Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 12 lutego 2026 r. nr SKO.4106.6.2026, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 17, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 2b i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1208 z późn. zm. – u.ś.r.), po rozpoznaniu odwołania T. B. (dalej – Skarżący, Wnioskodawca), utrzymało w mocy decyzję nr [...] Burmistrza K. (dalej – organ I instancji, Burmistrz) z dnia 16 grudnia 2025 r. (znak sprawy [...]), którą odmówiono umorzenia zadłużenia powstałego z tytułu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie głównej 16.611,48 zł (po pobraniu przez ZUS 3.566,12 zł).
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Organ I instancji w dniu 2 czerwca 2025 r. działając na podstawie art. 16 ust. 7 u.ś.r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. (dalej – ZUS) o zwrot nienależnie pobranego przez Skarżącego zasiłku pielęgnacyjnego.
Natomiast w dniu 16 czerwca 2025 r. Skarżący zwrócił się do organu I instancji z prośbą o umorzenie nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 16.611,48 zł.
Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego, Burmistrz decyzją z dnia 28 lipca 2025 r. odmówił umorzenia nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego. Kolegium uwzględniając odwołanie Wnioskodawcy, decyzją z dnia 30 września 2025 r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach decyzji kasacyjnej organ odwoławczy wskazał na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia sytuacji rodzinnej, zdrowotnej oraz majątkowej Skarżącego.
Po uzupełnieniu materiału dowodowego, Burmistrz decyzją z dnia 16 grudnia 2025 r. ponownie odmówił Wnioskodawcy umorzenia zadłużenia powstałego z tytułu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie głównej 16.611,48 zł.
W uzasadnieniu wskazano, że przed wydaniem decyzji kasacyjnej przez Kolegium, na podstawie informacji przekazanych przez Wnioskodawcę ustalono, iż jest on wdowcem, zamieszkującym w budynku będącym własnością córki; otrzymuje emeryturę w wysokości 5.800 zł, z której opłaca podatek od nieruchomości oraz ponosi koszty konserwacji i utrzymania w dobrym stanie technicznym budynku mieszkalnego, gospodarczego oraz garażu. Ponadto ustalono, iż legitymuje się on orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w związku z czym wymaga ciągłej rehabilitacji. Jak zaznaczył Burmistrz, na tą ostatnią okoliczność nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów.
Z kolei w ramach uzupełnienia materiału dowodowego Skarżący przedłożył pismo wraz z oświadczeniem o sytuacji finansowej, materialnej, zdrowotnej osoby ubiegającej się o ulgę z tytułu umorzenia, rozłożenia na raty i odroczenie terminu płatności. W oświadczeniu Wnioskodawca nie wykazał posiadania majątku nieruchomego, ani tytułu na podstawie którego zajmuje lokal mieszkalny. Wskazał natomiast, że obciążają go comiesięczne wydatki dotyczące utrzymania mieszkania: energia elektryczna – 400 zł, woda – 200 zł, opał – 1.000 zł, wywóz nieczystości – 35 zł, pomoc w czynnościach wykonywana przez osoby trzecie – 500 zł, konserwacja budynków i podatki - 1.000 zł, a także wizyty lekarskie, rehabilitacja i leki -1.400 zł. W oświadczeniu Skarżący wykazał własność pojazdu marki [...], rok produkcji 2009; dochód z emerytury, który po potrąceniach nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego wynosi 2.539,53 zł. Na wezwanie organu I instancji do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień Wnioskodawca poinformował, że ponosi wydatki związane z utrzymaniem domu, którego nie jest właścicielem i który użytkuje na podstawie ustnej umowy z córką. Ponadto udostępnił do wglądu fakturę VAT nr [...] z dnia 16 października 2025 r. dotyczącą zakupu leków, bez możliwości jej skopiowania, ponieważ uważa, że są to dane wrażliwe.
