Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. H.L. zwróciła się o zameldowanie na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w P swego syna K.L. wraz z żoną B.L.i dzieckiem S.L. Podała, że syn wraz z żoną i synem zamieszkuje w tym budynku od [...]r. do nadal w sposób stały. Do wniosku dołączyła postanowienia spadkowe, potwierdzające, iż spadkobiercami przedmiotowego budynku są H.L., B.S., J.L, J.L, J.L., A.M., T.L..
Do akt sprawy przedłożono także odnoszące się do K,B i S. L. formularze "Zgłoszenia pobytu stałego", na których w odniesieniu do każdej z wymienionych osób współwłaścicielka budynku H.L. potwierdziła fakt ich przebywania w przedmiotowym lokalu.
W toku przeprowadzonego postępowania organ I instancji przesłuchał strony postępowania:
- - K i B. L. oświadczyli, że w budynku przy ul. [...] zamieszkują od [...]r. Do [...] r. byli zameldowani na pobyt czasowy. Obecnie chcieliby zostać zameldowani na pobyt stały. W budynku zajmują pokój, kuchnię, łazienkę i korytarz (w pozostałych pomieszczeniach zgromadzone są meble i inne sprzęty po zmarłych dziadkach). W lokalu mają własne meble i urządzenia domowe, a przed przeprowadzką przeprowadzili remont. B.L. nie pracuje, wychowuje 3-letniego syna i cały czas przebywa w budynku;
- - J.L potwierdził, że K.L. wraz z żoną i dzieckiem zamieszkuje w przedmiotowym budynku od [...]r., oświadczył jednak, że nie wyraża zgody na ich zameldowanie na pobyt stały. Podkreślił, że aktualnie toczy się postępowanie o podział majątku spadkowego (tę okoliczność potwierdzili także pozostali zainteresowani);
- - A.M. potwierdziła, że jej kuzyn K.L. wraz z żoną i dzieckiem zamieszkują od [...] r. w przedmiotowym budynku. Nie wyraziła zgody na ich zameldowanie na pobyt stały;
- - J.L. potwierdził, że kuzyn K.L. wraz z żoną i synem zamieszkują od [...] lat w przedmiotowym budynku. Nie wyraził zgody na ich zameldowanie na pobyt stały;
- - H.L. matka K.L., ponownie potwierdziła, że syn z żoną i dzieckiem od [...] r. stale zamieszkują w przedmiotowym budynku;
- - B.S. potwierdziła, że syn siostry K.L. wraz z żoną i synem zamieszkują w przedmiotowym budynku od ponad [...] lat. Wyraziła zgodę na ich zameldowanie na pobyt stały;
- - T.L. oświadczył, że od rodzeństwa wie, iż kuzyn K.L. z żoną i dzieckiem zamieszkują w przedmiotowym budynku. Nie wyraził zgody na ich zameldowanie albowiem po podziale spadku nieruchomość ma być sprzedana;
- - J.L. potwierdziła, że K.L. wraz z rodziną zamieszkuje w przedmiotowym budynku spadkowym, gdzie zamieszkali w [...]r. Nie wyraziła zgody na zameldowanie albowiem sprawa podziału majątku nie zakończyła się, a jest chętny nabywca na budynek.
W dniu [...] r. przeprowadzono oględziny przedmiotowego lokalu stwierdzając w konkluzji protokołu, iż "opis mieszkania jak również jego wyposażenie wskazuje na stały pobyt rodziny L. t.j. K.,B. i ich syna S. w tym budynku".
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] r. nr [...].Zam Wójt Gminy W,. orzekł o zameldowaniu na pobyt stały w budynku przy ul. [...] w miejscowości P. K.L., B.L. i ich syna S.L.. Decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie art. 47 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. 2006, nr 139, poz. 933 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył odnoszące się do zameldowania przepisy ww. ustawy, omówił wyjaśnienia stron i ustalenia wynikające z przeprowadzonych oględzin, a następnie wskazał, iż czynność zameldowania to wyłącznie akt rejestrujący dane o miejscu pobytu osób, a ocena legalności ich pobytu nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wymagane potwierdzenie pobytu jest wyłącznie potwierdzeniem faktu przebywania danych osób w budynku a nie ich uprawnień do tego pobytu.
