Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 47/20

Uzasadnienie

Pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. Prezydent Miasta K. zawiadomił Z. O. (strona, skarżący) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) cofnął Z. O. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii C z powodu stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania tego typu pojazdami.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją tut. organu z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a w związku z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami skarżący został skierowany na badania lekarskie, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, C, T. W dniu 17 czerwca 2019 r. do Urzędu Miasta K. wpłynęło ostateczne orzeczenie nr [...] Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie z dnia [...] r., w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kat. C, C1+E, C+E.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Powiadomiony o zebranym w sprawie materiale dowodowym skarżący, pismem z dnia 8 lipca 2019 r. zakwestionował zebrane w sprawie dokumenty, a w szczególności sprzeciwił się wymienionemu orzeczeniu lekarskiemu, przedkładając orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami dla których wymagana jest kategoria B,C i T z dnia [...] r. wystawione przez "A." sp. z o.o. w T..

Zastrzeżenia strony nie mogły jednak zostać uwzględnione, gdyż w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C, przewidziana w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami. Na podstawie, stanowiącego część akt sprawy, ostatecznego orzeczenia uprawnionego lekarza właściwego Instytutu stwierdzono bowiem u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania tego rodzaju pojazdami. Wskazane orzeczenie jest dokumentem urzędowym, a zatem w myśl art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone.

Powołując się na orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza Centrum Medycyny Pracy "A" Sp. z o.o. w T. skarżący nie wykazał nieprawdziwości wydanego we właściwym trybie ostatecznego orzeczenie lekarskiego nr [...] z dnia [...] r. Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie

Odwołanie od tej decyzji złożył niezadowolony z rozstrzygnięcia skarżący, stwierdzając, iż wydana ona została niezgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w K., w oparciu o nieadekwatne do tego wyroku przepisy. W uzasadnieniu wypunktował, iż:

1. 1. przywołanym wyrokiem nałożona została na niego kara w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 6 miesięcy,
2. 2. treść orzeczenia Sądu, co do przedmiotu zakazu, jest inna niż przedmiot zakazu określonego w przepisach cytowanych w decyzji, 3.istnieje różnica pomiędzy pojęciami "pojazd" i "pojazd mechaniczny",
3. 4. orzeczenie sporządzone na podstawie przepisów nie odnoszących się do treści orzeczenia Sądu Rejonowego w K. nie może znaleźć zastosowania w sprawie. Nie powinno też mieć miejsca skierowanie na badania lekarskie,
4. 5. karę orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego odbył przez powstrzymywanie się od prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, bo tylko do tej grupy ograniczył się Sąd w wyroku, czyli mógł prowadzić inne pojazdy.
5. 6. mimo iż z wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta K. wynika, że termin cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i co za tym idzie zatrzymania prawa jazdy upłynął w dniu [...] r. - nie zostało mu zwrócone prawo jazdy.
6. 7. pomimo przedstawienia orzeczenia lekarskiego wystawionego przez "A" Sp. z o.o. w T., w którym stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, dla których wymagana jest kategoria B,C i T prawa jazdy, nie zostało ono uwzględnione, podczas gdy badanie w tej jednostce nie odbiegało od badań prowadzonych w innych placówkach,
7. 8. Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej jest jednostką, do której kierowane są odwołania od orzeczeń, a nie jak twierdzi organ gdzie wykonywane są powtórne badania. Nadto w jego ocenie nie jest on osobą, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-do 5, co potwierdza treść wyroku Sądu Rejonowego,
8. 9. dodał, że nie są mu znane cytowane przez organ informacje Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej, gdyż nie był informowany przez organ,
9. 10. dodał, że nie zostały mu zwrócone przekazane w toku postępowania dokumenty, niezrozumiałe więc są zarzuty o brakach w dokumentacji,
10. 11. wyjaśnił, ze nawet, jeśli przyjąć za słuszną konieczność przeprowadzenia badań, to stan zdrowia pacjenta ulega zmianie - także na lepsze, co potwierdzają badania wykonane przez "A" Sp. z o.o. w T. nieuwzględnione przez organ.
11. 12. zakwestionował w końcu nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, co nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie uwzględniło tego odwołania i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Cytując regulację art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie wystąpiła podana w tym przepisie przesłanka cofnięcia uprawnienia, a wydane rozstrzygnięcie ma charakter aktu związanego, czyli w określonym stanie faktycznym organ musi wydać decyzję określonej treści.

Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że dnia [...] r. wpłynęło do organu pierwszej instancji orzeczenie Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej nr [...] z dnia [...] r, w treści którego stwierdzono istnienie o skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii Powyższe orzeczenie jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym, a tym samym wiąże organy administracji publicznej w zakresie postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia. Powyższa sytuacja wyczerpuje wskazaną powyżej przesłankę cofnięcia uprawnienia, nakładając na organ obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia.

