Uzasadnienie
Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z małżonkiem oraz pełnoletnią córką, a w skład ich majątku wchodzi wyłącznie budynek mieszkalny odziedziczony po rodzicach. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się jej rodziny jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę wnioskodawczyni w wysokości 1800 zł brutto miesięcznie, jej emerytura w wysokości 1500 zł brutto miesięcznie oraz świadczenie przedemerytalne jej małżonka w wysokości 783 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego M. S. nadesłała dokumenty obrazujące poziom i strukturę wydatków w jej rodzinie a także wysokość oraz źródła dochodów.
W oparciu o wspomniane dokumenty ustalono, że bieżące wydatki, obejmujące opłaty za energię elektryczną, dostawy wody, gazu oraz odbiór śmieci kształtują się na poziomie 300 – 400 zł, a udokumentowane dochody wynoszą 4660 zł (wynagrodzenie za prace skarżącej – 2390 zł, jej emerytura – 1487 zł, świadczenie przedemerytalne małżonka strony – 783 zł).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż z dobrodziejstw prawa pomocy w zakresie całkowitym mogą skorzystać te osoby, których sytuacja materialna jest szczególnie trudna, a więc nie będące w stanie przy daleko idących wysiłkach zgromadzić wystarczających środków na ten cel. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do skarżącej.
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Miesięczne dochody skarżącej i jej małżonka kształtują się na poziomie około 4500 zł netto, a stałe, miesięczne wydatki, obejmujące opłaty za media wynoszą zaś około 300 – 400 zł co ustalono w oparciu o nadesłane kopie rachunków. W opisywanej sytuacji do dyspozycji trzyosobowej rodziny skarżącej pozostaje kwota ponad 4.000 zł miesięcznie, która z powodzeniem pozwala na pokrycie ich potrzeb życiowych a także wygospodarowanie środków na opłacenie zarówno kosztów sądowych jak i pomocy fachowego pełnomocnika. Porównanie dochodów z opisanymi wyżej wydatkami przeczy tezie o trudnym położeniu materialnym rodziny strony i uzasadnia odmowę uwzględnienia złożonego wniosku. Oceny wskazanych wyżej okoliczności nie zmienia podniesiona przez skarżącą konieczność okresowego zakupu opału na sezon grzewczy zwłaszcza, że sezon ten jakiś czas temu się zakończył, a strona, jak wynika to z poczynionych ustaleń, dysponuje możliwościami finansowymi zaspokojenia swoich potrzeb również i w tym zakresie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.