Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu zgłoszonego w dniu 22 sierpnia 2016 r. przez T. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w P., zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania budynku [...] położonego przy ul. [...] w K. na obiekt sportowo-rekreacyjny ze ścianką wspinaczkową, obejmujących montaż ścianki wspinaczkowej z wyłożeniem posadzki pianką ochronną, zabezpieczenie stropu antresoli do odpowiedniej odporności ogniowej i zamurowanie otworu okna, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. wniósł swój sprzeciw wobec planowanych prac i zmiany sposobu użytkowania objętego zgłoszeniem budynku. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 104 Kpa oraz art. 71 ust. 5 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym lub ustawą).
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż "Z dokumentacji projektowej wynika, że montaż przedmiotowej ścianki wspinaczkowej wymaga budowy nowej nośnej przestrzennej konstrukcji wsporczej, drewnianej, mocowanej do słupów konstrukcyjnych budynku hali oraz do jej posadzki, do której następnie montowane są panele wspinaczkowe produkcji "A"".
Zdaniem organu z treści art. 29-31 Prawa budowlanego nie wynika aby tego typu inwestycja była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub z obowiązku jej zgłoszenia właściwemu organowi.
Zaznaczył też, że w przypadku wydania pozwolenia na budowę tak odpowiedzialnej konstrukcji, z której będą mogły korzystać jednocześnie dziesiątki osób, jej budowa będzie nadzorowana obecnością kierownika budowy. Nie jest to natomiast wymagane przy realizacji robót objętych zgłoszeniem – poza ustawowo określonymi wyjątkami. W konsekwencji wykonanie robót budowlanych polegających na budowie nowej, nośnej, przestrzennej konstrukcji drewnianej, służącej za szkielet do montażu na nim paneli wspinaczkowych wymaga zdaniem Prezydenta Miasta K. uzyskania zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od tej decyzji reprezentowany przez pełnomocnika T. W. wniósł o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem art. 7, 77, 78 i art. 80 Kpa oraz art. 28 i art. 29 w zw. z art. 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 7 Prawa budowlanego. Zarzucił, że organ nie wyjaśnił należycie zgłoszonych robót, które faktycznie nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy i dlatego ich realizacja nie mogła być przedmiotem regulacji zawartych w treści art. 29-31 Prawa budowlanego. Faktyczne zamierzenie inwestycyjne polega na montażu gotowych elementów drewnianych mocowanych do ścian i posadzki budynku. Prace te nie naruszą substancji stropu i podłoża, nie stanowią też zagrożenia dla ludzi i mienia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 pkt 3 Prawa budowlanego orzeczenie Prezydenta Miasta K. utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, który po zapoznaniu się z przedłożoną przez inwestora dokumentacją techniczną przedsięwzięcia, mając na względzie dane dotyczące materiału, konstrukcji, jej wymiarów, sposobu montażu do podłoża i ścian budynku – za wskazane i konieczne uznał odpowiedni nadzór nad wykonywanymi robotami montażowymi. Podkreślił, że objęta zgłoszeniem konstrukcja nośna o wysokości 450-468 cm, ma być zamontowana na trzech ścianach hali o długości 2874,81 cm, 2505,80 cm oraz 1154,92 cm.
Mając na względzie gabaryty przedmiotowej ścianki wspinaczkowej i konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi korzystających z niej w przyszłości, rozstrzygnięcie o możliwości montażu wnioskowanej ścianki wspinaczkowej powinno nastąpić w trybie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie w trybie zgłoszenia. Jedynie bowiem procedura związana z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę stanowić będzie gwarancję prawidłowego zaprojektowania konstrukcji nośnej ścianki wspinaczkowej, jak i odpowiedniego nadzoru przy jej montażu.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję odwoławczą reprezentowany przez adwokata T. W. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem:
- 1) przepisów prawa materialnego na skutek ich niewłaściwego zastosowania:
- - art. 28 i art. 29 w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 6 i pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie, iż wykonanie ścianki wspinaczkowej na warunkach określonych przez skarżącego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem są to roboty budowlane, które polegają na wznoszeniu nowej, nośnej przestrzennej konstrukcji drewnianej na której mają zostać zamocowane panele wspinaczkowe.
- 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
- - art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co do charakteru prawnego projektowanej ścianki wspinaczkowej w kontekście definicji legalnej robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1309 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Pomimo częściowo niedostatecznego uzasadnienia decyzje organów obu instancji odpowiadają bowiem obowiązującemu prawu.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego rodzaj przewidzianych do wykonania w związku ze zgłoszonym zamierzeniem zmiany sposobu użytkowania hali budynku robót, wynika z treści zgłoszenia, dołączonego do niego projektu oraz opracowanego na żądanie organu pierwszej instancji projektu warsztatowego z [...] r. Zostały one prawidłowo wymienione w decyzjach organów obu instancji. Wydanych orzeczeń nie może dyskredytować okoliczność, że organy orzekające nie wypowiedziały się w nich wprost jak objęte zgłoszeniem roboty należy kwalifikować z punktu widzenia przepisów ustawy Prawo budowlane, w tym pod względem treści art. 3 pkt 7 tego aktu prawnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że polegają one co najmniej na robotach budowlanych w postaci robót montażowych o jakich mowa w tym przepisie. Tak też zostały one nazwane w zgłoszeniu.
Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę, że mająca powstać w wyniku tego montażu dużych rozmiarów konstrukcja wsporcza ma być mocowana do słupów konstrukcyjnych hali budynku oraz do jej posadzki należy nawet przyjąć, iż zgłoszone roboty są robotami budowlanymi polegającymi na przebudowie budynku w rozumieniu art. 3 pkt 7 i pkt 7a Prawa budowlanego. W wyniku ich realizacji dojdzie bowiem niewątpliwie do zwiększenia obciążeń tych części budynku. Nie ma w tym względzie znaczenia, że jak to wynika z przedłożonych przez inwestora opracowań, obciążenia te nie wpłyną na konstrukcję budynku negatywnie, a to w związku z parametrami tych części budynku. W wyniku zrealizowania przedmiotowych robót zmieni się też zarówno powierzchnia użytkowa jak i kubatura wewnętrzna hali.
Ponieważ zgłoszenie dotyczyło wykonania robót budowlanych, to ich realizacja w takim trybie byłaby co do zasady dopuszczalna gdyby zostały one wymienione w treści art. 29 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji), co jednak w odniesieniu do tych robót nie miało miejsca. Na konkretny przepis w tym względzie nie wskazała też strona skarżąca. Oznacza to, że na wykonanie tych robót wymagane jest zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy uzyskanie pozwolenia na budowę. To zaś zobowiązywało Prezydenta Miasta K. do zgłoszenia sprzeciwu, co też uczynił zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 71 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego.
Nawet gdyby przyjąć, że planowane roboty budowlane mogłyby być zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, to z uwagi na ich zakres, wielkość mającej powstać w ich wyniku konstrukcji wsporczej, oraz sposób przyszłego jej wykorzystania należałoby przyjąć, że realizacja tych robót może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi w rozumieniu art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy. Uprawniałoby to organ do nałożenia obowiązku uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę. Byłoby to wskazane m.in. dla zapewnienia (jak to stwierdził organ pierwszej instancji) odpowiedniego nadzoru nad wykonaniem tych robót, w wyniku których powstanie konstrukcja z której może korzystać jednocześnie kilkadziesiąt osób.
Z tych wszystkich względów skarga, jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. ec