Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 46/16

Uzasadnienie

Decyzją ostateczną z [...] r. nr [...] Wójt Gminy J., po rozpoznaniu wniosku "B" S.A. w C., orzekł o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci wodociągowej "[...], sieć wodociągowa ETAP II – studnie głębinowe".

W stosunku do decyzji zainicjowano postępowania nadzwyczajne, tak dotyczące stwierdzenia jej nieważności jak i postępowania wznowieniowe.

Po rozpatrzeniu wniosku J. B., A. K., D. M. i Z. W. z 23 marca 2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] r. orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z [...] r. Skargę na decyzję ostateczną wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. B., lecz następnie ją cofnęła, co skutkowało umorzeniem postępowania sądowego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/GL 1229/10.

Drugi wniosek o stwierdzenie nieważności wymienionej powyżej decyzji Wójta Gminy J. złożył w dniu 23 września 2010 r. R. B. Także w tym przypadku Kolegium decyzją z [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] r. utrzymało w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Z kolei w wyniku skargi R. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt II SA/GL 150/11 stwierdził nieważność obydwu decyzji Kolegium. W uzasadnieniu Sąd wskazał na wadę z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i niedopuszczalność prowadzenia drugiego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, polecając jego umorzenie z tego względu, że wniosek dotyczył sprawy już rozstrzygniętej w tym samym przedmiocie decyzją ostateczną. Skarga kasacyjna Spółki "B" od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2456/11.

Z kolei wnioskiem z dnia 25 marca 2010 r. grupa mieszkańców J., powołująca się na posiadanie przymiotu strony z racji posiadania tytułu prawnego do działek rolnych leżących w sąsiedztwie studni [...], zwróciła się do Wójta Gminy J. o wznowienie postępowania zakończonego wymienioną powyżej decyzją ostateczną z [...] r. podając jako podstawę wznowienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego i zarzucając, że pozbawieni zostali udziału w postępowaniu, bowiem decyzja ta nie została im doręczona, co narusza przepisy postępowania i stanowi o pozbawieniu stron udziału w postępowaniu bez ich winy. Jako drugą przesłankę wznowienia wskazano na nowe okoliczności i dowody istniejące w dacie wydania decyzji, nie znane organowi, a mianowicie fakt, że Wójt podejmując decyzję nie wziął pod uwagę skutków prowadzonej w terenie intensywnej działalności rolniczej i jej negatywnego wpływu na jakość wód do produkcji spożywczej.

Decyzją z [...] r., nr [...] Wójt Gminy J. na podstawie art. 148 § 2 i art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, powołując się także ogólnie na rozporządzenie Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105) oraz na ustawę z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] r. Nr [...] wskazując na fakt złożenia wniosku o wznowienie przez osoby nie będące stroną postępowania oraz z uwagi na jego złożenie z przekroczeniem ustawowego terminu.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art.148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosek o wznowienie powinien być złożony przez uprawnione osoby w terminie miesiąca od daty dowiedzenia się o wydaniu decyzji. Zdaniem organu zachowanie terminu powinno być przez wnioskodawców wykazane. Skoro przesłaną z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego jest brak winy strony, to nie można uznać, że mogąc uzyskać informacje o postępowaniu z publicznego zawiadomienia, strony bez własnej winy nie brały w nim udziału. Uznano przy tym, iż wnioskodawcy bezpodstawnie przypisują sobie przymiot strony w przeprowadzonym postępowaniu, gdyż nie wykazali oni swego interesu prawnego. Uznano także, że wniosek złożono z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosek winien być zgłoszony w terminie miesiąca od dowiedzenia się o decyzji. Skoro o decyzji ogłoszono publicznie 20 stycznia 2010 r., to zgodnie z art. 49 Kodeksu doręczenie lub zawiadomienie o decyzji uznaje się za dokonane po upływie 14 dniu od dnia publicznego ogłoszenia, a to oznacza to, że termin do złożenia wniosku o wznowienie upłynął 3 marca 2010 r., a przedmiotowy wniosek datowany jest na dzień 25 marca 2010 r., czyli należy uznać, iż jest spóźniony.

W wyniku złożonego przez R. B., Z. W., G. K., M. D., A. G., I. C., J. B., J. W. i T. W. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. najpierw postanowieniem z [...] r. nr [...], na podstawie art. 136 w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, a następnie decyzją z [...] r., nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wniesiony środek odwoławczy zakwalifikowano jako odwołanie, a rozpoznając je ocenione jako uzasadnione. Kolegium opisało procedurę i etapy postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania i wskazało, że w przypadku powołania przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z utrwalonego orzecznictwa, badanie, czy wnioskodawca miał przymiot strony w postępowaniu objętym wnioskiem winno mieć miejsce dopiero w toku wznowionego postępowania.