Z tych powodów zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie mogły uznać okoliczności podnoszonych przez skarżącego, m.in. w odwołaniu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy a jednostkami przeprowadzającymi ponowne badania - wskazane ośrodki, w tym Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie.

W orzecznictwie sądy administracyjne podkreślają, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia. Sam starosta nie prowadzi żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy, pozostając obowiązany do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego. Organy administracyjne nie zajmują się oceną przesłanek, na podstawie których wydane zostało orzeczenie lekarskie. Orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne i nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

W zakresie argumentów dotyczących różnic pomiędzy pojęciami pojazd i pojazd mechaniczny, Kolegium stwierdziło, że okoliczności te pozostają bez znaczenia dla przedmiotowego postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. O. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślił, że decyzja Prezydenta Miasta K. jest dla niego krzywdząca i nie znajduje podstaw ani w wyroku wydanym przez Sąd Rejonowy w K., ani w przepisach prawa. Dodał też, że Kolegium rozpatrując sprawę przemilczało i nie odniosło się do większości zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Dalej powtórzył zarzuty i argumenty zaprezentowane już w odwołaniu - znacznie je rozszerzając. Podkreślając wydanie w sprawie wyroku przez Sąd Rejonowy w K., wywodził, iż nie wynika z niego obowiązek przeprowadzenia badań lekarskich, na które powołują się organy. Zgodnie z tym wyrokiem, jego zdaniem, po upływie sześciu miesięcy zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów, oczekiwał zwrotu zatrzymanego i przechowywanego przez organ pierwszej instancji prawa jazdy.

Nie było podstaw do przeprowadzania badań lekarskich, szczególnie, że skarżący nie otrzymał orzeczenia, na które powołują się organy. Z kolei badania przeprowadzone przez "A" Spółka z o.o. w T. nie zostały w toku postępowania uwzględnione.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 20 marca 2020 r. skarżący wniósł o odroczenie rozprawy z dnia 1 kwietnia 2020 r. i wyznaczenie jej w terminie późniejszym z uwagi na "stan epidemiczny". Zarządzeniem z dnia 19 marca 2020 r. na podstawie zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 marca 2020r. zdjęto z wokandy niniejszą sprawę.

Pismem z dnia 16 czerwca 2020 r. skarżący wniósł o odroczenie ponownie wyznaczonej rozprawy, wyjaśniając, iż jej termin koliduje z wyznaczoną na ten sam dzień sprawą dotyczącą wznowienia znaków granicznych nieruchomości, gdzie jest pełnomocnikiem Mamy. W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2020r. skarżący z ostrożności procesowej wyjaśnił, że zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania i uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Przyznał, że kiedy "Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. wydał mu zaświadczenie o przeciwwskazaniach zdrowotnych dla kategorii C prawa jazdy bez określenia terminu na jaki te przeciwwskazania miałyby istnieć, zgłosił się do "A" Spółka z o.o. w T. na badanie przez uprawnionego lekarza, które potwierdziło zdolność do kierowania pojazdami, dla których wymagana jest kategoria C prawa jazdy".

Natomiast nie były wykonane badania skarżącego przez Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie. Podkreślił, że kwestionuje nadal zasadność kierowania go na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i uwzględnianie w postępowaniu tych wyników. Jego zdaniem przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o kierujących pojazdami został wadliwie użyty w jego przypadku.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy, gdyż skarżący nie wykazał żadnej ważnej przyczyny uzasadniającej odroczenie wyznaczonej rozprawy.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skargi, nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o cofnięciu posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C ze względu na stan jego zdrowia. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na normie prawa materialnego wyrażonej w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz.341). Zgodnie ze wskazanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W ocenie sądu, z treści przytoczonego przepisu wprost wynika dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Celem tego przepisu jest wykluczenie z ruchu drogowego osób, które nie powinny kierować pojazdami z uwagi na brak predyspozycji zdrowotnych. Dobrem chronionym jest w tym przypadku bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które ma zdecydowanie większe znaczenie dla interesu publicznego niż zaspokajanie potrzeb komunikacyjnych osoby niezdolnej do prowadzenia pojazdu. Użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji, przy tym organy administracji są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń.

Weryfikacja następuje bowiem w odpowiednim trybie, przewidzianym w ustawie o kierujących pojazdami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 532/10), a nie w niniejszym postępowaniu, które ma jedynie charakter następczy. Dodatkowo, orzeczenie takie, wydawane w szczególnym trybie, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Ł 911/13 czy w Bydgoszczy z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1269/14).

