Uzasadnienie
Art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa jakie podmioty posiadają zdolność sądową, a więc mogą występować w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w charakterze stron. Z § 2 przywołanego przepisu wynika, iż zdolność sądową posiadają państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje nieposiadajace osobowości prawnej. W § 3 tego przepisu wskazano z kolei, że zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie skargę na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. złożył Miejski Konserwator Zabytków w R.Ś. Podmiot ten nie może zostać uznany za stronę postępowania sądowego, gdyż nie posiada on zdolności sądowej. Podstaw do przyznania mu takiej zdolności należałoby poszukiwać wśród przepisów prawa materialnego, w tym przypadku w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Żaden przepis tej ustawy nie daje wszakże podmiotowi określonemu jako "miejski konserwator zabytków" uprawnienia do występowania w charakterze strony postępowania sądowego. Zdolność sądową organu właściwego w sprawie ochrony zabytków można by próbować wywieść z treści art. 95 pkt. 1 przywołanej ustawy, który wszakże tylko ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków przyznaje możliwość występowania na prawach strony postępowania administracyjnego w sprawach ochrony zabytków.
W związku z powyższym skargę należało uznać za niedopuszczalną, co skutkować musiało jej odrzuceniem w oparciu o przepis art. 58 §1 pkt. 5 i §3 p.p.s.a.