Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. D. S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...] r., [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Z. z dnia [...]r., nr [...]w przedmiocie rozbiórki wiaty gospodarczej. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Z. Pismem z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. przekazał ww. pismo wraz z aktami sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II KO/Gl 20/17 wezwano skarżącą do sprecyzowania treści pisma z dnia 21 lutego 2017 r. poprzez wskazanie, czy stanowi ono skargę do Sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 4 maja 2017 r.
Skarżąca w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. wskazała, że pismo z dnia 21 lutego 2017 r. jest skargą do Sądu oraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Mając na uwadze powyższe, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 maja 2017 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez nadesłanie dwóch jego odpisów oraz wskazania daty, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 31 maja 2017 r., jednak skarżąca pozostawiła je bez odpowiedzi.
Mając na uwadze powyższe zarządzeniem z dnia 7 lipca 2017 r. sędzia sprawozdawca pozostawił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu w postaci złożenia 2 jego odpisów oraz podania daty, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Powyższe niezachowanie należytej staranności przez stronę skutkowało wydaniem zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że decyzja organu drugiej instancji została doręczona skarżącej w dniu 18 listopada 2016 r. (piątek), zatem termin do złożenia skargi upływał z dniem 19 grudnia 2016 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, że skarga została złożona przez skarżącą osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 20 lutego 2017 r., zatem po upływie ustawowego terminu do jej złożenia. Jak wynika natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., niewniesienie w terminie skargi skutkuje jej odrzuceniem.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, mimo prawidłowego wezwania do wykonania opisanych obowiązków, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, w ustawowym terminie nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji powyższego Sąd pozostawił powyższy wniosek bez rozpoznania, co skutkuje stwierdzeniem, że skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.