Uzasadnienie
Skarżący E. P., A. G. oraz R.G. wnieśli w dniu [...] roku (data nadania w Urzędzie Pocztowym) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, określając ją jako skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] roku, dotyczącą projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Skarżący wskazali przy tym, iż zaskarżona uchwała podjęta została wbrew zarzutom i protestom złożonym na piśmie w wyłożonym projekcie planu zagospodarowania przestrzennego.
Wskazać należy, że do właściwości sądów administracyjnych należy sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej poprzez stosowanie środków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a. Kontrola ta w myśl art. 3 § 2 p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z treści skargi skarżących wynika, że dotyczy ona aktu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.s.a., a zatem właściwy do rozpoznania skargi jest sąd administracyjny.
Zważyć jednak należy, że zaskarżona uchwała jest uchwałą w sprawie odrzucenia protestów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydaną na podstawie przepisów szczególnych, a mianowicie na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Co prawda ustawa ta została uchylona i od dnia 11 lipca 2003 roku obowiązuje ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717), jednakże na mocy art. 85 ust. 2 tej ostatnio wymienionej ustawy do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z 1994 roku.
Z kolei ustawa z 1994 roku przewidywała dwa środki zaskarżenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Były to protest (art. 23 ustawy z 1994 roku) i zarzut (art. 24 ustawy z 1994 roku). O ile jednak ustawa ta przewidywała w art. 24 ust. 4 możliwość zaskarżenia uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutu do sądu administracyjnego, o tyle takiej możliwości nie przewidywała w stosunku do uchwały w przedmiocie odrzucenia protestu. Na marginesie wskazać należy, że nawet do zaskarżenia uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutu, ustawa określała termin do wniesienia skargi, który wynosił 30 dni
Sygn.akt II SA/Gl 443/04 od dnia doręczenia uchwały. Skarga w niniejsze sprawie wniesiona została po upływie tego terminu.
Wskazać także należy, że zaskarżona uchwała mogła zostać zaskarżona w trybie art. 52 § 3 p.s.a., co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
W takim stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.