Na etapie wstępnym sprawa ta nie może być badana i nie może stanowić podstawy odmowy wznowienia. Odnosząc się do kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie Kolegium stwierdziło, że kluczowe w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest ustalenie daty dowiedzenia się o decyzji i daty dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia w przypadku pozostałych przesłanek. Zdaniem organu nie jest prawidłowe założenie, że dniem dowiedzenia się o decyzji jest data publicznego ogłoszenia o decyzji. Powiadomienia stron na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji (...) nie należy mylić z podaniem do publicznej wiadomości, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy. Pierwsze jest bowiem skierowane do stron postępowania, zaś drugie wymagane jest w ramach udziału społeczeństwa. Na gruncie tej ustawy należy rozróżnić udział stron w postępowaniu od udziału w nim społeczeństwa.

Istotą udziału społeczeństwa jest możliwość składania uwag i wniosków, natomiast strony postępowania są uprawnione do czynnego uczestnictwa w postępowaniu i składania środków zaskarżenia. Ustalenie stron postępowania odbywa się na podstawie kryterium z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium podzieliło stanowisko, że stronami postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych w zakresie oddziaływania określonej inwestycji. Ich krąg winien być ustalany każdorazowo z uwzględnieniem cech inwestycji i jej oddziaływania.

W wyniku wniesionej przez "B" S.A. w C. skardze sprawę rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1240/13 skargę tę oddalił. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skoro krąg stron w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną wyznacza się w oparciu o kryterium interesu prawnego, to w przypadku zgłoszenia żądania wznowienia tego postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest możliwe rozstrzygnięcie kwestii statusu procesowego wnioskodawcy na wstępnym etapie badania wniosku o wznowienie postępowania, odmawiając wszczęcia postępowania ze względu na brak interesu prawnego. Nie jest to dopuszczalne z podstawowego względu, że badanie przesłanek wznowienia może mieć miejsce dopiero we wznowionym postępowaniu, co wynika z art. 149 § 2 cytowanego Kodeksu. Kwestia legitymacji procesowej jest elementem przesłanki wznowienia wymienionej w pkt 4 art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż pominięcie w postępowaniu musi dotyczyć właśnie strony tego postępowania, czyli kogoś, kto w dacie wydawania decyzji ostatecznej miał w sprawie interes prawny.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem Kolegium zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że odmowa wznowienia w niniejszym przypadku z powołaniem się na brak po stronie wnioskodawców interesu prawnego była niedopuszczalna. Zwrócił też uwagę, że gdyby badanie takiego interesu miało mieć miejsce, to powinno dotyczyć każdego z wnioskodawców indywidualnie.

Odnosząc się do drugiej przyczyny odmowy wznowienia, a mianowicie naruszenia terminu z art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie kwestionując tezy, że zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie obciąża stronę i w razie wątpliwości to strona winna zachowanie tego terminu udowodnić, Sąd podkreślił jednak, iż także organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. W ocenie Sądu organ brak informacji we wniosku, kiedy strona powzięła wiadomość o przesłance wznowienia lub o decyzji (w przypadku przesłanki z pkt 4 art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego) nie uzasadniał odmowy wszczęcia, lecz winien skutkować wezwaniem strony do udzielenia stosownych w tym zakresie informacji i dowodów na ich poparcie. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie przeprowadził jednak w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, a uprawnienia organu odwoławczego był ograniczone. Samodzielne badanie kwestii związanych z zachowaniem terminu w oparciu o materiały i dowody nie uwzględnione przez Wójta Gminy J. skutkowałaby naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Brak zatem podstaw do postawiania Kolegium zarzutu, że pominęło okoliczności istotne dla oceny zachowania terminu i wadliwie w tym zakresie oceniło stan faktyczny sprawy.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że decyzja Kolegium przekazująca sprawę wniosku o wznowienie do ponownego rozpatrzenia nie naruszała prawa, albowiem konieczny zakres ustaleń przekraczał kompetencje organu odwoławczego, zaś stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie wykazał przesłanek do odmowy wznowienia postępowania.

