Uzasadnienie
Pismem z dnia [...], działający przez pełnomocnika, W.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Wojewody [...], skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej – inwestycji pn: "Przebudowa ulicy [...] na odcinku od ulicy [...] do ulicy [...] w B.". W skardze zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w związku z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na nieumieszczeniu obwieszczenia powiadamiającego o wydaniu decyzji z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej dotychczasowych właścicieli w prasie lokalnej i braku w ten sposób skutecznego i prawidłowego zawiadomienia strony oraz poprzez błędną jego wykładnię polegającą na nieprawidłowym określeniu terminu doręczenia skarżącemu decyzji i wniósł o uchylenie tego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Rozwijając zarzut skargi wskazał, iż według przywołanej powyżej ustawy – dotychczasowi właściciele działek – potraktowani zostali w ustawie jako podmioty kwalifikowane, którym ustawodawca nakazał doręczyć zawiadomienie o wydaniu decyzji i dopiero od tej daty może być liczony termin do zapoznania się z wydaną w sprawie decyzją i do złożenia w sprawie odwołania. W przypadku skarżącego zawiadomienie z dnia [...] o wydaniu decyzji z dnia [...] doręczone zostało skarżącemu dopiero w dniu [...] i dopiero od tego terminu można liczyć termin do złożenia przez niego odwołania. Podanie zatem przez Wojewodę w zaskarżonym postanowieniu daty [...] jako terminu, od którego należy liczyć 14-dniowy termin na złożenie odwołania jest nieporozumieniem.
Z uwagi na powyższe naruszenie prawa procesowego wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia w celu umożliwienia organowi merytorycznego rozpoznania sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swojej stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wskazując na obowiązujące w tym zakresie szczególne uregulowania w ustawie oraz na przyjęte w tym zakresie orzecznictwo sądowe.
Pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł o cofnięcie skargi, dołączając do pisma oświadczenie skarżącego W.K., w którym wyraził on wolę cofnięcia swojej skargi na postanowienia Wojewody [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Na mocy art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków gdy miałoby ono na celu obejście prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą wskazane przesłanki, ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, a zatem skarżący dokonał skutecznego cofnięcia skargi i cofnięcie to należy uznać za dopuszczalne. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi uznać należało za w pełni skuteczne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie połowy uiszczonego wpisu rozstrzygnięto zgodnie z dyspozycją art. 232 § 1 pkt 2 cytowanej powyżej ustawy.