Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. Sąd ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata A.R..
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. Sąd orzekł o oddaleniu skargi, z kolei postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał wspomnianej adwokat wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną stronie w postępowaniu sądowym pierwszej instancji.
Następnie, w dniu 17 stycznia 2017 r. adwokat A. R. wniosła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Równocześnie zażądała przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2017 r. sędzia sprawozdawca uznał, iż rzeczona opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanym przypadku zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Jakkolwiek bowiem sprawa ta została zainicjowana przed wejściem w życie tego aktu wykonawczego (czyli przed 1 listopada 2016 r.), to zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło już po tej dacie, a mianowicie 10 listopada 2016 r., zatem norma intertemporalna wyrażona w § 22 rzeczonego rozporządzenia, nakazująca stosowanie przepisów dotychczasowych (to jest wcześniejszych rozporządzeń) nie ma tu zastosowania.
Mając powyższe na względzie, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przyznano wnioskującej pełnomocnik na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b wspomnianego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r, w kwocie 120 zł odpowiadającej 50% stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu. Przedmiotową kwotę podwyższono o podatek od towarów i usług, zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia.
Niniejsze rozstrzygnięcie wydano nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.