Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lutego 2022 r., nr SKO.PSŚ/41.5/178/2022/853 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO), po rozpatrzeniu odwołania G. C. (strona, skarżąca), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.- dalej "K.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia 16 grudnia 2021 r., nr [...] odmawiającą stronie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem B. C. Wnioskiem z dnia 12 października 2021 r. (data wpływu do organu) skarżąca wystąpiła o ustalenie uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem. Do wniosku dołączono orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 8 stycznia 2021 r. nr [...], z którego wynika, że B. C. jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji, a data powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji istniała nadal od 1 grudnia 2020 r. Do wniosku dołączono również orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności męża skarżącej z dnia 1 czerwca 2021 r. nr [...] wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. na wniosek z dnia 14 maja 2021 r. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że niepełnosprawność istnieje od dnia 11 września 1997 r., a znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 19 marca 2020 r.
W oświadczeniu z dnia 11 października 2021 r. skarżąca wskazała, że nie ma prawa do emerytury, renty, renty socjalnej, renty rodzinnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego oraz świadczenia przedemerytalnego. Oświadczyła nadto, iż nie posiada własnego orzeczenia o niepełnosprawności/niezdolności do pracy. Dalej wskazała, że z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad mężem zobowiązuje się do rezygnacji z wykonywanej pracy zarobkowej. Organ I instancji na podstawie informacji uzyskanych z systemu PUE-ZUS ustalił, że skarżąca jest pracownikiem podlegającym ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu w [...] Liceum Ogólnokształcącym od dnia 16 września 2019 r. Z wywiadu środowiskowego z dnia 19 października 2021 r. wynika, iż skarżąca właściwie wywiązuje się z obowiązków opiekuna.
W ocenie organu I instancji nie zostały spełnione przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikające z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.-dalej "u.s.r.") ponieważ ustalony znaczny stopień niepełnosprawności męża skarżącej powstał po 25 roku życia.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. Z. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.s.r., błędne zastosowanie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.s.r. oraz błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.s.r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu przedstawiła argumentację na poparcie swojego stanowiska.
SKO, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postepowania według chronologii zdarzeń. Następnie po przywołaniu treści art. 17 ust. 1, ust. 1b, ust. 5 oraz art.24 u.s.r. wskazało, że pozostawanie w związku małżeńskim przez osobę wymagającą opieki nie może być negatywna przesłanką dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego SKO stwierdziło, że pogląd organu I instancji co do sposobu wykładni art. 17 ust. 1b u.s.r. nie może być uznany za prawidłowy i tym samym stanowić przeszkody dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, wskazało, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później (co ma miejsce w niniejszej sprawie), kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności.
Tym samym w odniesieniu do tych osób, a w niniejszej sprawie do męża skarżącej, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.
SKO stwierdziło, że skarżącej nie może być przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem, gdyż z akt sprawy wynika, iż pozostaje ona w zatrudnieniu natomiast w świetle obowiązujących przepisów prawa nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie, która pozostaje w zatrudnieniu. Dalej stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie ewentualna rezygnacja przez stronę z zatrudnienia wynikałaby z chęci uzyskania przez nią prawa do świadczenia pielęgnacyjnego a nie konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem.
Pełnomocnik skarżącej przy piśmie z dnia 11 lutego 2022 r. przesłał świadectwo pracy skarżącej z dnia 12 stycznia 2022 r. Wyjaśnił, że rezygnacja z zatrudnienia przez skarżącą nastąpiła w związku z brakiem dalszej możliwości łączenia zatrudnienia ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach,skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżyła decyzję SKO w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.s.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej w całości decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej stwierdził, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Pełnomocnik wskazał, iż niemożliwa byłaby sytuacja, kiedy to dopiero po zakończeniu przez skarżącą zatrudnienia byłaby pozbawiona jakiegokolwiek świadczenia do czasu wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne.
W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.-dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z wnioskiem o rozpoznanie niniejszej sprawy w tym trybie wystąpiły zgodnie obie strony, co pozwoliło na przyspieszenie jej rozpoznania.
Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia 16 grudnia 2021 r. odmawiającą stronie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem B. C., na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.s.r. wnioskowanego na męża.
W kontrolowanej sprawie organ I instancji stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikające z art. 17 u.s.r., ponieważ ustalony znaczny stopień niepełnosprawności męża skarżącej powstał po 25 roku życia. Z kolei SKO nie uznało stanowiska organu I instancji w zakresie daty powstania niepełnosprawności, jednak wskazało, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1 u.s.r., ponieważ skarżąca pozostaje w zatrudnieniu. SKO wyraziło opinię, że ewentualna rezygnacja przez stronę z zatrudnienia wynikałoby z chęci uzyskania przez nią prawa do świadczenia pielęgnacyjnego a nie konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem.
