Uzasadnienie
Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy skarżąca zainicjowała urzędowym formularzem z dnia 1 lipca 2017 r., w którym zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. poprzez zwolnienie do kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W motywach wniosku skarżąca nawiązała do merytorycznych aspektów jej skargi. W treści oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zeznała, że gospodarstwo domowe prowadzi z mężem; posiada dom jednorodzinny o pow. 130 m2 oraz samochód osobowy marki [...]. Dochód gospodarstwa domowego kształtuje się na poziomie 2.400,00 zł (świadczenie emerytalne skarżącej; mąż bez dochodu). Do stałych miesięcznych kosztów skarżąca zaliczyła wydatki z tytułu: opłat za media (600 zł), zakupu opału (200 zł), leczenia męża (600 zł), utrzymania domu (200 zł), wyżywienia (400 zł) oraz kosztów paliwa do samochodu (400 zł). Razem wydatki podsumowała na kwotę 2.400,00 zł.
Pismem z dnia 9 lipca 2018 r. referendarz sądowy, dokonawszy uprzednio analizy ww. oświadczenia w zestawieniu z zawartością m.in. akt administracyjnych tej sprawy, wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni. W wezwaniu pouczono skarżącą, że niezastosowanie się do wezwania w wyżej zakreślonym terminie może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Przesyłkę sądową doręczono skarżącej w dniu 30 lipca 2018 r. i do dzisiaj pozostała bez odpowiedzi.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, czyli obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności, co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Przyjmuje się bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że im bardziej wnioskodawca zobrazuje, udokumentuje swoją sytuację materialną, tym większe możliwości wnikliwej oceny ma sąd administracyjny. W przeciwnym razie strona musi się liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami braku wykazania przesłanek z art. 246 § 1 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, ciężar dowodu spoczywa na stronie, która wnosi o przyznanie prawa pomocy (patrz postanowienie z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FPP 5/13; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W innym orzeczeniu Sąd kasacyjny zauważył, że słowo "wykazać", użyte w treści art. 246 P.p.s.a. oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 863/11, LEX nr 1104158).
Na gruncie przybliżonego wyżej stanowiska judykatury trzeba stwierdzić, że wniosek skarżącej jest obarczony mankamentami dowodowymi. W pierwszej kolejności należy zaakcentować, że nie udokumentowano w tej sprawie niezbędnych wydatków ponoszonych przez skarżącą, w szczególności tych, które dotyczą kosztów utrzymania mieszkania. Brak jest także informacji o aktualnych dochodach męża skarżącej. Nie nadesłano w tym zakresie ani zaświadczenia pracodawcy, ani ewentualnego zaświadczenia właściwego urzędu pracy wskazującego, iż osoba ta jest bezrobotna. Skarżąca nie złożyła nadto wyjaśnień w kwestii prawa własności pojazdu marki [...], który figuruje w aktach administracyjnych tej sprawy.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.