Postępowanie meldunkowe nie służyło i nie służy nadto do rozwiązywania sporów i problemów rodzinnych czy też spraw majątkowych, a wszelkie spory między spadkobiercami co do sposobu i zakresu współposiadania rzeczy wspólnej winny być rozstrzygane w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Ewidencja ludności służy bowiem przede wszystkim rejestracji stanu faktycznego a nie prawnego, nie rozstrzyga o statusie prawnym budynku mieszkalnego ani o ewentualnych roszczeniach powstałych na tle zajmowanego lub opuszczonego budynku. Przy orzekaniu o zameldowaniu jedyne znaczenie ma stan faktyczny tj. pobyt osób w budynku w którym ma nastąpić zameldowanie. Przesłanka ta została spełniona w niniejszej sprawie dlatego też należało orzec zameldowanie na pobyt stały K.L., B.L. i ich syna S.L. w budynku nr [...] przy ul. [...] w miejscowości P. - zgodnie z art. 47 ust. 2 cytowanej ustawy.
Działający przez profesjonalną pełnomocnik J.L. w terminie ustawowym złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i wnosząc o jego zmianę poprzez odmowę zameldowania bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik odwołującego wniosła nadto o przeprowadzenie dowodu z informacji uzyskanej przez Komisariat Policji we W. i K. na okoliczność, iż w spornej nieruchomości miały miejsce interwencje Policji, w celu umożliwienia współwłaścicielom wejścia na nieruchomość i do budynku mieszkalnego.
przeprowadzenie dowodu z akt sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w C. sygn. akt: [...] dla wykazania, iż J.L. wniósł pozew o ochronę naruszonego posiadania.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazała, iż treść współwłasności określona jest przepisami prawa cywilnego. Przepisy te (art. 195 i n. k.c.) w zakresie zarządu rzeczą wspólną rozróżniają czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczające zwykły zarząd. Do tych pierwszych wystarczy aktywność jednego ze współwłaścicieli, do drugich, konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W analizowanej sytuacji, czynność meldunkowa dotyczy całej nieruchomości. Czynność meldunkowa nie mieści się w katalogu czynności zwykłego zarządu. Tym samym meldunek w miejscu zamieszkania stanowiącego przedmiot współwłasności jest czynnością przekraczająca zwykły zarząd, dlatego też na jego dokonanie powinna być wyrażona zgoda wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Z zebranego w postępowaniu sądowym materiału dowodowego wynika, iż wejście B. i K.L na teren nieruchomości miało charakter bezprawny.
W związku z nielegalnym zamieszkaniem współwłaściciele od kilku miesięcy nie mogą wejść na teren nieruchomości, pomimo kilku interwencji Policji. Współwłaściciele są pozbawieni możliwości korzystania z nieruchomości, co stanowi naruszenie prawa własności. W związku z powyższym do Sądu Rejonowego w C. został złożony pozew o ochronę naruszonego posiadania sygn. akt [...]. Nadto w obecnej chwili toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności spornej nieruchomości, a zameldowanie tych osób uniemożliwi sprzedaż nieruchomości, a tym samym podział majątku. W tym konkretnym stanie faktycznym decyzja o zameldowaniu jest usankcjonowaniem bezprawnych działań tych osób, które zamieszkały w nieruchomości nielegalnie. Decyzja organu meldunkowego w ocenie pełnomocnik nie jest zgodna z prawem albowiem wydana została bez dostatecznego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Uprawniona do zameldowania jest bowiem jedynie osoba, której pobyt w danym lokalu jest legalny.
Mając na uwadze powyższe organ administracyjny winien dokonać weryfikacji przesłanki legalności przebywania wnioskodawców w spornej nieruchomości. W przedmiotowej zaś sprawie J.L. składał oświadczenie w Gminie, iż nie wyraża zgody na zameldowanie B. I K. L. wraz z synem oraz wniósł pozew o ochronę naruszonego posiadania. Mając na uwadze, iż pozostali współwłaściciele również nie wyrażają zgody na zameldowanie K. i B. L. decyzja nr [...] jest niezgodna z prawem i winna zostać zmieniona ewentualnie uchylona.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W nader obszernym uzasadnieniu zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przytoczył i zanalizował regulacje prawne dotyczące procedury zameldowania, akcentując kwestię nowelizacji ustawy w roku 2004. Następnie wskazał, przywołując w dalszych rozważaniach stosownie orzecznictwo, iż do wydania decyzji o zameldowaniu osoby niezbędnym jest poddanie weryfikacji zgłoszonych danych do zameldowania, obecnie - pod kątem jednej przesłanki, tj. pobytu - i tylko w tym przedmiocie prowadzone było postępowanie. Stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie przyjęcia, że w sprawie K. i B. L. wraz z synem S. przesłanka "pobytu" w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy - zaistniała, znajduje w pełni uzasadnienie w świetle art. 80 k.p.a. i mieści się w wyrażonej w tym przepisie zasadzie swobodnej oceny dowodów.