Analiza tych danych doprowadziła organ I instancji do wniosku, że wydatki Wnioskodawcy są większe niż jego dochody, a mimo to w trakcie rozmowy nie sygnalizował, że jego sytuacja finansowa uległa pogorszeniu. Ponadto podniesiono, że brak jest wiedzy co do tego jakie leki przyjmuje Skarżący, a także jaka jest częstotliwość wizyt lekarskich (nieczytelna faktura za leki oraz faktura z wizyty podologicznej, z której nie można ustalić jaka usługa została wykonana). Niezależnie od tego nie wyjaśnił przyczyn ponoszenia kosztów utrzymania domu, którego nie jest właścicielem. W tej sytuacji – zdaniem Burmistrza - nie można ocenić wpływu potrąceń zasiłku pielęgnacyjnego przez ZUS na sytuację finansową, majątkową i zdrowotną Skarżącego.
Końcowo organ I instancji zaznaczył, że do dnia 16 grudnia 2025 r. ZUS potrącił ze świadczenia emerytalnego Wnioskodawcy kwotę 13.045,36 zł nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego.
W odwołaniu z dnia 5 stycznia 2026 r. Skarżący zanegował rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i zarzucił mu: naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i innych k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 u.ś.r.; brak ustosunkowania się do wyroków NSA i WSA przekazanych organowi I instancji przy piśmie z dnia 2 października 2025 r.; nie odniesienie się do twierdzeń zawartych w pismach z dnia: 16 czerwca 2025 r., 1 lipca 2025 r., 7 sierpnia 2025 r., 2 i 22 października 2025 r., 6 listopada 2025 r. i 17 grudnia 2025 r.
W dalszej części odwołania Wnioskodawca podniósł, że decyzją z dnia 14 listopada 2018 r. nr [...] Burmistrz przyznał mu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w zmienionej wysokości od 1 listopada 2025 r., podczas gdy w dniu 28 października 2025 r. ukończył 75 lat. W tej sytuacji, zdaniem Skarżącego, przyjąć należy, iż pobierał on świadczenie w dobrej wierze. Wyraził także stanowisko, że informacje dotyczące stanu zdrowia, kupowanych leków oraz przebytych chorób stanowią dane wrażliwe, które nie powinny być uwzględniane przy ocenie jego sytuacji finansowej.
Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. Skarżący przekazał do Kolegium kopie pism z dnia: 1 lipca 2025 r., 7 sierpnia 2025 r., 2 i 22 października 2025 r., a także wniósł o ich uwzględnienie przy rozpoznawaniu sprawy. Dodatkowo podniósł, że świadczenie otrzymał po ukończeniu 75 lat, które zostało mu wstrzymane po 75 miesiącach bez uchylenia ostatecznej decyzji przyznającej ten zasiłek. Dodatkowo podniósł, że nie został jednoznacznie i w sposób zrozumiały poinformowany o zasadach wypłaty zasiłku. Podkreślił, że świadczenie pobierał w dobrej wierze. Zatem w myśl art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. niezasadnym jest twierdzenie, że zasiłek został pobrany nienależnie, a w dalszej kolejności brak jest podstaw do żądania jego zwrotu.
W kolejnym piśmie z dnia 22 stycznia 2026 r. Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko wyrażane we wcześniejszej korespondencji.
Kolegium nie uwzględniając argumentacji Wnioskodawcy, decyzją z dnia 12 lutego 2026 r. utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.
W motywach decyzji Kolegium przede wszystkim zauważyło, że przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego oraz poprzedzającego je postępowania prowadzonego przez organ I instancji było ustalenie, czy zachodzi możliwość zastosowania ulgi, a nie czy otrzymywane przez Skarżącego świadczenia były nienależnie pobranymi. Uznanie bowiem pobranego zasiłku pielęgnacyjnego, w zbiegu z pobieranym dodatkiem pielęgnacyjnym za świadczenie nienależnie pobrane zostało bowiem przesądzone przez samego ustawodawcę w art. 16 ust. 6 i 8 u.ś.r. W kwestii podstaw do zastosowania ulgi organ odwoławczy stwierdził, że Wnioskodawca nie udowodnił rzeczywistych kosztów utrzymania, co uniemożliwiło organowi I instancji ocenę jego sytuacji materialnej i osobistej, a w konsekwencji nie dało podstaw do zastosowania żądanej ulgi. Kolegium zasygnalizowało, że w tego typu sprawach wskazana jest aktywność dowodowa Wnioskodawcy.
