Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 3 lit. a, art. 4 pkt 4, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 i 4, art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 z zm.) – po rozpatrzeniu odwołania K. P. (Przedsiębiorstwo "A") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...]r.
W uzasadnieniu organ podał, że kontrola przeprowadzona w dniu [...]r. przez funkcjonariuszy Referatu Grupy Mobilnej (protokół kontroli nr [...]) wykazała, że prowadzący pojazd samochodowy marki [...] nr rej. [...] nie był pracownikiem przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy to jest M. P., a w związku z tym nie została spełniona przesłanka wyszczególniona w art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym, do uznania przewozu drogowego za wykonywany na potrzeby własne. W związku z tym przedmiotowy przewóz stanowił transport drogowy, którego wykonywanie wymaga posiadania przez przedsiębiorcę stosownej licencji. Wobec braku takiej licencji przez przedsiębiorcę K. P., przewóz ten podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł (pkt 1.1.1. załącznika do ustawy).
Odnosząc się do podstawowego zarzutu odwołania, a mianowicie błędnej interpretacji przez organy orzekające art. 4 pkt 4 lit. a ustawy, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, że osoba zatrudniona na podstawie umowy zlecenia, nie jest pracownikiem bowiem umowa zlecenie z dnia [...]r., na podstawie której L. H. w okresie od [...]r. do [...]r. zobowiązał się do wykonywania czynności kierowcy nie określa pod czyim kierownictwem ta praca będzie wykonywana, nie wskazuje na podporządkowanie poleceniom zleceniodawcy a stosownie do jej punktu 4 pracodawca wypłaca wynagrodzenie zatrudnionemu po przyjęciu wykonanej pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym, art. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i przepisu pkt 1.1.7. załącznika do ustawy o transporcie.
Zdaniem skarżącego w czasie kontroli stwierdzono jedynie brak zaświadczenia na przewozy drogowe dla potrzeb własnych (zał. 1.1.7), a dopiero w trakcie postępowania organ dokonał zmiany kwalifikacji naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wykazując, że kierowca prowadzący pojazd nie był pracownikiem przedsiębiorcy, a więc przejazd nie był przejazdem na potrzeby własne.
Zdaniem skarżącego fakt, że prowadzący pojazd był zatrudniony na umowę zlecenie, nie stanowi przeszkody do zakwalifikowania tej umowy jako umowy o pracę. Status kierowcy należy bowiem oceniać na podstawie art. 2 Kodeksu pracy w zw. z art. 22 § 1, § 11, § 12 tego kodeksu.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że w następstwie kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. przez funkcjonariuszy Izby Celnej w K. zostało wszczęte postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Jest bezspornym, że zatrzymany do kontroli kierowca nie przedstawił licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego ani zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne.
Z zaświadczenia przedstawionego przez skarżącego wynika, że prowadzący w dniu kontroli sporny pojazd był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia obejmującej okres od [...]r. do [...]r.
Ustawa o transporcie drogowym w art. 4 stanowi, iż jako niezarobkowy przewóz drogowy i przewóz na potrzeby własne klasyfikuje się każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej spełniający m. innymi warunek prowadzenia pojazdu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.
Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że w przedmiotowym wypadku nie zostały spełnione warunki do uznania, że przejazd w dniu [...]r. był realizowany w ramach przewozu na potrzeby własne, albowiem pojazd nie był prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy.
W istocie spór w sprawie sprowadza się właśnie do rozumienia użytego w art. 4 pkt 4 lit. a ustawy wyrazu "pracownik".
W tej części Sąd podziela stanowisko organów orzekających.
Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". Ustawa o transporcie drogowym definicji pojęcia "pracownik" nie zawiera. Brak definicji danego pojęcia w danym akcie prawnym normatywnym oznacza, że w przypadku istnienia jego definicji w innej gałęzi prawa należy oprzeć się na definicji legalnej (por. uchwała SN z 9 czerwca 1976 r. V/KZP/13/75, OS KW 1976, nr 7 – 8, poz. 86, wyrok SN z dnia 15 stycznia 1993 r., III/AN 89/92, wyrok TK z 19 października 1994 r., K 2/94).
Taką jest definicja pojęcia "pracownik" zawarta w Kodeksie pracy. Zauważyć należy, że gdyby ustawodawca uznał za możliwe posługiwanie się terminem "pracownik" w innym niż kodeksowe znaczeniu, to w ustawie o transporcie drogowym zawarłby odmienną definicję tego pojęcia. Uczynił tak np. w art. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych – Dz. U. nr 137, poz. 887 z zm. (por. wyrok II SA/Gl 639/08).
W niniejszej sprawie Sąd podziela w pełnym zakresie ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 24 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1254/06 co do tego, że nie jest rolą organów administracji publicznej dokonywanie oceny charakteru stosunku prawnego łączącego osobę wykonującą pracę na rzecz przedsiębiorcy na podstawie innej umowy, aniżeli umowa o pracę. Ocena taka należy do wyłącznej właściwości sądów pracy.
Ponieważ w sprawie jest bezsporne, że prowadzący pojazd L. H. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia, która w pkt 4 uzależniała wypłatę wynagrodzenia od przyjęcia wykonywanej pracy, bez znaczenia są pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w wyniku których doszło do ustalenia charakteru umowy łączącej skarżącego z kierowcą.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził zgodność decyzji z prawem, a tym samym bezzasadność skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) orzekł, jak w sentencji.