochód strony znacznie przekraczał 150% kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przy czym w dniu [...] r. strona zarejestrowała się jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Stosownie do wymienionej wyżej uchwały strona spełnia warunki do rozłożenia należności na raty z uwagi na stan zdrowia i niewystarczające zasoby finansowe. Jednakże nie uwzględniono wniosku strony o wyznaczenie rat po 50 zł miesięcznie, gdyż całkowita spłata należności nastąpiłaby w 2042 r., co nie jest zgodne z koniecznością dbałości o finanse publiczne. Dlatego też wysokość rat określono na 200 zł.
Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło decyzję I instancji w całości i orzekło o takim samym rozłożeniu przedmiotowej należności na raty, z tym że o miesiąc przesunęło początkowy i końcowy termin spłaty. Zmianę tę uzasadniło otrzymaniem przez skarżącą pierwszego wynagrodzenia w nowej pracy z końcem października 2018 r. W pozostałym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko organu podstawowego stopnia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła, że organy administracji nie uwzględniły wszystkich okoliczności faktycznych i zaakcentowała to, że ze względu na posiadany stopień niepełnosprawności nie potrafi znaleźć stałego zatrudnienia i pracuje tylko okresowo. Zwróciła też uwagę na zły stan swojego zdrowia oraz na okoliczność, że odpłatnością za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej nie obciążono jego ojca, chociaż ma lepszą sytuację materialną od niej.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek głównie z przyczyn w niej nie podniesionych, które jednak Sąd wziął pod uwagę z urzędu nie będąc związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa). Otóż organy obu instancji pominęły okoliczność, że w sprawie rozłożenia na raty przedmiotowej należności toczyło się już postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r., która znajduje się w aktach administracyjnych. Tymczasem wydanie tej decyzji ma istotne znaczenie w dwóch aspektach.
Przede wszystkim w decyzji tej Kolegium zwróciło uwagę na konieczność rozpatrzenia przez organ I instancji zawartego w odwołaniu wniosku skarżącej o umorzenie omawianej należności.
Rzeczywiście w tamtym odwołaniu skarżąca sformułowała takie żądanie. Jednocześnie z materiału sprawy nie wynika, by zostało ono przez skarżącą wycofane. W tej sytuacji wniosek o umorzenie należności należało rozpatrzeć w pierwszej kolejności, bowiem jego uwzględnienie spowodowałoby bezprzedmiotowość postępowania o rozłożenie należności na raty. Tymczasem kwestia umorzenia należności została przez organy całkowicie pominięta, a Kolegium tym samym wykazało się nadto niekonsekwencją odstępując od swoich zaleceń, które ze szczególnym podkreśleniem zawarło w swojej poprzedniej decyzji.
Nawet gdyby nie było wniosku o umorzenie należności, to i tak w obecnie kontrolowanym postępowaniu konieczne było nawiązanie do tej poprzedniej decyzji Kolegium. Jak już wskazano ma ona walor decyzji ostatecznej, w związku z czym bez naruszenia zasady trwałości decyzji (art. 16 § 1 kpa) merytoryczne orzekanie w tym samym przedmiocie jest możliwe jedynie wówczas, gdy strona powołuje się na zmieniony stan faktyczny w stosunku do istniejącego w czasie poprzedniego orzekania. Przedmiotem wymaganych ustaleń w niniejszej sprawie było więc porównanie tych dwóch stanów faktycznych, czego organy nie uczyniły. W istotnym aspekcie sprawa nie została więc wyjaśniona z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa.
Zachodzi zatem konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, celem jej wyjaśnienia w powyżej nakreślonych kierunkach. Przede wszystkim ustalenia wymaga kwestia aktualności wniosku skarżącej o umorzenie należności, który – jak wcześniej podniesiono – należy rozpatrzyć w pierwszej kolejności.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzeczono, jak w sentencji.
ec