Uzasadnienie
W dniu [...] r. usunięto z drogi pojazd marki [...] o nr rej. [...] i przewieziono na parking strzeżony w C. przy ul. [...]. W związku z nieodebraniem powyższego pojazdu przez uprawnioną osobę w ciągu 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi, decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C., orzekł o przejściu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Pismem z dnia [...] roku obecnie skarżący M. G., prowadzący parking pod nazwą "A" w C. przy ul. [...], zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o przyznanie kwoty [...] zł + VAT tytułem wynagrodzenia za okres sprawowania dozoru, czyli od [...] r. do [...] r. oraz kosztów holowania pojazdu w kwocie [...] zł + VAT. Wnioskodawca odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. akt I OPS 1/10 wskazał, że koszty te winny być wyliczone zgodnie z uchwałą Rady Miasta C. ustalającą wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. W jego ocenie stawki wskazane w uchwale Rady Miasta dotyczą również Skarbu Państwa, albowiem z chwilą przejścia pojazdu na rzecz tego podmiotu nie dochodzi do zawarcia nowej umowy przechowania pojazdu lecz wstąpienia Skarbu Państwa w stosunek administracyjnoprawny z mocy prawa w miejsce właściciela pojazdu (art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym – Dz. U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 ze zm., zwanej dalej p.r.d.).
Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącego do przedstawienia dokumentów związanych z wydatkami przy sprawowaniu powyższego dozoru. W piśmie z dnia [...] roku, powołując się na art. 75 § 1 k.p.a., skarżący zwrócił się o przeprowadzenie przez organ dowodu z opinii biegłego sądowego na koszt urzędu skarbowego.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...], na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), w związku z art. 130a p.r.d., przyznał skarżącemu zwrot wydatków oraz wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie od [...] roku do [...] roku w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ orzeka o zwrocie wydatków faktycznie poniesionych oraz wynagrodzeniu za dozór. Zdaniem organu zwrot poniesionych wydatków nie może nastąpić w oparciu o uchwałę rady powiatu, albowiem stawki opłat za parkowanie ustalone w uchwale odnoszą się do innych niż Skarb Państwa właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przepisów art. 130a p.r.d. Organ wyjaśnił, że to na właścicielu parkingu spoczywa ciężar wykazania jakie konieczne wydatki poniósł w związku z dozorem (wyrok NSA z 13 sierpnia 2009 roku, sygn. akt I OSK 1214/08), zaś przepis art. 81 § 1 k.p.a. wskazuje na możliwość zwrócenia się przez organ do biegłego o wydanie opinii, o ile przeprowadzenie takiego dowodu miałoby znaczenie dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie zebrany materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do jej rozstrzygnięcia.
W związku z brakiem danych co do faktycznie poniesionych przez stronę wydatków, organ odwołując się do art. 836 k.c., ustalił wynagrodzenie w oparciu o stawki miesięczne stosowane przez podmioty prowadzące parkingi na terenie C. i S. Stawka miesięczna stosowana przez te podmioty kształtowała się na poziomie od [...] zł do [...] zł (średnia [...] zł). W związku z tym organ uznał za zasadne przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot wydatków w wysokości stawki abonamentowej [...] zł miesięcznie odpowiadającej średniej stawce za parkowanie. Odnosząc się do żądania przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór, a także kosztów holowania za okres wcześniejszy to jest od momentu zholowania pojazdu w dniu [...] r. do [...] roku organ stwierdził, że nie przyznał za ten okres zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia, gdyż w tym okresie działalność w formie parkingu prowadziła E. G., a nie skarżący.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia i orzeczenia o wysokości wynagrodzenia i zwrocie kosztów dozoru zgodnie z żądaniem wniosku według stawek wskazanych w porozumieniach zawartych przez niego z Miastem C. (w oparciu o uchwałę z dnia [...] roku nr [...] oraz uchwałę z dnia [...] roku nr [...]). Odwołał się do treści art. 130a ust. 6 p.r.d. oraz uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. akt I OPS 1/10.