Rozpatrujący złożoną przez "B" S.A. w C. skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2015 r. skargę tę oddalił, uznając, że jej zarzuty są nieusprawiedliwione. Sąd ten podkreślił, iż nie ma racji strona skarżąca kasacyjnie twierdząc, że w okolicznościach tej sprawy organ już na etapie wstępnego badania wniosku o wznowienie postępowania miał podstawy do rozstrzygnięcia statusu procesowego wnioskodawców, czyli ocenić legitymację wnioskodawców. W ocenie Sądu nie daje się pogodzić z treścią art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowisko strony skarżącej, że organ powinien przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania ocenić czy przesłanka, w tym przypadku z pkt 4 art. 145 występuje. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił zasadę, że w przypadku jeżeli istnieją wątpliwości co do tego czy wnioskodawca miał przymiot strony postępowania, o którego wznowienie wnosi, a więc również, czy może być stroną postępowania wznowieniowego, organ powinien rozstrzygać we wznowionym postępowaniu, czyli po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Nie czekając jednak do zakończenia niniejszej sprawy, po uchyleniu decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] r., nr [...] decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, prowadząc ponownie postępowanie Wójt Gminy J. najpierw postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie dotyczące określenia dla firmy "B" SA środowiskowych uwarunkowań zgodny na realizację przedsięwzięcia pn: "[...] sieć wodociągowa ETAP II studnie głębinowe" i po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 104 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. uchylił decyzję ostateczną znak: [...] z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "[...] sieć wodociągowa ETAP II studnie głębinowe" oraz omówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wymienionego wyżej planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na brak zgodności lokalizacji tej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż na podstawie oświadczeń mieszkańców wsi J. ustalił, iż dowiedzieli się oni o wydanej decyzji środowiskowej w dniu [...] r. na spotkaniu Spółki Wodociągowej.

Następnie uznając ich rację, iż pomimo posiadania przymiotu strony bez własnej winy nie mogły brać udziału w pierwotnym postępowaniu środowiskowym, wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] r. W toku wznowionego postępowania organ zebrał i rozpatrzył zgromadzone i uzupełnione materiały dowodowe, zwracając m.in. uwagę na pismo z dnia 6 marca 2011 r., w którym strony pozostające w opozycji do inwestora zwróciły się do Wójta Gminy J. "z żądaniem natychmiastowego zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji omawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia pn. [...] sieć wodociągowa ETAP II studnie głębinowe> z uwagi na brak zgodności lokalizacji inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. stanowiącego uchwałę nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J.".

W piśmie tym strony wskazały, że planowana inwestycja naruszy konkretne zapisy wymienionego planu, podkreślając, że w myśl planu nie dopuszcza się do realizacji przedsięwzięcia na terenie rolniczym, gdyż jest to teren bez prawa zabudowy. Wezwane do zajęcia stanowiska w sprawie pozostałe strony, a w szczególności inwestor stwierdziły, iż przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po dokonaniu własnych ustaleń oraz analizie materiału zgromadzonego we wznowionym postępowaniu organ wyjaśnił, że uznał mieszkańców wsi J. za strony postępowania, wobec wykazania przez nich interesu prawnego. Dodatkowo stwierdził, że byłby zmuszony do uznania ich za strony w związku z wykazaniem przez nich istnienia obowiązku żądania czynności organu (czyli w tym przypadku - żądanie wznowienia postępowania) uzasadniając to tym, że przedmiotowe postępowanie dotyczy bezpośrednio środowiska naturalnego, a zgodnie z art. 86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska.

Następnie podzielił ich stanowisko co do braku zgodności planowanego zamierzenia z obowiązującym planem miejscowym, co powoduje brak spełnienia warunku niezbędnego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Organ jednoznacznie stwierdził, że przedsięwzięcie niezgodne jest z § 45 ust. 2 w związku z § 3 pkt 2 i 3 - przedsięwzięcie planowane jest na terenie oznaczonym w planie symbolem - 366-A.2Rp - co stanowi oznaczenie terenu rolnego bez prawa zabudowy. Zapisy w planie precyzują, że dla terenu (A.2Rp) - podstawowe przeznaczenie to tereny rolnicze (pkt 1) oraz przeznaczenie uzupełniające (posadowienie urządzeń infrastruktury technicznej (pkt 2). Przytaczając postanowienia innych zapisów planu, organ stwierdził, że plan wyraźnie w nich zaznacza przeznaczenie m.in. pod planowane przedsięwzięcie- studnie głębinowe.

