Uzasadnienie
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. Ustawa o samorządzie gminnym nie reguluje dalszych kwestii związanych z zaskarżeniem uchwały lub zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego. W tym zakresie zastosowanie znajdują więc przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego.
Wobec tego przyjąć należy, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.). Jednakże w przypadku aktów innych niż decyzja, postanowienie albo inny akt lub czynność, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz.
60) powołany przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W istocie więc wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować jako quasi odwołanie. Konsekwencją takiego założenia jest konstatacja, iż strona może tylko raz skutecznie wystąpić z takim wezwaniem.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (pismo zawierające to żądanie wpłynęło do organu w dniu [...] r.), zaś organ, w uchwale z dnia [...] r. nr [...] ustosunkował się do tego wezwania odmawiając uchylenia zaskarżonej uchwały. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że G. i R. J. otrzymali wspomnianą uchwałę w dniu 12 października 2006 r. Wobec tego, wskazany w treści art. 53 § 2 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach upływał z dniem 13 listopada 2006 r. (11 listopada jest dniem ustawowo wolnym od pracy).
Tymczasem skarżący skierowali do Rady Miejskiej w T. dwa kolejne wezwania do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...] r. i z dnia [...] r.), natomiast skargę bezpośrednio do Sądu wnieśli w dniu 14 kwietnia 2009 r. Powtórne wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, należy uznać za niedopuszczalne, a konsekwencji trzeba stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.
Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznając, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 53 § 2 P.p.s.a.