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyraził aprobatę dla ustaleń organu pierwszej instancji i dla ich kwalifikacji prawnej. Stwierdził dalej, że w sprawie spór dotyczy okresu, za który należy przyznać skarżącemu zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór pojazdu, wysokości przyznanego zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu oraz przyznania kosztów holowania pojazdu. W zakresie wysokości przyznanego zwrotu wydatków i wynagrodzenia za okres od [...] roku do [...] roku, organ odwoławczy uznał za prawidłowe wyliczenie dokonane przez organ pierwszej instancji. Podkreślił, że skarżący mimo wezwania, nie przedstawił dokumentów wykazujących jakie poniósł wydatki związane z dozorem i w jaki sposób zostały one wyliczone. Takimi dokumentami nie są bowiem ani ekspertyza A. S. ani porozumienie zawarte z Miastem C. Wskazując na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 listopada 2009 roku, sygn. akt II SA/Gl 708/09, podkreślił że w przypadku niewykazania przez podmiot prowadzący parking rzeczywistych kosztów przechowywania samochodu brak jest przeszkód do ustalenia przedmiotowych należności za dozór w oparciu o stawki opłat miesięcznych pobierane za przechowywanie samochodów na innych parkingach strzeżonych w tej samej bądź sąsiedniej gminie. Organ nie znalazł także powodów do tego, aby przyznaną w sposób łączny stawkę abonamentową dzielić na osobne części składowe w postaci wynagrodzenia i zwrotu wydatków.
Odnosząc się do nie przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia wraz z kosztami holowania za okres do [...] roku, organ stwierdził, że dopiero z dniem [...] roku skarżący wstąpił w miejsce E. G. w stosunek wynikający z porozumienia z dnia [...] roku. Do daty tej tj. do [...] roku nie był on podmiotem wyznaczonym do usuwania z dróg pojazdów i prowadzenia parkingu zgodnie z art. 130a p.r.d. Natomiast z żądaniem przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór oraz kosztów holowania w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może wystąpić jedynie podmiot, który łączy lub łączył ze Skarbem Państwa stosunek administracyjny. Oznacza to, że skarżący nie był do dnia [...] roku, kiedy to zawarto umowę nr [...] i [...] podmiotem wyznaczonym do holowania pojazdów i prowadzenia parkingu strzeżonego.
Zdaniem organu orzekającego stosunek administracyjny jest zawsze stosunkiem osobistym w tym sensie, że nie można wynikających z niego uprawnień i obowiązków uczynić przedmiotem obrotu cywilnego. Jak wynika z umów zawartych przez E. G., skarżącego i Miasto C. ([...] i [...]), skarżący z dniem [...] roku wstąpił w miejsce E. G. w stosunek wynikający z wcześniejszych porozumień i z tym dniem stał się podmiotem wyznaczonym przez Miasto C. do holowania pojazdów i sprawowania dozoru nad nimi, więc dopiero od tego dnia może domagać się wynagrodzenia i zwrotu kosztów sprawowania dozoru oraz holowania pojazdów. W powyższym zakresie organ orzekający wskazał na orzecznictwo sądowoadminstracyjne i uchwałę Sądu Najwyższego sygn. akt III CZP 84/03.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł M. G. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego: art. 102 § 2 u.p.e.a. i art. 836 k.c., art. 130a ust. 1 i art. 130a ust. 1 § 2 p.r.d. oraz z naruszeniem prawa procesowego: art. 7, 8, 15, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, 84 § 1, 136, 138 § 1 pkt 2 i § 2, 144 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie. Poszczególne zarzuty skargi zostały obszernie uzasadnione.
