Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący J. L. i J. L. zwrócili się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując swój wniosek podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedza uzyskanie pozwolenia na budowę. Gdyby więc okazało się, że inwestor uzyskał pozwolenia na budowę, a następnie Sąd uwzględniłby skargę, mogłoby dojść do powstania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z powołanych powyżej przesłanek.
W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, że zaskarżone rozstrzygnięcie powinno być wykonane. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może bowiem nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną przemawiające za tym, wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., szczególne okoliczności. Także zresztą wtedy orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności może, lecz nie musi, być wydane, stanowi ono bowiem rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym.
Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu bądź czynności winien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Konieczność uprawdopodobnienia jednak okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży bowiem obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały wyliczone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki.
Sąd stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie nie można się dopatrzyć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Złożony przez skarżących wniosek poza wyrażoną ogólnie obawą o możliwość uzyskania przez inwestora na podstawie wadliwej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pozwolenia na budowę, nie wskazuje bowiem żadnych argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, iż sama li tylko decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z istoty swojej nie podlegająca wykonaniu, zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja ta nie uprawnia bowiem do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, a obawy skarżących dotyczą w istocie skutków przyszłego pozwolenia na budowę, nie zaś samego tylko ustalenia warunków zabudowy.
Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania postanowienia nie może także stanowić przekonanie skarżących o wadliwości aktu, ta bowiem kwestia będzie przedmiotem rozważania dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznania skargi.