Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]. I.K., M.K., J.B., J.B. oraz S.N. złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] r.
Na mocy powyższej uchwały Rada Gminy L., działając w oparciu o treść art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej kpa, uznała skargę I.K. na działalność Wójta Gminy L. w sprawie zanieczyszczenia nieruchomości za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sąd administracyjny nie nadzoruje działalności organów administracyjnych, lecz zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, dokonuje kontroli administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne,
- - niektóre postanowienia (wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty, ponadto wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie),
- - inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- - inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Jak również w określonych przez ustawę przypadkach bezczynności tych organów lub przewlekłego prowadzenia przez nie postępowania.
Mając powyższe na względzie, przyjdzie stwierdzić, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się jedynie do zakresu określonego ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują taką kontrolę, co oznacza w konsekwencji, że objęte są nią jedynie akty i działania wskazane w tych ustawach. Zatem określony w art. 3 § 2 p.p.s.a. katalog aktów lub czynności organów administracji, mogących być zaskarżonych do sądu administracyjnego, wyklucza możliwość dokonywania kontroli przez ten sąd skarg powszechnych wnoszonych w trybie Działu VIII k.p.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 1997 r., sygn. akt III SAB 1/97, publ. LEX nr 29038; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00, publ. LEX nr 5426; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001r., sygn. akt II SAB 213/00, publ. LEX nr 5455; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 27; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wa 80/05, publ.
Lex 205439). Przedstawiony wyżej zakres kognicji sądów administracyjnych łączy się integralnie z kontrolą administracji publicznej w sprawach, w których organy poprzez wydawanie ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych (decyzji, postanowień itd.) oraz podejmowanie uchwał w sprawach z zakresu administracji publicznej kształtują sytuację prawną obywateli nakładając na nich obowiązki lub przyznając uprawnienia, bądź też poprzez stanowienie aktów prawa miejscowego i podejmowanie innych uchwał w sprawach z zakresu administracji publicznej naruszają interes prawny lub uprawnienie ściśle określonych podmiotów.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie na podstawie art. 227 w związku z art. 229 pkt 3 k.p.a. jest środkiem prawnym obrony i ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Nie daje ona jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego, ani też postępowania sądowego. Skarga ta służy społecznej kontroli działalności administracji publicznej i nie jest związana z bezpośrednim kształtowaniem sytuacji prawnej wnoszącego ją podmiotu. Skarga tego rodzaju jest szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, uruchamia ona bowiem jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia.
W świetle powyższego zaskarżona uchwała nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jej niezgodność z prawem, albowiem ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd bowiem kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie, a ta część aktywności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1-7 ustawy.
Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie nawet uchwały przez radę gminy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym albowiem nie mieści się ona w tak szeroko określonej kognicji tego sądu.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, mając na względzie, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, postanowił jak w sentencji