Skarżący odniósł się także do kwestii porozumień zawartych z Miastem C. przez E. G. i wyjaśnił, że w dniu [...] roku E. i M. G. zawarli z Miastem C. umowę, na mocy której skarżący wstąpił w miejsce E. G. Zdaniem skarżącego oznacza to, że przejął wszystkie uprawnienia przysługujące E. G. przed dniem [...] roku, bowiem stosunek prawny powstający w następstwie usunięcia pojazdu z drogi nie ma charakteru osobistego, ale rzeczowy, a jako taki może być scedowany na inny podmiot.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zawarte w niej zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia legalności kontrolowanego aktu administracyjnego.
Przedmiotem skargi jest postanowienie przyznające skarżącemu zwrot wydatków oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu w okresie od [...] do [...] roku, a zatem za okres sprzed przejścia własności tego samochodu na rzecz Skarbu Państwa.
Skarżący kwestionuje to postanowienie z dwóch powodów: nieprzyznania zwrotu wydatków, w tym kosztów holowania oraz wynagrodzenia za dozór za okres od [...] roku do [...] roku, oraz przyjętego przez organ sposobu liczenia należnego wynagrodzenia i zwrotu wydatków. Zatem w niniejszej sprawie spór dotyczy:
- 1) okresu, za który należy przyznać skarżącemu zwrot wydatków i wynagrodzenie,
- 2) kwestii przyznania kosztów holowania pojazdu,
- 3) wysokości, a tym samym sposobu ustalenia przyznanego zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór.
Odnośnie pierwszego zagadnienia należy stwierdzić, że skarżący wstąpił w miejsce E. G. dopiero z dniem [...] r., kiedy to Miasto C. zawarło z nim oraz z E. G. umowy [...] i [...], zgodnie z którymi skarżący wstąpił w stosunek wynikający z porozumienia z dnia [...] r. Z porozumienia tego, jak i z porozumienia z dnia [...] r. wynika, że skarżący do dnia [...] r. nie był podmiotem wyznaczonym do usuwania z dróg pojazdów i prowadzenia parkingu zgodnie z art. 130a p.r.d. Zgodnie z tym porozumieniem do powyższych czynności była wyznaczona E. G. Oznacza to, że skarżący do dnia zawarcia umów nr [...] i [...] nie był podmiotem wyznaczonym do holowania pojazdów oraz prowadzenia parkingu strzeżonego i nie był dozorcą przedmiotowego pojazdu w rozumieniu art. 130a p.r.d. i art. 102 § 2 u.p.e.a., a tym samym osobą uprawnioną do żądania wynagrodzenia i zwrotu kosztów sprawowania dozoru oraz kosztów holowania.
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07 oraz w postanowieniu z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt V CSK 332/08 wskazał, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym wskutek władczych działań organów administracyjnych. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to te jednostki łączy z organami administracji publicznej stosunek o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymują one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonanie nałożonych na nich obowiązków (por. wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 320/11). Oznacza to, że skarżący nie był do dnia zawarcia umów [...] i [...] podmiotem wyznaczonym do prowadzenia parkingu strzeżonego, a zatem nie mógł skutecznie domagać się świadczeń wynikających z art. 102 § 2 u.p.e.a.
Ponadto należy wskazać, że stosunek administracyjnoprawny jest zawsze osobisty w tym sensie, że nie można wynikających z niego uprawnień i obowiązków uczynić przedmiotem obrotu cywilnoprawnego. W uchwale z dnia 26 listopada 2003 r., sygn. akt III CZP 84/03 Sąd Najwyższy stwierdził, że przewidziane w Kodeksie cywilnym reżimy przenoszenia praw znajdują zastosowanie tylko do rozporządzeń cywilnymi prawami podmiotowymi, a nie uprawnieniami publicznoprawnymi. Do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa a podmiotem prowadzącym parking strzeżony może dojść wtedy, gdy podmiot prowadzący parking został wyznaczony do wykonywania dozoru nad umieszczonymi na tym parkingu pojazdami. Stosunek ten nie może zostać przeniesiony na inny podmiot przez podmiot, na którym ciąży określone przepisami prawa publicznego zobowiązanie. Umieszczenie pojazdów w trybie przepisów p.r.d. nie może bowiem nastąpić na jakikolwiek parking, lecz jedynie na parking wyznaczony do tego zadania przez określone organy (wyrok III SA/Gd 320/11).
