Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 464/07 oddalił skargę M. B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] r. nr [...] o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w kwocie [...]zł za usunięcie drzew (czterech topoli na działce nr [...] w S.) bez wymaganego zezwolenia. Powyższe orzeczenie uprawomocniło się z dniem [...] r.
M. B.G. w dniu [...]r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 17 października 2007 r.
W skardze oraz piśmie precyzującym skargę z dnia [...] r. skarżąca wskazała, że w toku postępowania "nie miała pomocy prawnej", a ponadto dostatecznej wiedzy czy obliczenie wysokości kary pieniężnej za wycięcie drzew jest prawidłowe. Dopiero po zwrocie akt administracyjnych oraz rozmowie z Wójtem Gminy, co miało miejsce w dniu [...] r. uznała, że "naliczenie kary jest nieprawidłowe", błędnie bowiem ustalono obwód usuniętych drzew. Wcześniej, wobec braku dokumentów nie miała możliwości stwierdzenia tego faktu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji administracyjnych organów obu instancji o wymierzeniu jej kary pieniężnej za usunięcie drzew.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie mogą stanowić podstawy do uchylenia orzeczenia sądowego, skoro kara pieniężna została naliczona w sposób prawidłowy z uwzględnieniem waloryzacji i pomniejszenia obwodu pnia.
Na rozprawie przed Sądem skarżąca podtrzymując skargę o wznowienie postępowania sądowego podała, że Wójt Gminy M. uzależnia rozpoznanie wniosku o umorzenie, odroczenie lub rozłożenie na raty kwoty pieniężnej od rozstrzygnięcia sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, przewidują możliwość wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jednakże wznowienie postępowania uzależnione jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze, skarga o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 277 Ppsa, winna być wniesiona w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Po drugie, skarga o wznowienie postępowania winna opierać się na ustawowej podstawie wznowienia (art. 271 – 274 Ppsa). Z regulacji powyższej wynika, że instytucja wznowienia postępowania umożliwia ponowne rozpoznanie sprawy (dokonanie ponownej kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem) tyle tylko, że wyłącznie wówczas, gdy występują oznaczone w ustawie przyczyny.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca stwierdziła, że o podstawach wznowienia dowiedziała się w dniu [...] r. po rozmowie przeprowadzonej w Urzędzie Gminy M. z jej Wójtem oraz analizie akt administracyjnych sprawy. Wobec tego, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wniesiona została w dniu [...] r., przyjąć należało, że skarga ta złożona została w ustawowym terminie. Brak jest podstaw do kwestionowania wyjaśnień w tym zakresie złożonych przez skarżącą.
Skarga o wznowienie oparta została o ustawowe podstawy wymienione w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 Ppsa z tym, że obie te podstawy, zdaniem Sądu, nie są usprawiedliwione.
Zasadność pierwszej z tym podstaw, biorąc pod uwagę argumentację skarżącej, uzależniona była od wykazania, że w postępowaniu zakończonym wyrokiem oddalającym skargę w sprawie II SA/Gl 464/07 skarżąca pozbawiona została możności działania, a spowodowane to było naruszeniem przepisów prawa. Tymczasem analiza akt sądowych prowadzi do wniosku, że skarżąca brała czynny i aktywny udział w tym postępowaniu. Oprócz skargi (pismo z dnia [...] r.) złożyła obszerne pismo procesowe z dnia [...] r., w którym precyzyjnie wyartykułowała swe zarzuty pod adresem zaskarżonej decyzji. Uczestniczyła osobiście w rozprawie, na której złożyła dodatkowe wyjaśnienia, wreszcie – na jej żądanie – sporządzone zostało, następnie doręczone pisemne uzasadnienie wyroku oddalającego skargę, zawierające pełne motywy jakimi kierował się Sąd uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Skarżąca pouczona została przy pierwszym doręczeniu pisma sądowego o uprawnieniach przysługujących stronie postępowania sądowoadministracyjnego, miała zatem możliwość zapoznania się z aktami administracyjnymi sprawy, także na etapie postępowania sądowego, zaprezentowania swojego stanowiska, wniesienia środka odwoławczego od niekorzystnego orzeczenia sądu.
Skarżąca skorzystała np. z uprawnienia do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (postanowieniem z dnia [...]r. uzyskała zwolnienie od wpisu od skargi, zaś wniosek o ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów w pozostałej części oddalono). W tych okolicznościach nie można uznać, by skarżąca w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem oddalającym skargę została pozbawiona możności działania.
Nie jest również uzasadniona druga z przytoczonych przez skarżącą podstaw wznowienia. Przepis art. 273 § 2 Ppsa stwierdza, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wymienione przesłanki, składające się na podstawę wznowienia, o której mowa w powołanym przepisie, muszą wystąpić łącznie. Skarżąca jedynie werbalnie powołuje się na tę podstawę nie wskazując ani okoliczności faktycznych, ani środków dowodowych istniejących w dacie wyrokowania, z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W istocie rzeczy skarżąca podważa ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd za podstawę orzekania, a mianowicie poprawność ustalenia obwodu usuniętych bez zezwolenia drzew (ustalenia promienia pni) i dopiero od takich wyliczeń pomniejszenia obwodów o [...]%.
Potwierdziła to na rozprawie przed Sądem w dniu [...] r. Umknęło jednak skarżącej, że okoliczności związane z ustaleniem obwodu usuniętych drzew nie były kwestionowane przez strony, były znane również Sądowi w trakcie kontroli legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej. Z kolei odwoływanie się do kwestii związanych ze sposobem rozumienia stosowanych przepisów, w tym waloryzacji kary stanowi próbę podważenia wykładni prawa dokonanej przez Sąd w trakcie badania legalności zaskarżonej decyzji, co nie jest dopuszczalne w sądowym postępowaniu wznowieniowym. W tym kontekście nie może odnieść skutku odwoływanie się przez skarżącą do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/GL 567/08 (wydanym w sprawie ze skargi F. B. F. na ostateczną decyzję o wymierzeniu tej skarżącej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia).
Nie jest więc ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem w rozumieniu art. 273 § 2 Ppsa przedstawiony przez skarżącą w skardze o wznowienie postępowania poprawny jej zdaniem sposób wyliczenia kary i środki do tego prowadzące, skoro nie wykazała, że w poprzednim postępowaniu nie mogła z tych środków skorzystać. Zgodnie z tym na co już zwrócono uwagę, instytucja wznowienia postępowania nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy (dokonaniu ponownej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji) w każdym, niczym nie ograniczonym przypadku, lecz wyłącznie w razie zaistnienia ustawowych przyczyn.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 282 § 2 Ppsa.