Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy G. M. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazała, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z dwójką uczących się dzieci, zamieszkując w budynku adaptowanym na budynek mieszkalny o pow. 67 m2. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani tez przedmiotów, których wartość przekraczałaby 5.000 zł, zaś jedynym wartościowym składnikiem jej majątku jest samochód marki [...] z 2003 r. o wartości około 1.500 zł. Źródłem utrzymania się jej rodziny są renty rodzinne przyznane jej dzieciom w wysokości 1140 zł netto miesięcznie na każde z nich oraz świadczenie przedemerytalne same wnioskodawczyni w wysokości 878 zł netto miesięcznie. Strona dostarczyła również do Sądu rachunki za energię elektryczną, kopie polis ubezpieczeniowych, kopie rachunków za usługi telekomunikacyjne, kopie faktur za wywóz śmieci oraz dostawy wody i odbiór ścieków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając na uwadze treść przywołanych przepisów i odnosząc ją do okoliczności powołanych przez wnioskodawczynię nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Prawo pomocy jest instytucją, która w założeniu ma służyć osobom, którym zdobycie środków na opłacenie kosztów postępowania sądowego nastręcza zbyt dużych trudności, przede wszystkim ze względu na poziom uzyskiwanych dochodów oraz stan majątkowy. Zarazem trzeba pamiętać, że jest to forma pomocy publicznej skierowanej do indywidualnego podmiotu, a tym samym jest możliwa tylko wtedy, gdy strona wykaże, iż sama nie jest w stanie ponieść tych kosztów.
Łączny dochód w rodzinie skarżącej kształtuje się na poziomie 3150 zł. Udokumentowane, miesięczne wydatki o charakterze cyklicznym (stałym) wynoszą zaś około 1300 zł. Oznacza to, że do dyspozycji strony i członków jej rodziny pozostaje co miesiąc około 1800 zł. Zważyć trzeba, że na obecnym etapie postępowania sądowego jego koszty ograniczają się zasadniczo do wpisu od skargi, który ze względu na przedmiot postępowania wynosi 100 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Nie jest to więc kwota, której poniesienie, z perspektywy dochodów rodziny strony zachwiałoby ich sytuacją materialną. Tym samym brak jest podstaw do przychylenia się do złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.