Jak wynika z umów [...] i [...] skarżący z dniem [...] r. wstąpił w stosunek wynikający z wcześniejszych porozumień, a zatem z tym dniem stał się podmiotem wyznaczonym i zaczął wykonywać obowiązki z zakresu dozoru pojazdów i ich holowania. Nie ma on zatem uprawnień (legitymacji) do żądania wynagrodzenia, które przed dniem [...] r. przysługiwało E. G. Organy obu instancji orzekły wyłącznie o należnym wynagrodzeniu i zwrocie wydatków na rzecz skarżącego za okres od [...] r. Rozstrzygnięcie to nie odpowiada przedmiotowi określonemu we wniosku z dnia [...] r. Jednakże z uzasadnień obu organów jednoznacznie wynika odmowa przyznania wynagrodzenia i zwrotu wydatków, w tym kosztów holowania za okres poprzedzający [...] r. Zdaniem składu orzekającego jest to uchybienie polegające na nieorzekaniu przez organy o całości wniosku, ale w zaistniałej w sprawie sytuacji – uwzględniając niżej przedstawione stanowisko Sądu co do wysokości przyznanego wynagrodzenia i zwrotu wydatków – nie jest to uchybienie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.),a więc nie obliguje Sądu do uchylenia kontrolowanego aktu.
Odnośnie kwestii wysokości, a tym samym sposobu ustalenia przyznanego zwrotu wydatków i wynagrodzenia należy na wstępie stwierdzić, że dopuszczalność drogi administracyjnej do dochodzenia roszczeń dozorcy za okres poprzedzający przejście samochodu na rzecz Skarbu Państwa, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, wynika z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a., mający zastosowanie w związku z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), stanowi, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że do ustalenia na tej podstawie wysokości poniesionych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru konieczne jest wykazanie przez dozorcę rzeczywistych kosztów związanych z takim dozorem w stosunku do konkretnego pojazdu, co obejmuje również konieczność wyjaśnienia, jak te koszty zostały obliczone (por. wyroki NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1108/08 i z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1891/10).
Podzielić należy zapatrywanie organów administracyjnych, że uchwała podjęta na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. określa wyłącznie wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu usuniętego z drogi, które obowiązany był uiścić właściciel w celu odbioru pojazdu z parkingu, co wynika z treści art. 130a ust. 6 i 7 tej ustawy. Stąd opłaty określone w takiej uchwale nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się następnie właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu (por. w szczególności wyroki NSA z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1841/06, z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 494/10). W tym zakresie skład orzekający nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego przez NSA w wyroku z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 2010/10, na który powołuje się skarżący. Nie wyklucza to jednak w uzasadnionych przypadkach możliwości zastosowania tych stawek przez organ określający należność od Skarbu Państwa.
Błędne jest przy tym odwoływanie się przez skarżącego na poparcie swych twierdzeń do tych poglądów, w świetle których, jeżeli przedsiębiorca prowadzący parking strzeżony na zlecenie Policji umieszcza na parkingu pojazdy usunięte z drogi, to należy domniemywać, że łączy go z Policją umowa przechowania. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07 - Lex nr 270447 i zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 325/07, z czym należy się w pełni zgodzić, stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie na parkingu usuniętych z drogi pojazdów jest typowym stosunkiem administracyjnoprawnym, powstałym na skutek władczych działań organów administracji. W wyniku nieodebrania pojazdu przez uprawnioną osobę w ustawowym terminie nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania pojazdu, gdyż nowy właściciel wstępuje jedynie w taki sam stosunek administracyjnoprawny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z przedsiębiorcą prowadzącym parking strzeżony. Dotyczy to także okresu poprzedzającego przejście własności pojazdu, jak w niniejszej sprawie, na rzecz Skarbu Państwa.