Uregulowania planu uzupełniają odpowiednie przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dodatkowo organ podniósł, iż zgodnie z dokumentacją przedstawioną przez inwestora urządzenia będące przedmiotem głównym przedsięwzięcia miały zostać umieszczone wewnątrz obiektów, spełniających wymagania legalnej definicji budynku. Organ wyjaśnił, że na zajęcie takiego stanowiska w sprawie wpływ miały tak zapisy miejscowego planu, jak również ustawy o ochronie gruntów rolnych, jak też zapisy obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy J.. Podzielił przy tym stanowisko stron, że skoro na mocy art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to tym bardzie można je wykorzystywać przy interpretowaniu przepisów planu powstałego na ich podstawie. Następnie wyliczył, za pismem zainteresowanych stron, te postanowienie Studium, które bezwzględnie należało uwzględnić przy interpretacji zapisów miejscowego planu.

W konsekwencji z uwagi na stwierdzenie ewidentnego braku zgodności planowanego przez Inwestora przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu przestrzennego Wójt Gmina J. odstąpił od wystąpienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z wnioskami o wyrażenie opinii w przedmiocie zasadności obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł reprezentowany przez pełnomocnika "B" S.A. w C. Zaskarżając w całości decyzję Wójta Gminy J. pełnomocnik zarzucił:

1. - naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odmienne rozstrzygniecie kwestii zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego niż w pozostającym wciąż w obiegu prawomocnym postanowieniu Wójta Gminy J. z dnia [...] r. nr [...];
2. - błędną wykładnię § 45 ust. 2, § 44 ust. 2, § 42 ust. 1 pkt 1 czy § 54 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. poprzez przyjęcie, że rolnicze przeznaczenie gruntów w miejscowym planie wyklucza lokalizację na tym terenie studni głębinowych. zwłaszcza, gdy w przypadku terenu oznaczonego symbol A1.W - wynika możliwość posadowienia ich na tym właśnie terenie oraz poprzez przyjęcie, iż z zakazu zabudowy danego terenu nowymi budynkami, wynika również zakaz budowy studni głębinowych, podczas gdy studnie są urządzeniami infrastruktury technicznej i nie powinny być zakwalifikowane jako budynek;
3. - błędną wykładnię art. 9 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. mogą być podstawą ustalenia uprawnień strony stosunku administracyjnoprawnego;
4. - naruszenia przepisów proceduralnych tj. art. 147, art. 148 § 1 poprzez wznowienie postępowania na wniosek osób nie mających przymiotu stron postępowania i na skutek wniosku złożonego po terminie oraz poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w trakcie toczącego się postępowania wpadkowego dotyczącego zażalenia strony na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r. odmawiającego zawieszenia postępowania.

Uwzględniając powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając odwołanie podkreślono, że w postępowaniu zakończonym zaskarżonym rozstrzygnięciem doszło do rażącego naruszenia prawa przez orzekający w sprawie organ. Zarzucono organowi brak bezstronności, naruszenie zasady praworządności oraz wzbudzania zaufania do Pastwa. O rażącym naruszeniu prawa przede wszystkim świadczą:

1. - sprzeczność wydanej decyzji i jej uzasadnienia z ostatecznym, prawomocnym i wciąż funkcjonującym w obrocie prawnym postanowieniem z dnia [...] r., stwierdzającym brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia;
2. - ewidentna zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy opinie, w tym m.in. ocena zgodności inwestycji z planem była przedmiotem badania Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które wydało cztery decyzje potwierdzające zgodność projektowanej inwestycji z planem.

Rozwijając argumentację podkreślono, że tak wydając pierwotną decyzję środowiskową - tj. decyzję z dnia [...] r., jak i obecnie zaskarżoną decyzję - Wójt Gminy J. związany był swoim własnym postanowieniem z dnia [...] r. i nie mógł ponownie w sposób zupełnie odmienny ocenić ewentualnej zgodności zamierzenia z miejscowym planem, tym bardzie, że nie sposób zrozumieć tak radykalnej zmiany stanowiska w sprawie.

