Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., mocą której uchylono rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hali o konstrukcji stalowej w sąsiedztwie istniejącego budynku sortowani odpadów. W skardze z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. działający w imieniu Skarbu Państwa będącego właścicielem nieruchomości, na której ma być wykonana planowana inwestycja, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez odrębnego umotywowania.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] orzekło o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 kwietnia 2014 r. odpisy skargi wraz z zawartym tam wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia doręczono uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do tego wniosku w terminie pięciu dni. W odpowiedzi pełnomocnik Gminy P. poparł w całości przedstawione w skardze z dnia zarzuty, a także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania W.S. nadesłał pismo z dnia [...] r. wnosząc o oddalenie wniosku. Pełnomocnik podniósł, że wnioskodawca nie uzasadnił nawet jednym zdaniem wniosku, w szczególności nie wykazał, że brak wstrzymania decyzji może spowodować zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), a nadto podkreślił powołując się na prezentowany w doktrynie pogląd, że sąd na tym etapie postępowania nie powinien dokonywać oceny zawartości skargi i badać niezgodności decyzji z prawem. Z możliwości ustosunkowania się do wniosku nie skorzystali pozostali uczestnicy postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi wskazywać na istnienie przesłanek wymienionych w powyższym przepisie, a nadto podkreślenia wymaga, że przedmiotem tej ochrony mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek brak jest podstaw do przyjęcia, że możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., uchylającego rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. Decyzja ta, mająca jedynie charakter procesowy, nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest - zdaniem Sądu - aktem, który nie nadaje się do wykonania. Nie nakłada ona bowiem na strony żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji, jak też nie kreuje żadnych uprawnień dla stron, których realizacji mogłaby się one domagać. Chociaż zaskarżona decyzja wywołuje określone skutki procesowe w postaci konieczności dalszego prowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie, to jednak nie można przyjąć, że brak wstrzymania wykonania aktu naraziłby bezpośrednio wnioskodawcę, w tym przypadku Skarb Państwa, na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przede wszystkim z uwagi na fakt, że ten konkretny akt administracyjny nie podlega wykonaniu.
Również w orzecznictwie przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym akt administracyjny kasacyjny, jako mający charakter czysto procesowy, co do zasady nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na marginesie poczynionych uwag można jedynie zauważyć, że nawet gdyby dopuścić możliwość innej interpretacji, wniosek strony podlegałby oddaleniu, gdyż wnioskodawca nie powołał żadnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji wskazanej normy prawnej wynika tymczasem, że to na stronie domagającej się udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie danego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast zgodzić należy się z pełnomocnikiem uczestnika postępowania W.S., że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze, mających wskazywać na wadliwość zaskarżonego aktu, Sąd bowiem analizuje wniosek o wstrzymanie wykonania aktu jedynie pod kątem prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.