W skardze z dnia 16 marca 2026 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Wnioskodawca zarzucił decyzji Kolegium:
- 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, brak uzasadnienia faktycznego decyzji;
- 2) obrazę prawa materialnego, a to art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że pobrane świadczenie było świadczeniem nienależnym mimo braku przesłanek określonych w tym przepisie.
Wobec tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi Wnioskodawca podniósł, że w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy zaległy zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem nienależnie pobranym. Następnie koniecznym jest ustalenie, czy zaistniały podstawy do jego umorzenia. Zajmując się pierwszym zagadnieniem Wnioskodawca wskazał, że zasiłek przyznany został bez zakreślenia końcowego terminu (do odwołania). W decyzji wprawdzie znajdowało się pouczenie o konieczności poinformowania organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń, jednak zwykłemu obywatelowi trudno ocenić, jakiego rodzaju mają to być okoliczności. Dodał, że w pouczeniu tym nie ma informacji o skutkach prawnych, jakie powoduje zaniechanie temu obowiązkowi. Podkreślił, że dla oceny wystąpienia nienależnie pobieranego świadczenia istotna jest wola strony, tj. czy pobierała ona je w złej, czy też dobrej wierze. Wnioskodawca powołał się w tej materii na orzecznictwo sądów administracyjnych. Stwierdził, że cała kwota 16.611,48 zł została potrącona przez ZUS z jego świadczenia emerytalnego bez wszczęcia jakiegokolwiek postępowania.
W kwestii drugiego aspektu Skarżący stanął na stanowisku, że w sposób jasny, czytelny i zrozumiały przedstawił swoją sytuacją majątkową. Uznał, że skoro nie wskazał własności nieruchomości, to takowej nie posiada, adekwatnie odnosi się to do braku wskazania kredytów (pożyczek). Wyjaśnił, że na podstawie ustnej umowy zamieszkuje w domu córki, w związku z czym ponosi zwykłe koszty jego utrzymania. W jego ocenie, jest to zgodne z doświadczeniem życiowym, a także jest to logiczne. Stanął on na stanowisku, że przedstawione przez niego wyliczenia kosztów utrzymania, nawet bez kosztów leczenia, czy rehabilitacji, uzasadniają pozostawanie w takiej sytuacji finansowej, która wskazuje na możliwość, czy wręcz konieczność zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. Dodał, że w "czasie rozmowy" nie stwierdził, że jego sytuacja majątkowa pogorszyła się, gdyż dowodzą tego zgromadzone dowody.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Kolegium, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości powstałej z tytułu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego. Zauważyć należy, że wbrew twierdzeniu Skarżącego, prawo do zasiłku pielęgnacyjnego zostało mu uchylone na mocy decyzji Burmistrza K. z dnia 20 czerwca 2025 r. nr [...].
W pierwszej kolejności przywołać przyjdzie uregulowania prawne znajdujące zastosowanie w sprawie. Przede wszystkim wskazać należy na art. 16 ust. 1 u.ś.r. Stanowi on, że zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 3 u.ś.r. przysługuje on osobie, która ukończyła 75 lat. Jednak niedopuszczalne jest jego pobieranie przez osobę, która jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego (art. 16 ust. 6 u.ś.r.). Dlatego też – w myśl art. 16 ust. 7 u.ś.r. - osobie, której przyznano dodatek pielęgnacyjny za okres, za który wypłacono zasiłek pielęgnacyjny, Zakład Ubezpieczeń Społecznych lub inny organ emerytalny lub rentowy, który przyznał dodatek pielęgnacyjny, wypłaca emeryturę lub rentę pomniejszoną o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconego za ten okres zasiłku pielęgnacyjnego i przekazuje tę kwotę na rachunek bankowy organu właściwego.
