Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 kwietnia 2013 r. J.R. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1300 zł.
W dopowiedzi, w terminie wyznaczonym dla dokonania tej czynności skarżący na druku urzędowego formularza zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym podnosząc, że ze względu na stan zdrowia oraz zaciągnięte zobowiązania nie jest w stanie uiścić wymaganego wpisu.
Z treści nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca samotnie prowadzi gospodarstwo domowe utrzymując się ze świadczenia emerytalnego otrzymywanego w kwocie 2287 zł brutto miesięcznie. Oprócz tego wnioskodawca spłaca zaciągnięte zobowiązanie kredytowe (rata wynosi około 500 zł miesięcznie) i ponosi wydatki związane z leczeniem schorzenia o charakterze przewlekłym – [...]. Nadesłane przy druku formularza PPF dokumenty potwierdzają okoliczności powołane przez stronę.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy zasadnicze znaczenie mają informacje uzyskane od strony na temat jej statusu materialnego. Z uzyskanych od skarżącego dokumentów wynika, że dochód J. R. to kwota 1893 zł netto miesięcznie. Porównując więc kwotę uzyskiwanego dochodu z wysokością wymaganego wpisu (1300 zł) uznać trzeba, że po jego opłaceniu skarżący miałby znaczące problemy z zaspokojeniem swoich potrzeb egzystencjalnych zwłaszcza, że udokumentował fakt istnienia schorzeń charakterze przewlekłym, wymagających stałego leczenia oraz stosowania odpowiedniej diety.
Tym samym uznano, że J. R. nie będzie w stanie uiścić wymaganego wpisu w całości, a wobec tego zwolniono go z obowiązku ponoszenia tej opłaty w kwocie przekraczającej 200 zł. Oceniając kondycję materialną strony wzięto bowiem pod uwagę fakt, że do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje kwota powyżej 1800 zł netto, a wobec tego wydatkowanie z niej 200 zł oraz innych, ewentualnych kwot związanych z postępowaniem sądowym nie powinno nastręczać skarżącemu znaczących trudności i doprowadzić do pogorszenia jego sytuacji materialnej.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.