Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r. referendarz sądowy po rozpoznaniu wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Od powyższego postanowienia w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw, w którym zwrócił się o ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazując na swoją trudną sytuację materialną i przebytą chorobę wymagającą stałej opieki lekarskiej i zakupu leków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wskazać należy w tym miejscu, iż w myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, strona może się ubiegać o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Podnieść należy, iż zasadą wynikającą z art. 199 ustawy p.p.s.a. jest, iż każda ze stron ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w wypadkach uzasadniających szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 588/2006, LEX nr 191863). Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły (zob. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04, niepublik.).
Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do realiów niniejszej sprawy brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Ocena jego stanu majątkowego, dochodu i sytuacji życiowej dokonana w oparciu o treść złożonego przez skarżącego formularza, pozwala bowiem na ustalenie, iż wbrew stanowisku skarżącego jest on w stanie ponieść pełne koszty postępowania. Należy bowiem zauważyć, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, w skład jego majątku wchodzi dom jednorodzinny o powierzchni [...] m2 położony w K. oraz udział we współwłasności nieruchomości gruntowej oznaczonej nr ewid. [...] znajdującej się w C. w rejonie ul. [...]. Źródłem utrzymania się skarżącego i jego żony jest dochód uzyskiwany z tytułu świadczeń emerytalnych w łącznej kwocie [...] zł netto miesięcznie.
Skarżący i jego małżonka przeznaczają około [...]–[...]zł na zakup lekarstw, zaś pozostała kwota jest przeznaczana na pokrycie kosztów utrzymania. W ocenie Sądu dochód skarżącego i jego żony nie jest na tyle niski, że przy uwzględnieniu kosztów utrzymania się, skarżący jest w stanie odłożyć wystarczające środki na poniesienie pełnych kosztów sądowych i to biorąc nawet pod uwagę, iż ponosi on pewne wydatki na leczenie swoje i żony.
Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, iż skarżący nie spełnia określonych w art. 245 i art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. przesłanek przyznania mu prawa pomocy. Z osiąganych dochodów jest bowiem w stanie ponieść koszty sądowe, w tym wynagrodzenie adwokata obejmujące koszty sporządzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2008 r. odrzucające skargę kasacyjną.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 245, art. 246 § 1, art. 254 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 260 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.