Jak natomiast stanowi art. 16 ust. 8 u.ś.r., przekazanie kwoty odpowiadającej wysokości zasiłku pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 16 ust. 7 u.ś.r., uznaje się za zwrot świadczeń nienależnie pobranych.
W judykaturze przyjmuje się, że: "Procedura z art. 16 ust. 7 i ust. 8 u.ś.r., ma zastosowanie jedynie w zakresie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego oraz w sytuacji stwierdzenia przez organ pomocowy opisanego powyżej zbiegu form wsparcia. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw, by organ uprzednio wypłacający zasiłek, wszczynał na zasadzie art. 30 ust. 2 ustawy odrębne postępowanie, uwieńczone wydaniem decyzji uznającej świadczenie rodzinne za nienależnie pobrane i zobowiązujące do jego zwrotu. Ponadto, przepis art. 16 ust. 7 ustawy stanowi lex specialis w stosunku do art. 30 ust. 2 ustawy. Irrelewantne jest w tej sytuacji, czy w przypadku normowanym art. 16 ust. 7 ustawy, zasiłek pielęgnacyjny zostanie oceniony przez organy jako świadczenie nienależnie pobrane, gdyż zastosowanie znajdzie merytoryczna reguła kolizyjna "lex specialis derogat legi generali", której konsekwencją będzie "uproszczony" tryb postępowania - wynikający z unormowań art. 16 ust. 7 i 8 ustawy" (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2024 r. sygn. akt I OSK 1559/23, LEX nr 3733381, podobnie wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 289/23, LEX nr 3732086; z dnia 28 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 2183/22, LEX nr 365339).
Zatem w opisywanym przypadku nie wszczyna się i nie przeprowadza się postępowania w celu rozważenia, czy zasiłek pielęgnacyjny został pobrany nienależnie. Uznanie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego, w zbiegu z pobieranym dodatkiem pielęgnacyjnym, za świadczenie nienależnie pobrane zostało przesądzone przez samego ustawodawcę w art. 16 ust. 6 i 8 u.ś.r. W tej sytuacji argumentacja Wnioskodawcy, że otrzymany przez niego zasiłek nie jest świadczeniem nienależnie pobranym nie może być uwzględniona. Nadmienić jedynie należy, że przywołane przez niego orzecznictwo sądów administracyjnych nie dotyczy rozstrzyganego przypadku.
Niewydanie decyzji o uznaniu świadczenia za nienależnie pobrane nie pozbawia organu administracji właściwości do rozstrzygania w sprawie zastosowania ulgi, np. w postaci umorzenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego. Zatem osoba, która pobierała nienależne świadczenie rodzinne nie może być pozbawiona uprawnienia do ubiegania się o rozpatrzenie jej wniosku w trybie określonym w art. 30 ust. 9 u.ś.r. (zob. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 289/23, LEX nr 3732086).
Zgodnie ze wspomnianym art. 30 ust. 9 u.ś.r. organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Z uregulowania tego wynika, iż podstawą zastosowania ulgi są "szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące rodziny". Pojęcie to nie posiada definicji legalnej. Niemniej judykatura wypracowała stanowisko co do jego rozumienia. Przyjmuje się na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych, że na pojęcie to składa się całokształt sytuacji materialnej, zdrowotnej i życiowej wnioskodawcy, a rozpoznając wniosek o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń organy administracji powinny dokonać oceny, czy sytuacja życiowa wnioskodawcy w tym stan rodzinny, wiek, niepełnosprawność oraz stan zdrowia mieszczą się w tym ustawowym pojęciu.
Umorzenie to ma charakter wyjątkowy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca wskazanego przepisu. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania i udokumentowania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku. Termin szczególnie uzasadnionych okoliczności należy bowiem interpretować biorąc pod uwagę fakt, że sama trudna sytuacja materialna rodziny, nie uzasadnia umorzenia należności. Jest to możliwe dopiero wówczas gdy sytuacja ta będzie szczególna i to na tle rodzin uprawnionych do świadczeń rodzinnych, a nie względem wszystkich innych rodzin (zob. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2026 r. sygn. akt I OSK 1518/25, LEX nr 4108812).