Obowiązkiem organu było przede wszystkim ustalenie, czy w lokalu tym koncentrują się sprawy osobiste i życiowe wymienionych, czy mają oni w tym lokalu zgromadzone swoje rzeczy osobiste i przedmioty majątkowe - czy lokal ten stanowi ich centrum spraw życiowych. Odwołujący się J.L. jako jeden ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, w sposób stanowczy sprzeciwia się zameldowaniu K. i B. L. wraz z synem S. w budynku przy ul. [...] w miejscowości P.. W podobnym tonie wypowiadają się również współwłaściciele: J.L., J.L., A.M. oraz T.L. Jednakże wymienieni potwierdzają fakt zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu przez K. i B. L. wraz z synem S.. Zgodę na zameldowanie wyraziła natomiast H.L. i B.S.. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego, zdaniem Wojewody [...] stwierdzić należy, iż pobyt K. i B. L. wraz z synem S. ma charakter legalny, gdyż przebywają oni tam za wiedzą niektórych spośród współwłaścicieli, którzy wpuścili ich do budynku.
Wojewoda [...] podkreślił nadto, że przy zameldowaniu należy przedstawić jedynie poświadczenie pobytu osoby, która pobyt taki zgłasza, przy czym potwierdzenie takie może być dokonane m.in. przez właściciela lokalu (art.9 ust. 2a ustawy). Potwierdzenia nie należy więc utożsamiać ze zgodą współwłaścicieli. Sam fakt przebywania i zamieszkiwania rodziny L. w przedmiotowej nieruchomości jest oczywisty, gdyż przyznają to wszystkie strony postępowania. Wymagana przez art. 9 ust. 2a czynność osoby potwierdzającej pobyt nie jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. W przypadku zatem, kiedy właścicielem jest więcej niż jedna osoba, to każda z nich jest uprawniona do potwierdzenia faktu przebywania w lokalu przez inną osobę. Brak zgody współwłaścicieli nieruchomości na zameldowanie pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a to w związku z istotą obowiązku meldunkowego, która polega na rejestracji stanu faktycznego.
K. i B. L wraz z synem S. przebywają pod wskazanym adresem stale co najmniej od [...] r., co powodowało obowiązek meldunkowy po ich stronie. W celu dopełnienia tego obowiązku przed organem pierwszej instancji złożyli druki zgłoszenia pobytu stałego. Zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy zgłoszenie to zawierało potwierdzenie pobytu w lokalu dokonane przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu-jedną ze współwłaścicieli nieruchomości H.L.. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, zarzuty odwołującego, iż pobyt K. i. B. L. wraz z synem S. w domu, którego J.L. jest współwłaścicielem, nastąpił wbrew woli współwłaścicieli, nie podlegają ocenie organu meldunkowego. Organ ten jest uprawniony jedynie do prowadzenia ewidencji, nie zaś do badania tytułu prawnego do lokalu. W stosunku zaś do zarzutu nie wpuszczenia współwłaścicieli do nieruchomości stanowiącej ich współwłasność organ wskazał, iż roszczenia wynikające z tego faktu rozstrzygane winny być w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Stąd też dowód przeprowadzony z informacji uzyskanych z Komisariatu Policji nie miałby wpływu na wynik postępowania o zameldowanie przed organami administracji publicznej. Wszelkie spory między współwłaścicielami co do sposobu i zakresu współposiadania rzeczy wspólnej, w tym rozporządzania i korzystania z lokalu, winny być bowiem rozstrzygane na gruncie przepisów prawa cywilnego przed sądami powszechnymi i z tej możliwości należy korzystać. Argumenty podniesione w odwołaniu nie mogły zatem zostać uwzględnione.
