Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną. Zaznaczył, że utrzymywał rodzinę z dochodów z wykonywania zawodu taksówkarza, jednakże ze względu na decyzję o cofnięciu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego nie uzyskuje dochodów, skutkiem czego nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. W druku formularza podał, że wraz z żoną i córką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu o pow. 64 m2 o wartości około 160.000 zł. Zadeklarował, że poza pojazdem marki [...] o wartości około 22.000,00 zł nie posiada żadnego innego majątku. Wnioskodawca podał, że jego źródłem utrzymania się jest dochód w wysokości około 3.500 zł netto miesięcznie, zaś jego małżonka uzyskiwała dochód w wysokości około 1.500 zł netto miesięcznie. Oprócz tego w druku formularza dokonano zestawienia bieżących wydatków, z którego wynika, że co miesiąc na mieszkanie (czynsz) skarżący przeznaczał około 500 zł, na energię elektryczną – około 100 zł, na gaz około 60 zł, na wodę około 60 zł, na jedzenie 2.200 zł, na środki czystości 350 zł, na paliwo 1500 zł i na rozrywkę około 150 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik skarżącego nadesłała szereg dokumentów obrazujących dochody małżonki skarżącego oraz poziom wydatków dokonywanych w związku z utrzymaniem się.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest uzależnione od oceny rzeczywistych możliwości finansowych strony oraz potencjalnych kosztów, jakie strona zobligowana będzie ponieść.
Na obecnym etapie postępowania koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi, który wynosi 200 zł – stosownie do treści § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Bieżące wydatki w rodzinie skarżącego, ustalone w oparciu nadesłane dokumenty kształtują się zaś na poziomie około 1500 zł. Trudno więc uznać, że w takim przypadku rodziny skarżącego nie będzie stać na uiszczenie wpisu od skargi zwłaszcza, że na dzień 21 czerwca 2016 r. saldo operacji na jego rachunku bankowym wykazywało 1878 zł. Niejasna jest przy tym rzeczywista sytuacja materialna strony, skoro z jednej strony deklaruje on, że utracił możliwość zarobkowania w związku z zaskarżoną decyzją administracyjną, z drugiej natomiast wykazuje dochód czerpany z prowadzonej działalności gospodarczej, której wspomniana decyzja bezpośrednio dotyczy.
Wnioskodawca, deklarując przy tym w druku formularza, że około 2.200 zł przeznacza na wyżywieniem trzyosobowej rodziny zaś około 150 zł na zaspokajanie potrzeb kulturalnych nie może oczekiwać, że będzie to dostateczny argument przemawiający za zwolnieniem go od kosztów sądowych, będących wszak daniną publicznoprawną, albowiem w tym zakresie jest możliwe dokonanie oszczędności pozwalających na wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów sądowych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.