Uzasadnienie
W dniu 18 października 2017 r. do Sądu wpłynęła opinia adwokata M. K., działającego w imieniu J. W. – H. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 42/17. Do opinii tej dołączony został wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przyznanie wynagrodzenia fachowemu pełnomocnikowi za działanie w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ten reprezentuje stronę, dla której został wyznaczony.
W niniejszej sprawie, postanowieniem Sądu z dnia 20 kwietnia 2017 r. skarżącemu J. H. przyznane zostało prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Tymczasem pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu J. W. – H., a więc osoby, która stroną nie była i dla której nie został ustanowiony fachowym pełnomocnikiem z urzędu. Oceny sytuacji nie zmienia fakt, iż początkowo Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała J. W.– H. jako stronę postępowania przy wyznaczaniu pełnomocnika (vide pismo z dnia 4 maja 2017 r.), skoro na wniosek Sądu, w piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 r. wyraźnie wskazano, że stroną jest J. H. Informacja ta wynikała również z akt sądowych, jak również z treści wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2017 r.
W opisywanej sytuacji brak było więc podstaw do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia, gdyż w istocie dokonał on czynności wykraczającej poza personalny zakres jego umocowania, działając w imieniu osoby względem której nie był umocowany orzeczeniem Sądu.
Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.