Pismem z dnia [...] r. działający przez profesjonalną pełnomocnik J.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia i odmowy zameldowania wnioskodawców bądź uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, 10 § 1 i 80 k.p.a., poprzez odmówienie zbadania na gruncie prawa cywilnego, czy brak zgody wszystkich właścicieli nieruchomości na zameldowanie K.B. i S.L., świadczy o nielegalności pobytu wnioskodawców w wymienionym lokalu;
- 2) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez uznanie, iż pobyt wnioskodawców w budynku położonym przy ul. [...] był legalny, a więc spełnione zostały przesłanki ich meldunku określone w tym przepisie.
W uzasadnieniu wskazano, iż bezspornym jest, że część z właścicieli nie wyraziła zgody na zamieszkanie wnioskodawców w przedmiotowej nieruchomości. Mając to na uwadze, organ administracji winien zbadać, czy wobec braku zgody wszystkich właścicieli co do sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej, która stanowi ich współwłasność łączną, do której stosuje się odpowiedni przepisy k.c. o współwłasności w częściach ułamkowych, czynność zameldowania stanowi przekroczenie zakresu zwykłego zarządu rzeczą wspólną, a więc jest nielegalna. Wynika to stąd, iż legalność przebywania osób, które wnioskują o zameldowanie jest przesłanką wydania decyzji meldunkowej, dlatego też odmowa wyjaśnienia tej kwestii stanowi niewątpliwe naruszenia art. 80 k.p.c. oraz art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem pełnomocnik organ administracji nie powinien odmawiać w tym zakresie odniesienia do relewantnych przepisów k.c., to jest art. 195 k.c. i następnych, które traktują o współwłasności.
Odmienne założenie pozwalałoby organom administracji na dowolne orzekanie wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu, z naruszeniem zasady państwa prawa. W tym też kontekście na uwagę zasługuje treść art. 199 k.c., zgodnie z którym do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Zachowanie wnioskodawców, polegające na zajęciu części nieruchomości, która przysługuje niepodzielnie większej liczbie osób, a której prawo korzystania, zgodnie z ich uzewnętrznionym zachowaniem, ma przysługiwać tylko im, jest faktycznie korzystaniem odpowiadającym treści umowy quoad usum. Zgodnie natomiast z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r. sygn. akt III CKN 521/01, czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu jest podział rzeczy quoad usum.
W konsekwencji, zdaniem pełnomocnik, zachowanie wnioskodawców, jako wymagające zgody wszystkich współwłaścicieli, zgodnie z art. 199 k.c., a podjęte bez takiej zgody, uznać należy za nielegalne, a więc nieuprawniające do uzyskania prawa zameldowania.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ewidencja ludności polega m.in. na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2b powołanej wyżej ustawy celom ewidencyjnym służy zameldowanie, które winno potwierdzać fakt pobytu osoby w lokalu. W konsekwencji stosownie do art. 2 i art. 4 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, który to obowiązek polega na:
- 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego;
- 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego;
- 3) zameldowaniu o urodzeniu dziecka;
- 4) zameldowaniu o zmianie stanu cywilnego;
- 5) zameldowaniu o zgonie osoby.
Szczegółowym kwestiom związanym z zameldowaniem, w tym zameldowaniem na pobyt stały, poświęcone zostały w ustawie art. 5 i następne. Stosownie do przywołanych norm osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego (art. 5 ust. 1 ustawy). Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy), a pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 7 ust. 1 ustawy).
Nadto, stosownie do art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego.
Jak wynika z treści skargi, a także wcześniejszych pism i oświadczeń skarżącego kierowanych do orzekających w sprawie organów administracji, w przekonaniu skarżącego zameldowanie na pobyt stały wymaga zgody właściciela lokalu. W konsekwencji skoro budynek przy ul. [...] w P. stanowi współwłasność spadkobierców to bez zgody wszystkich spośród nich zameldowanie nie jest dopuszczalne. Pogląd ten w obecnym stanie prawnym uznać należy za nietrafny. Wprawdzie bowiem istotnie do dnia 18 czerwca 2002 r. art. 9 ust. 2 o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowił, iż "Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie" jednak wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K./20/01 przepis ten jako sprzeczny z Konstytucją RP w dniu 19 czerwca 2002 r. utracił moc.
W konsekwencji wyroku, o którym mowa powyżej, w trakcie nowelizacji art. 9 ustawy dodano do niego 2 ustępy, które weszły w życie w dniu 1 maja 2004 r. Dodany ust. 2a stanowi, iż "Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu". Z kolei nowy ust. 2b wprowadza generalną zasadę, iż "Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu".