Na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.jedn. Dz.U. z 2019, poz. 1659 ze zm.), które reguluje m.in. tryb postępowania w przedmiocie wydania wymienionego powyżej orzeczenia przez lekarza orzecznika, jednocześnie określając podmioty uprawnione do dokonania badań. W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a w związku z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, muszą być one przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 rozporządzenia – w analizowanej sprawie jest to Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie.

Wymieniona regulacja, wskazująca krąg podmiotów uprawnionych do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w razie decyzyjnego skierowania na badania, zapewnia legitymowanie się przez lekarzy odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem zawodowym oraz bezstronność przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej. Na etapie powyższego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiając będące w jej posiadaniu dokumenty lekarskie, takie jak orzeczenia, zaświadczenia, historie choroby, czy wreszcie wyniki innych badań mające znaczenie w sprawie, a w szczególności uprawniona jest do odwołania się od orzeczenia lekarskiego pierwszej instancji do specjalistycznego organu wyższego stopnia, po doręczeniu jej tego orzeczenia lekarskiego. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej.

Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w pierwszej instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 91/14).

Z mocy art. 79 ust. 7 ustawy o kierujących pojazdami, orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Przedstawiona powyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania.

Orzeczenia lekarskie zapadłe w trybie tej procedury, nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza, że organy te są związane takimi orzeczeniami i nie mają jakichkolwiek podstaw kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1859/10 czy z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06).

Organ administracji orzekający w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie został upoważniony do oceny orzeczeń medycznych. Działanie takie nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby niemożliwe, gdyż organ administracji nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Kwestionowane orzeczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym, któremu Kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc dowodową w zakresie tego co nim stwierdzono, bowiem dokument ten, jak wskazano wyżej, został sporządzony w przypisanej formie i przez powołane do tego organy w zakresie ich działania – rzeczowo, miejscowo i instancyjnie.

Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie, na podstawie decyzji starosty o skierowaniu na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie organów było prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie została wydania przez Prezydenta Miasta K. w dniu [...]r. Podstawę jej wydania stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a w związku z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, a to wobec wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...], w którym potwierdzono kierowanie przez skarżącego samochodem osobowym po użyciu alkoholu. Od decyzji tej skarżącemu przysługiwało odwołanie, o czym informację zawarto w pouczeniu tej decyzji. Skarżący nie skorzystał z tej możliwości, wskutek czego decyzja stała się ostateczna, a sam skarżący, zgodnie z jej treścią, poddał się przedmiotowemu badaniu lekarskiemu.

O ile były zastrzeżenia co do decyzji kierującej skarżącego na badania lekarskie, to należało ją w drodze odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach zaskarżyć. Kwestionowanie decyzji kierującej na badania lekarskie i podnoszenie dopiero w tym postępowaniu brak podstaw do wydania takiej decyzji jest spóźnione. Zresztą skarżący poddał się badaniom lekarskim, po przeprowadzeniu których wydane zostały orzeczenia lekarskie stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E. Po wyczerpaniu obowiązującego w tym zakresie trybu postępowania, tzn. wyczerpaniu toku instancji, nie można podważyć tego, co wynika z treści orzeczeń lekarskich. Wewnętrzne przeświadczenie skarżącego o dobrym stanie zdrowia, poparte nadto orzeczeniem lekarskim wykonanym przez podmiot, który nie został wskazany w cytowanym powyżej rozporządzeniu, nie przemawia przeciwko opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami.

Odnosząc się do treści tych orzeczeń, wyjaśnić należy, iż treść ta wynika z obowiązujących przepisów. Żaden z przepisów ustawy i cytowanego rozporządzenia nie zawiera podstawy do żądania precyzowania i wskazywania uzasadnienia tego orzeczenia.

Z kolei decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. nastąpiło stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, określone w tym przepisie prawa tj. w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy i kierujących pojazdami.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Tym samym skarga nie mogła być uwzględniona. Podkreślenia także wymaga fakt, że odwoływanie się do wyroku Sądu Rejonowego w K. jest o tyle istotne w niniejszej sprawie, że było powodem wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego, przewidzianego w sytuacji potwierdzenia kierowania pojazdem w stanie po spożyciu - użyciu alkoholu (art. 99 ust. 2 lit.a ustawy o kierujących pojazdami). Nie jest natomiast dla niniejszego postępowania miarodajne rozstrzygnięcie tego Sądu, co do czasu zatrzymania prawa jazdy, wobec orzeczonej kary zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Wobec potwierdzenia stanu po spożyciu alkoholu organy administracyjne po przeslaniu tego wyroku zobligowane były do wszczęcia odrębnego i niezależnego postępowania. Ocena tego przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 cytowanej powyżej ustawy sąd orzekł jak w sentencji.