Odnosząc się interpretacji przywołanych w decyzji zapisów miejscowego planu podkreślono, że choć teren na którym planowana jest inwestycja stanowi teren, gdzie ustalono przeznaczenie rolnicze, to dopuszcza się na tym terenie budowę urządzeń infrastruktury technicznej, czyli m.in. urządzeń sieci wodociągowej (...). Dowolność w interpretacji zapisów planu jest niedopuszczalna. Podkreślono przy tym, że posadowienie studni głębinowej nie wiąże się z wzniesieniem nowego budynku, a tylko taki zakaz dotyczy terenów przeznczonych na cele rolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy J. Studnia głębinowa jako urządzenie służące do pozyskiwania wody z ujęć podziemnych winno być potraktowane jako urządzenie infrastruktury technicznej, którego posadowienie nie zostało w miejscowym planie zabronione. Zdaniem "B" SA przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie może być traktowana jako naruszająca rolnicze przeznaczenie gruntów, na którym ma zostać zrealizowana. Stąd też argumenty organu odnoszące się do niezgodności planowanej przez "B" SA inwestycji z zapisami miejscowego planu pozbawione są normatywnego umocowania.

W zakresie odwołania się do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego pełnomocnik Spółki podkreślił, iż nie jest to akt prawa miejscowego i nie jest tym samym aktem wiążącym dla podmiotów prawa. Nie może zatem stanowić materialnoprawnej podstawy odmowy dopuszczenia przedsięwzięć inwestycyjnych, tym bardziej, że w gminie J. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym aktem wyznaczającym założenia polityki przestrzennej gminy.

Niezależenie od powyższych zarzutów pełnomocnik "B" SA podkreślił, że zgodnie z art. 147 zd. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - wznowienia postępowania w związku z przyczyną podaną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu następuje wyłącznie na żądanie strony, w związku z czym podstawowym i elementarnym ustaleniem w niniejszej sprawie winno być ustalenie kręgu stron tego postępowania. Osoby składające wniosek o wznowienie postępowania nie brały udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., a w złożonym wniosku nie wykazały, iż posiadają interes prawny do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony. Błędnie też organ ustalił terminowość złożonego wniosku o wznowienie postępowania, a wykazanie iż wniosek został złożony w ustawowym terminie spoczywa na wnioskodawcy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdziło, iż podstawą takiego rozstrzygnięcia jest naruszenie przez organ pierwszej instancji zasad procedury, a to w szczególności poprzez nie ustalenie czy wnioskodawcom przysługuje przymiot stron w przedmiotowym postępowaniu oraz wydanie zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem przez Kolegium zażalenia "B" SA na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r. odmawiające zawieszenia postępowania wznowionego postanowieniem Wójta Gminy J. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji wydał przedmiotową decyzją w trakcie trwania postępowania wpadkowego, co stanowi istotne naruszenie zasad procedury administracyjnej, tj. art. 106 § 1 oraz art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Nadto dalej Kolegium wskazało, że niniejsza sprawa rozpatrywana jest przez organ powtórnie w wyniku uchylenia poprzedniej jego decyzji decyzją Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. W decyzji tej znalazły się wytyczne co do dokonania kwalifikacji stron postępowania w niniejszej sprawie. Mimo to organ wydając zaskarżoną decyzję nie ustalił i nie uzasadnił z czego wywiódł interes prawny wnioskodawców w niniejszym postępowaniu. Działanie takie narusza zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu - art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na organie spoczywa bowiem obowiązek ustalenia wszystkich stron postępowania zgodnie z wytycznymi art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i zapewnienie im następnie udziału w tym postępowaniu. Przymiot strony musi wynikać z przepisu prawa materialnego, a podstaw do uznania wnioskodawców za strony nie należy szukać w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (nie stanowią one samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w konkretnej, indywidulanej sprawie).

Kwalifikacji strony winien zatem organ pierwszej instancji dokonać biorąc pod uwagę położenie działek wnioskodawców względem planowanej inwestycji, mając na uwadze możliwość potencjalnego oddziaływania tej inwestycji na nieruchomości wnioskodawców, przy czym analiza taka powinna być dokonana indywidulanie stosunku do każdego z wnioskodawców.

W zakresie podniesionej przez organ pierwszej instancji niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Kolegium stwierdziło, iż nie można uznać tego stanowiska za zasadne. Z treści wniosku inwestora, a także z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika bowiem, że inwestycja polegać będzie na wybudowaniu na wskazanych działkach czterech wierconych studni głębinowych ujmujących wody podziemne. Planowane przedsięwzięcie położne jest w terenie oznaczonym w planie symbolem A.2R2., gdzie przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się posadowienie urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 3 uchwały nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. przez urządzenia infrastruktury technicznej należy rozumieć urządzenia i sieci wodociągowe, ciepłownicze, elektroenergetyczne(...) Wobec faktu, ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko nie zawiera definicji ustawowej pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej", stąd zgodnie z regułami wykładni należało sięgnąć do innej ustawy by ustalić znaczenie tego pojęcia.

Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych czy gazowych (...).

W ocenie Kolegium skoro plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej na terenach, na których ma być realizowane to przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie studni głębinowych - to inwestycja ta jest zgodna z zapisami tego planu - w rozumieniu art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Niezasadnym zaś jest badanie zgodności tej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak uczynił to organ pierwszej instancji, gdyż jest to dokument, który wiąże organ przy tworzeniu planu miejscowego lecz nie stanowi aktu prawa miejscowego i nie może być stosowany bezpośrednio, a tym bardziej może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji administracyjnej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła J. B. Zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z rażącym naruszenie prawa, a to poprzez:

1. - błędną wykładnię art. 28 i art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co doprowadziło do błędnego stanowiska organu drugiej instancji;
2. - błędna wykładnię art. 143 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że przedsięwzięcie objęte decyzją może być zaliczone do katalogu urządzeń infrastruktury technicznej, o którym mowa tym przepisie;
3. - pominięcie w procesie stosowania prawa art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co doprowadziło do zajęcia błędnego stanowiska w sprawie i stwierdzenia, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy pozostają bez znaczenia przy interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.
4. - naruszenie art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego czyli zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Mając na uwadze powyższe naruszenia wniosła o uchyleni zaskarżonej decyzji Kolegium i zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając zgłoszone zarzuty podniosła, że bezsprzecznie w tym postępowaniu zarówno jej osoba jak i inne osoby pozostające w opozycji do "B" SA wykazały istnienie po ich stronie zarówno interesu prawnego jak i obowiązku. Podkreśliła, że z art. 86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy jest zobowiązany do dbałości o środowisko, na mocy art. 8 ust. 2 Konstytucji ten przepis należy stosować bezpośrednio i jego negowanie przez Kolegium jest niczym nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu nie zachowania przez strony terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazała, że Wójt stosując się do wskazań zawartych w decyzji z dnia [...] r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, zwracając się do stron tego postępowania do przedłożenia środków dowodowych świadczących o wydaniu przez organ decyzji z dnia [...] r. W odpowiedzi adresaci wezwania wyjaśnili, że dowiedzieli się o decyzji na spotkaniu Spółki Wodociągowej J. w dniu [...] r. (złożyli też stosowne oświadczenia). Nie można zatem zaprzeczyć, że termin z art. 148 § 2 Kodeksu został zachowany.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 106 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca podniosła, że rozstrzygniecie w prawie postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania nie może być uznane za zagadnienie wstępne, o którym mowa w tym przepisie.

Wyjaśniając stanowisko w zakresie treści art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami skarżąca stwierdziła, że nie może on mieć odniesienia do przedmiotu inwestycji objętej postępowaniem. Podniosła, że przepis ten został wyrwany z kontekstu innych uregulowań dotyczących udziału w kosztach budowy infrastruktury technicznej. Niniejsze postępowanie dotyczy inwestycji zaplanowanej w terenie, który według obowiązującego planu oznaczony został jako teren rolniczy bez prawa zabudowy. Błędne jest stanowisko Kolegium, że planowana inwestycja może być zaliczona do katalogu urządzeń technicznych, o których mowa w tym przepisie.

Niezasadnie też Kolegium pominęło przepisy obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przy interpretacji zapisów obowiązującego planu miejscowego, jak również bezsprzecznie naruszyło art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego prowadząc niniejsze postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o oddalenie skargi, potrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 6 września 2011 r. stanowisko w sprawie zaprezentował "B" SA w C., wnosząc o oddalenie skargi. W zakresie zgłoszonych zarzutów skargi stwierdził, iż są nieuzasadnione. Potwierdził, iż Wójt Gminy w J. nie uzasadnił na jakiej podstawie oparł założenie, że wnioskodawcy są stronami tego postępowania, podobnie jak nie zbadał zachowania wymaganego terminu do złożenia takiego wniosku. Podkreślił, iż Samorządowe Kolegium prawidłowo odnosząc się do ustawowej definicji pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej zasadnie uznało, iż budowa studni głębinowych nie może być sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J..

