Uzasadnienie
Po rozpoznaniu wniosku "A" L. F. o zatwierdzenie projektu stałej organizacji dla zadania: "Aktualizacja oznakowania drogowskazowego na terenie miasta B.", aktem z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta B. działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r., Nr 177, poz. 1729), odrzucił ww. projekt.
W dniu [...] r. L. K. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższy akt Prezydenta Miasta B., domagając się jego uchylenia i zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu w zakresie oznakowania drogowskazowego na terenie miasta B., będącego w administracji Miejskiego Zarządu Dróg.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że projekt niezgodny jest z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Na podstawie zarządzenia z dnia 26 maja 2015 r. wezwano skarżącego do wykazania, czy po doręczeniu mu pisma Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., [...], a przed wniesieniem skargi wystąpił on do Prezydenta Miasta B. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, iż nie wzywał Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa, natomiast zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym akcie, wniósł odwołanie bezpośrednio do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem jest uprawniony w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, opracowywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu. Jako organ zarządzający ruchem ma kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu. Zarządzenia te są aktami jednostki samorządu terytorialnego podejmowanymi w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty tego rodzaju podlegają kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Można zatem wnieść skargę na takie zarządzenie w przypadku jego niezgodności z prawem, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.
Podstawą skargi jest w takim przypadku przepis art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W tym miejscu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13 wskazał, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odrzucenie projektu zmiany organizacji ruchu. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zatwierdzenie projektu zmiany organizacji ruchu jest objęte właściwością sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1767/11; wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 736/11, wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 306/11). Według art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego, inne, niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, odrzucenie przez Prezydenta Miasta B. projektu zmiany organizacji ruchu jest właśnie takim aktem. Pogląd o samorządowym charakterze aktu nie jest w orzecznictwie odosobniony (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1767/11).
Warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na ww. akt Prezydenta Miasta B. było wystąpienie przez skarżącego do tego organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na inne akty można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., nie ma zastosowania (art. 52 § 4 P.p.s.a.).
Jak wynika z pisma skarżącego z dnia 30 czerwca 2015 r. oraz akt sprawy, skarżący nie dopełnił tej czynności.
W świetle wskazanych okoliczności skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.
Należy przy tym podkreślić, że skarżący zastosował się do zawartego w zaskarżonym akcie pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia skargi. Jednakże pouczenie zawarte w zaskarżonym akcie było oczywiście błędne. Uwzględniając tę okoliczność należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.