Dokonując oceny położenia Wnioskodawcy należy zauważyć, że podał on w trakcie postępowania wysokość ponoszonych wydatków, lecz nie udokumentował ich w żaden sposób. W piśmie z dnia 7 lipca 2025 r. wymienił następujące wydatki: podatek od nieruchomości 2.200 zł/rok (183 zł miesięcznie), energia elektryczna – 400 zł, opał (olej opałowy) – 1.000 zł, wywóz śmieci – 35 zł, wynagrodzenie osób wspomagających Wnioskodawcę – 500 zł, woda i ścieki – 200 zł, wizyty lekarskie – 1.500 zł, zabiegi stomatologiczne – 400 zł, ubezpieczenie samochodu – 54 zł, naprawy i paliwo do samochodu – 500 zł. Daje to łącznie kwotę 4.772 zł. W oświadczeniu Wnioskodawca podał również, że ponosi wydatki na konserwację i utrzymanie budynku mieszkalnego, gospodarczego i garażu – 1.000 zł. Uwzględniając również ten wydatek daje to łącznie 5.772 zł, podczas gdy wysokość emerytury Skarżącego przed potrąceniami ZUS-u wynosi 5.800 zł, natomiast po potrąceniach jest to kwota 2.539,53 zł. Zestawienie comiesięcznych kosztów z wysokością emerytury Wnioskodawcy bez potrąceń wskazuje, że kwoty te w zasadzie się pokrywają, a przy uwzględnieniu wysokości emerytury po pomniejszeniu jej o potrącenie, znacznie ją przekraczają.
Pamiętać należy, że zestawienie to nie obejmuje wydatków związanych z zakupem żywności, środków czystości i ubrań. Zauważyć przy tym należy, że Wnioskodawca podał bardzo wysokie koszty utrzymania domu. W szczególności uwagę zwraca koszt opału (1.000 zł) oraz utrzymania budynków (1.000 zł), przy jednoczesnym braku wykazania tytułu do dysponowania domem. Wprawdzie Skarżący wskazał, że jest wdowcem i nie zadeklarował prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z innymi osobami, to jednak brak jest informacji, czy dom ten zamieszkiwany jest wyłącznie przez niego, czy też wspólnie z innymi członkami rodziny. W tej sytuacji wątpliwości organów co do faktycznej sytuacji Skarżącego są uzasadnione. Podkreślić należy, że to w interesie Skarżącego jest dostarczenie dowodów, które udokumentują wystąpienie szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących jego sytuacji. Uwaga ta dotyczy również jego stanu zdrowia, ponoszonych kosztów leczenia itp.
Organ nie może zobligować strony do posłużenia się tego rodzaju argumentacją, pozostawiając to jej uznaniu. Strona jednak musi się liczyć, że brak wiedzy organu w tym zakresie może mieć negatywne dla niej skutki procesowe (np. w postaci odmowy zastosowania ulgi). Konkludując zgodzić się należy z Burmistrzem oraz Kolegium, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 30 ust. 9 u.ś.r. Wnioskodawca nie wykazał bowiem, aby wystąpiły szczególne okoliczności.
Decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ musi w pierwszej kolejności ustalić, czy zachodzą okoliczności warunkujące udzielenie przewidzianej nim ulgi, tj. czy zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Jeżeli organ ustali, że zachodzą podstawy do udzielenia ulgi, decyduje w ramach uznania administracyjnego, czy i jaka ulga winna zostać zastosowana. W kontrolowanej sprawie organ doszedł do prawidłowej konkluzji, że w sprawie nie zasiniała przesłanka warunkująca zastosowanie ulgi, dlatego nie przeszedł do etapu drugiego, w ramach którego rozstrzyga się w ramach uznania administracyjnego, czy zastosować ulgę.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).