Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 1171/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. S. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego. Wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. Na sesji w dniu [...] r. Rada Gminy K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Kopia tej uchwały została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r.
W dniu [...] r. J. S. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata ponownie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą uchwałę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania.
Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz.
- 60) przyjął, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
W tym miejscu wskazać należy, że Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi bowiem odpowiednik środka odwoławczego, który można wnieść tylko jeden raz na dane rozstrzygniecie.
Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący wezwał Radę Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Odpowiedź organu na powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r. Tym samym termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie w dniu [...] r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Jakkolwiek wcześniejsze odrzucenie skargi J. S. nie skutkowało zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w postaci prawomocnego jej zakończenia i nie wykluczało możliwości wniesienia nowej skargi, gdyż powaga rzeczy osądzonej odnosi się tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty, uznać w niniejszej sprawie należało, że skarżący wyczerpał już uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił odrzucić skargę jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.