Nowelizując w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego ustawę o ewidencji ludności i dowodach osobistych ustawodawca rozerwał zatem dotychczasową więź łączącą uprawnienie do zameldowania bądź to z samoistnym prawem do lokalu bądź przynajmniej ze zgodą na zameldowanie wyrażoną przez właściciela, o ile osoba, która miałaby zostać zameldowana tytułu prawnego do lokalu nie posiada. Wprowadzając zasadę, iż zameldowanie nie przesądza o uprawnieniach do lokalu, a jedynie stanowi potwierdzenie faktu przebywania danej osoby pod wskazanym adresem i w konsekwencji odpowiadać musi rzeczywistemu stanowi faktycznemu zgoda właściciela lokalu przestała stanowić warunek zameldowania. Obecnie, w miejsce dawnego oświadczenia woli, właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu składa jedynie oświadczenie wiedzy, potwierdzając fakt pobytu w lokalu osoby, która stosownie do art. 9 ustawy miałaby podlegać zameldowaniu.
Tym samym, wbrew twierdzeniom skargi, zgoda bądź brak zgody poszczególnych współspadkobierców nie ma obecnie znaczenia prawnego w postepowaniu w przedmiocie zameldowania. Istotną okolicznością warunkującą dopuszczalność zameldowania jest bowiem nie zgoda lecz potwierdzenie faktu pobytu wnioskodawcy bądź wnioskodawców w przedmiotowym lokalu.
Pobyt ten stanowi w przypadku K.L. B.L. i ich dziecka okoliczność w sprawie bezsporną. Wynika jednoznacznie zarówno z oświadczenia złożonego przez małżonków. L. wyjaśniających, że zamieszkują w przedmiotowym budynku nieprzerwanie od [...] r. (w tym w okresie od [...] r. byli zameldowani na pobyt czasowy), dokonanego przez współwłaścicielkę H.L. pisemnego potwierdzenia na formularzach "Zgłoszenia pobytu stałego", jak też potwierdzony został w drodze oględzin lokalu wskazujących na fakt stałego zamieszkiwania małżonków i ich dziecka pod wskazanym adresem.
W świetle oświadczeń małżonków i wyników dokonanych oględzin niewątpliwym jest też, że właśnie w tym miejscu rodzina koncentruje wszystkie swoje interesy życiowe. Posiada własne umeblowanie, sprzęty gospodarstwa domowego, rzeczy osobiste małżonków i [...]-letniego dziecka, tam też dziecko jest przez rodziców, w tym niepracującą matkę wychowywane. W trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego pobyt małżonków L. i ich dziecka od [...] r. pod wskazanym adresem potwierdzony został też przez wszystkich współwłaścicieli. Nawet bowiem osoby, które nie wyrażają zgody na zameldowanie rodziny, w tym skarżący J.L., potwierdzili fakt ich zamieszkiwania w przedmiotowym budynku od roku [...]. Żadna też z osób posiadających tytuł prawny do lokalu nie wykazała by podjęła jakiekolwiek skuteczne kroki prawne, w wyniku których zapadłoby w odniesieniu do małżonków L.i ich dziecka orzeczenie eksmisyjne.
Twierdzenie skarżącego o "nielegalnym" pobycie małżonków L. i ich dziecka nie znalazło zatem żadnego potwierdzenia w okolicznościach faktycznych sprawy. Ich pobyt w budynku od roku [...], początkowo w oparciu o zameldowanie na pobyt czasowy, odbywał się bowiem za wiedzą wszystkich współwłaścicieli, z akt nie wynika by podjęto wówczas (a także obecnie) jakiekolwiek kroki zmierzające do usunięcia ich z lokalu, a obecny brak zgody niektórych z nich na zameldowanie na pobyt stały przy nadal trwającym zamieszkiwaniu pozbawiony jest znaczenia prawnego.
W konsekwencji w wyniku ustalenia, iż spełnione zostały przesłanki z art. 6 ust. 1 ustawy (przebywanie pod określonym adresem z zamiarem stałego pobytu) i 8 ust. 1 ustawy (pobyt ponad 3 miesiące w warunkach innych niż uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy) organ I instancji poprawnie ocenił (art. 8 ust. 2 ustawy), iż należy orzec o zameldowaniu. Prawidłowo tym samym organ II instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.