Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy J.B. zwrócił się o ustanowienie adwokata z urzędu. W druku formularza podał, że zamieszkuje wraz z żoną w mieszkaniu lokatorskim, a w skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 0,68 ha. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Źródłem utrzymania się rodziny skarżącego jest uzyskiwane przezeń świadczenie emerytalne w kwocie 1754 zł brutto oraz takież świadczenie jego małżonki w wysokości1558 zł brutto miesięcznie.
Pismem z dnia 6 lipca 2015 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:
- - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp.,
- - przedłożenia dokumentów potwierdzających aktualną wysokość dochodu uzyskiwanego przez stronę i jego małżonkę z tytułu emerytur.
Na wezwanie to nie udzielono odpowiedzi.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie ustanowienia adwokata z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Podkreślić trzeba, że przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, oparta jedynie na informacjach wynikających z treści formularza PPF prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca dysponuje środkami pozwalającymi mu na opłacenie usług fachowego pełnomocnika.
Łączny dochód brutto w rodzinie skarżącego wynosi 3312 zł. Zarazem nic nie wiadomo na temat struktury i poziomu stałych, miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem się. Stąd też trudno przyjąć, na ile wygospodarowanie dodatkowych środków na opłacenie usług fachowego pełnomocnika wpłynęłoby na sytuację materialna strony, a w konsekwencji, czy zasadne byłoby wyłożenie przez Skarb Państwa środków na ten cel. Podane w druku formularza PPF informacje dotyczące sytuacji materialnej wnioskodawcy są ogólnikowe i skąpe, a wobec tego nie pozwalają na wszechstronną weryfikację kondycji finansowej jego rodziny. Pomimo wezwania skarżący uchylił się od ich doprecyzowania, co oznacza, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzą okoliczności warunkujące przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.