Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. H. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, swój wniosek motywując trudną sytuacją materialną i brakiem dochodów. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że nie posiada żadnego majątku w postaci nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych czy też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Nie uzyskuje również żadnego dochodu.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do:
- - udokumentowania faktu, że jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku,
- - udokumentowanie wysokości wydatków przeznaczanych na utrzymanie się - opłat za energię elektryczną, dostawy wody, gazu, usługi telekomunikacyjne itp.,
- - wskazanie źródła, z którego strona uzyskuje środki pieniężne na utrzymanie się oraz podanie do kogo należy dom, w którym aktualnie zamieszkuje.
W odpowiedzi K. H. nadesłała zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy, z treści którego wynika, że od 2008 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Z zaświadczenia wystawionego przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w R. wynika natomiast, że skarżąca nie jest objęta żadną formą pomocy społecznej.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W realiach rozpoznawanej sprawy istnieje zbyt wiele niejasności dotyczących rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącej aby można było z całym przekonaniem stwierdzić, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała co prawda zaświadczenia wystawione przez właściwy miejscowo urząd pracy oraz ośrodek pomocy społecznej, z treści których wynika, że nie otrzymuje zasiłku dla bezrobotnych ani tez żadnej formy wsparcia ze środków pomocy społecznej, nie miej jednak dokumenty te nadal niewiele mówią o rzeczywistej sytuacji majątkowej K. H. Pomimo wezwania referendarza sądowego strona uchyliła się od odpowiedzi skąd czerpie środki na bieżące utrzymania się (np. na zakup żywności lub odzieży) jak również wskazania gdzie zamieszkuje i czy partycypuje w kosztach utrzymania tej nieruchomości. Taki stan rzeczy wyklucza rzetelną ocenę sytuacji materialnej strony, co z kolei oznacza, że złożony wniosek nie może zostać uwzględniony. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie akcentowano, że konsekwencją uchylenia się od przesłania dokumentów źródłowych lub udzielenia niekompletnych informacji, co ma miejsce w niniejszej sprawie, może być odmowa przyznania prawa pomocy (tak orzekł NSA w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208 i w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504).
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.