Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. M. K. zwróciła się do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego w dniu [...]r. pod numerem rejestracyjnym [...].
W dniu [...]r. wnioskodawczyni zostało doręczone pismo Starosty [...]z dnia [...]r. nr [...], odmawiające uwzględnienia powyższego wniosku.
Pismem z dnia [...]r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Starosty [...], skargę na powyższy akt.
Po przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na tę skargę, skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpiła do Starosty [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie zostało zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...]r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy przesyłka ta została odebrana przez dorosłego domownika – A. K., teściową adresatki, która podjęła się oddać jej przesyłkę.
W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu [...]r. (środa – dzień roboczy), skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wniesiona skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy ją zatem zaliczyć do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] stanowi bowiem akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty [...] o odmowie zwrotu żądanej opłaty było zatem wystąpienie przez skarżącą do tego organu w terminie 14 dni od doręczenia jej pisma z dnia [...]r., z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czego skarżąca nie wykazała w wyznaczonym terminie.
Tym samym skarga M. K. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Zwrócić należy uwagę, że pouczenie zawarte w piśmie Starosty [...] z dnia [...] r. było błędne. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się bowiem w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa. M.in. tej treści pouczenie winno się było znaleźć w zaskarżonym akcie.
Mając na uwadze tę okoliczność wskazać trzeba, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Aczkolwiek w przepisie art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącym o tej zasadzie, mowa jest o pouczeniu zawartym w decyzji, to nie może być jednak kwestionowane, że regulacja ta dotyczy również innych niż decyzja aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, co wynika z art. 9 k.p.a.
Z uwagi na upływ czternastodniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca zamierzając zaskarżyć do sądu administracyjnego akt odmowny Starosty [...] z dnia [...]r. wraz z wezwaniem winna złożyć do Starosty wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony stanowi podstawę do przywrócenia terminu przez organ – art. 58 § 1 kpa). Po wyczerpaniu zaś tego środka w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. otworzy się dopiero możliwość skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu na akt Starosty [...] z dnia [...]r.