Nadto wskazał, że decyzja zawiera także inne wady, na które nie zwróciło uwagi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w tym m.in. naruszyło art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zupełne pominięcie w sprawie faktu pozostawanie w obrocie prawnym postanowienia Wójta z dnia [...] r., gdzie potwierdzono zgodność tej inwestycji z planem. Wskazał też na równoczesne toczenie się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Postanowieniem dnia 10 października 2011 r. sygn. II SA/Gl 496/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przed tym Sądem w sprawie o sygn. II SA/Gl 80/11. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z 18 stycznia 2016 r. i zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2016 r. wpisane pod nowy numer porządkowy - sygn. akt II SA/Gl 46/16.

Na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. pełnomocnik "B" SA w C. wniosła o oddalenie skargi powtarzając argumentację zaprezentowaną w wyżej przytoczonym piśmie procesowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę rozważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wobec stwierdzenia przez Sąd, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tak więc przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja kasacyjna, a zatem nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do istoty, a jednie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd bada zatem w takim przypadku czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty.

Należy przy tym mieć na uwadze, iż decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.

Zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – zasadą dwuinstancyjności – każda sprawa rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, na skutek złożonego odwołania, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego, stąd też organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, a nie kontroli decyzji organu pierwszej instancji.

Organ drugiej instancji ma kompetencje kasacyjne tylko w ograniczonym zakresie oparte na przywołanym powyżej art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Trzeba pamiętać, iż zgodnie z art. 136 Kodeksu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, oczywiście wykluczając sytuację, w której zachodziłaby konieczność przeprowadzenie takiego postępowania w znacznej części. Nie może to bowiem prowadzić do całkowitego przeniesienia postępowania wyjaśniającego z organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, gdyż w takim przypadku złamana zostanie wymieniona powyżej zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego

Rozpoznając skargę na decyzję kasacyjną opartą o art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd administracyjny zobligowany jest w świetle powyższych uwag do dokonania oceny, czy zaskarżona decyzja na narusza zasady dwuinstancyjności, czyli czy postępowanie organu pierwszej instancji było faktycznie dotknięte takimi wadami, które skutkować musiały ponownym jego przeprowadzeniem w całości lub w znacznej części.

Przenosząc przedstawione powyżej rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy nie sposób zakwestionować stanowiska organu odwoławczego. Nie można pominąć faktu, iż decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem obowiązujących przepisów procedury administracyjnej, tj. z zupełnym pominięciem wskazań zawartych w poprzednio wydanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. W decyzji tej Kolegium stwierdziło, iż w przypadku powołania przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a na taką przesłankę powołała się grupa mieszkańców J. w piśmie z dnia 25 marca 2010r., badanie, czy wnioskodawca miał przymiot strony w postępowaniu objętym wnioskiem powinno mieć miejsce dopiero w toku wznowionego postępowania. Kolegium stwierdziło, że na etapie wstępnym sprawa w tym zakresie nie może być badana i nie może stanowić podstawy odmowy wznowienia.

Stwierdziło jednak, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ winien zbadać terminowość złożonego wniosku. Kluczowe w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest ustalenie daty dowiedzenia się o decyzji i daty dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia w przypadku pozostałych przesłanek. Z kolei we wznowionym już postępowaniu szczegółowo powinna być zbadana interesu prawnego osób zgłaszających przedmiotowy wniosek. Wznowienie postępowania zgodnie z art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony, przy czym w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4, następuje ograniczenie na podstawie której postępowanie może być wszczęte tylko na wniosek strony postępowania.

Zasadność i prawidłowość tego rozstrzygnięcia została potwierdzona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1240/13) który oddalił skargę "B" w C. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 24 listopada 2015 r. sygn.. akt II OSK 685/.14, który oddalił skargę kasacyjną "B" w C. Dokonując zatem obecnie badania decyzji wydanych w ponownie przeprowadzonym postępowaniu niezbędne jest sprawdzenie czy organ pierwszej instancji zastosował się do wskazań organ uchylającego poprzednie rozstrzygnięcie. Przeprowadzając takie badanie skład orzekający podziela stanowisko zaprezentowane przez Kolegium, iż wydając kontrolowaną obecnie decyzję Wójt Gminy J. nie uwzględnił wskazań zawartych w uchylającej decyzji Kolegium. Nie zostało bowiem w sposób wyczerpujący i wyjaśniający wszelkie wątpliwości w sprawie przeprowadzone postępowanie tak w zakresie ustalenie kręgu stron tego postępowania, jak również w zakresie zachowania terminu do złożenia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania.