Dla ustalenia wysokości wynagrodzenia istotny jest też okres sprawowania dozoru nad pojazdem. W przypadku kilkudniowego przechowywania pojazdu związane z tym wydatki są inne niż w sytuacji, gdy pojazd dozorowany jest w okresie dłuższym, np. kilku miesięcy. Składowanie takiego pojazdu nie wymaga zajmowania większej powierzchni, nie jest potrzebna przestrzeń do przemieszczania pojazdu, zakres obowiązków dozorcy z natury rzeczy w takiej sytuacji jest mniejszy. Dozorca parkingu jest też z góry uprzedzony o fakcie jego odbioru, co nie ma miejsca przy typowej umowie przechowania na parkingu, kiedy to właściciel w dowolnej chwili może odebrać pojazd, co wymaga zapewnienia stałego dostępu i odpowiedniej drogi dojazdowej oraz szerokości miejsca postojowego.
Mając to na względzie słusznie skarżący wezwany został przez organ pierwszej instancji do wykazania faktycznie poniesionych kosztów związanych z dozorem pojazdu i udokumentowania tych wydatków ze wskazaniem jak zostały obliczone. Domaganie się bowiem przyznania tytułem wydatków i wynagrodzenia kwoty 10 i 16 zł (netto) za jeden dzień sprawowania dozoru, a więc stawek wynikających z uchwał Rady Miasta C., podjętych w trybie art. 130a ust. 6 p.r.d., obowiązujących w czasie sprawowania dozoru, nie znajdowało uzasadnienia, w tym także z uwagi na okres umieszczenia pojazdu na parkingu.
Skarżący nie przedstawił zaś dokumentów wykazujących wysokość rzeczywiście poniesionych kosztów związanych z dozorem tego konkretnego pojazdu. Przedłożona organowi ekspertyza rzeczoznawcy w istocie stanowi kalkulację stawek do rozliczeń usług parkingowych, stąd nie mogła stanowić podstawy do ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu. Stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji w omawianej materii są przekonywujące. Przedstawione zaś oddzielnie koszty związane z usunięciem pojazdu nie były i nie są kwestionowane.
Wbrew postawionemu zarzutowi istniały w tej sytuacji podstawy do ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu w oparciu o miernik wynagrodzenia stosowanego w tego rodzaju przypadkach na terenie C. i pobliskich miejscowości. Organy wykazały, że średnia stawka abonamentowa na terenie C. i S. jako sąsiadujących miast, stosowana przez podmioty gospodarcze przy zawieraniu umów na okres dłuższy niż kilka dni (od [...] zł do [...] zł miesięcznie) jest najbardziej zbliżona do rzeczywistych wydatków i godziwego wynagrodzenia w przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres czasu.
Nie można więc skutecznie zakwestionować tych ustaleń, które doprowadziły do określenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu na kwotę [...] zł miesięcznie, gdyż wysokość ustalonego wynagrodzenia odpowiada wynagrodzeniu przyjętemu w danych stosunkach (art. 836 k.c.). Skoro zaś kwestia wysokości wynagrodzenia została wyjaśniona, brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w tej materii, w tym dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, o co wnosił skarżący. Ubocznie jedynie należy zauważyć, że zbliżony pogląd prezentowany był przez tutejszy Sąd w sprawach z udziałem skarżącego (sygn. akt II SA/Gl 708/09 i II SA/Gl 707/09). Od wydanych w nich wyroków z dnia 26 listopada 2009 r. wniesione zostały skargi kasacyjne, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokami z dnia 28 stycznia 2011 r. (sygn. akt I OSK 494/10 i I OSK 464/10).
Z tych wszystkich powodów Sąd skargę oddalił jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych bez bliższego określenia miejsca ich publikacji są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl