Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 i art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji orzeczenia, jak i uzasadnienia (vide: postanowienie NSA z 20.05.2011 r., II OSK 260/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem.
Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w sentencji wyroku istnieje niedokładność polegająca na tym, że zamiast "§ 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 12" wpisano "§ 3 ust. 1 pkt 4 i pkt 12". Z uwagi na konieczność przywrócenia zgodnej z zamierzeniem Sądu treści sentencji wyroku, dostrzeżoną niedokładność należało sprostować zgodnie z treścią art. 156 § 1 i 2 powołanej ustawy.
Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.