W rezultacie zasadne są zastrzeżenia wyrażone w obecnej decyzji przez Kolegium, że organ pierwszej instancji nie wypełnił wytycznych co do dokonania kwalifikacji stron tego postępowania. Już tylko z tego powodu należy uznać, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. uchylająca decyzję Wójta Gminy J. i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia jest prawidłowa.

Postępowanie zakończone wydaniem przez Wójta Gminy J. decyzji ostatecznej z [...] r., o wznowienie którego wnioskowano, było przeprowadzone w oparciu o przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niezależnie jednak od przewidzianego w tej ustawie w pewnych przypadkach udziału społeczeństwa w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, jak w każdym postępowaniu administracyjnym, biorą w nim udział strony, które każdorazowo w oparciu o kryterium interesu prawnego winny być określone, w zależności od charakteru inwestycji i jej oddziaływania. Organ winien krąg stron indywidualnie określić, albowiem ich liczba ma w szczególności wpływ na stosowanie w postępowaniu art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z kolei wniosek o wznowienie postępowania, jak stwierdzono powyżej może w przypadku powołania się na przesłankę wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego pochodzić tylko od strony zakończonego wymienioną decyzją postępowania.

Odróżnić przy tym trzeba uprawnienia wynikające z faktu udziału społeczeństwa w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., od udziału w tym postępowaniu stron na zasadzie posiadania indywidulanego interesu prawnego do uczestniczenia w nim. Podzielić trzeba zatem stanowisko Kolegium, że Wójt Gminy J. nie przeprowadził zakresie ustalenia stron tego postępowania żadnego postępowania, nie przeanalizował położenia działek wnioskujących o wznowienie względem planowanej inwestycji, nie odniósł się do kwestii możliwości potencjalnego oddziaływania tej inwestycji na nieruchomości wnioskujących. Nie dokonał zatem indywidulanej analizy w odniesieniu do każdego z wnioskujących, gdyż dopiero wówczas możliwa stałaby się ocena ich prawa i obowiązków w tym postępowaniu.

Także w zakresie ustalenia terminu złożonego wniosku o wznowienie postępowania, organ nie przeprowadził wyczerpującego postępowania ograniczając się jedynie do przyjęcia oświadczenia od samych wnioskujących, co jak podkreśla uczestnik postępowania ogranicza wiarygodność tego dowodu

Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko należy stwierdzić, iż zastanawia całkowita zmiana stanowiska organu pierwszej instancji w tym zakresie, zwłaszcza, że jak słusznie zauważa uczestnik postępowania "B" w obiegu pozostaje postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia, gdzie stwierdzono zgodność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Nadto powywoływanie się na wskazane zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] r. nie uwzględnia faktu, iż planowana inwestycja, co wynika zarówno z wniosku jak i karty informacyjnej przedsięwzięcia, polegać będzie na wybudowaniu na wymienionych działkach (nr [...],[...],[...],[...] i [...]) czterech studni głębinowych ujmujących wody podziemne, czyli dotyczyć będzie faktycznie urządzeń infrastruktury technicznej, której budowa jest dopuszczona na terenie o przeznaczeniu rolniczym. Takie przeznaczenie posiada bowiem przeznaczony do realizacji tej inwestycji teren. Zgodnie z zapisem planu j- § 45 ust. 2 w związku z § 3 pkt 2 i 3 - przedsięwzięcie planowane jest na terenie oznaczonym w planie symbolem - 366-A.2Rp - co stanowi oznaczenie terenu rolnego bez prawa zabudowy.

W ocenie organu pierwszej instancji oznacza to sprzeczność inwestycji z planem, wobec faktu, iż będące przedmiotem głównym przedsięwzięcia miały zostać umieszczone wewnątrz obiektów spełniających wymagania legalnej definicji budynku, o której mowa w art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Kwestia ta wymaga co najmniej dokładnego wyjaśniania.

Prawidłowo podkreślił też organ odwoławczy, że nie do zaakceptowania jest także pogląd związania organu przy interpretowaniu zapisów planu miejscowego postanowieniami konkretnych wymienionych przez ten organ zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy J. Jak wskazało Kolegium niezasadne jest takie badanie, gdyż studium jest dokumentem, który wiąże organ przy tworzeniu planu zagospodarowania przestrzennego lecz nie stanowi aktu prawa miejscowego, który może być stosowany bezpośrednio i stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji administracyjnej.

Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.