Problematyka rozważanego na gruncie rozpatrywanej sprawy świadczenia została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.- dalej "u.s.r.). Świadczenie pielęgnacyjne jest obok zasiłku pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego jednym ze świadczeń opiekuńczych, zaliczanym do świadczeń rodzinnych (art. 2 pkt 2 u.s.r.). Przesłanki materialnoprawne przyznania świadczenia zostały uregulowane w art. 17 u.s.r. Zgodnie z treścią ust. 1 powyższego artykułu, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4)innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała pkt 1 - nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub pkt 2 - w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (art. 17 ust. 1b u.s.r.).
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że SKO prawidłowo przyjęło, że przepis art. 17 ust. 1b u.s.r. ze względu na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (OTK-A 2014/9/104) nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości prawidłowość stanowiska organu II instancji w powyżej kwestii, zwłaszcza w kontekście jednolicie ujmowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych skutków powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wbrew stanowisku organu I instancji, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącej świadczenia w oparciu o art. 17 ust. 1b u.s.r., z uwagi na treść wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b u.s.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu prawa ze swej istoty, tworzy nowy stan prawny od chwili wejścia wyroku w życie, chyba że wydając wyrok Trybunał Konstytucyjny skorzysta z przewidzianej w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP możliwości wydłużenia mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów. Trybunał Konstytucyjny w odniesieniu do art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie skorzystał z tej możliwości. Powyższy wyrok ogłoszono w Dzienniku Ustaw z dnia 23 października 2014 r. pod poz. 1443 i z tym dniem orzeczenie to weszło w życie, co oznacza, że bezpośrednim skutkiem tego wyroku jest stwierdzenie niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności począwszy od dnia jego ogłoszenia, tj. od 23 października 2014 r. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.
Przyjęcie, że stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu nie przekłada się na ukształtowanie nowego stanu prawnego, jak wadliwie uczynił to organ I instancji, było sprzeczne z zasadami państwa prawa, które mają obowiązek działać na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Z tego względu niewątpliwie zaprezentowane przez Kolegium stanowisko w tej kwestii w zaskarżonej decyzji zasługuje na aprobatę. Zatem wyrok TK ma znaczenie dla spraw indywidualnych, a organy pomocowe mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z wyłączeniem tej części normy, która z dniem ogłoszenia wyroku została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.
W następnej kolejności należy wyjaśnić, że z przywołanych na wstępie unormowań, jasno wynika, iż sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną jest jedną z przesłanek koniecznych, ale nie jest przesłanką wystarczającą. Jednym z podstawowych warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest, by opiekun osoby niepełnosprawnej (którym z woli ustawodawcy mogą być podmioty wymienione expressis verbis w art. 17 ust. 1 pkt 1-4 u.s.r.) odpowiednio: nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przy czym na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy traktować niepodejmowanie pracy, jeżeli niepodejmowanie aktualnie zatrudnienia jest spowodowane właśnie koniecznością opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W obowiązującym stanie prawnym ustawodawca nie dopuszcza jednak możliwości pozostawania opiekuna w jakimkolwiek stosunku zatrudnienia, czy stosunku pranym dotyczącym innej pracy zarobkowej.
Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest przyznanie wsparcia finansowego osobie, która zamiast świadczyć pracę, pozostaje w domu w celu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Zgodnie z założeniami ustawodawcy celem świadczeń opiekuńczych, do których należy świadczenie pielęgnacyjne, jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji niepełnosprawnemu dziecku lub niepełnosprawnej osobie dorosłej. Świadczenie pielęgnacyjne ma charakter świadczenia zasiłkowego, które miało zastąpić instytucję zasiłku stałego z ustawy o pomocy społecznej. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej (naukowej/przygotowania do zawodu), by opiekować się osobą niepełnosprawną.
W związku z tym, zaprzestanie aktywności zawodowej czy naukowej przez opiekuna ma być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA")
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest fakt niepełnosprawności męża skarżącej oraz sprawowania opieki przez skarżącą nad tą osobą, a także to, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na opiekę nad niepełnosprawnym mężem. Nadto nie jest sporne, że skarżąca pozostawała w zatrudnieniu. W oświadczeniu z dnia 11 października 2021 r. skarżąca zobowiązała się do rezygnacji z wykonywanej pracy zarobkowej z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad mężem.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca należy do kręgu osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny wobec męża w pierwszej kolejności i jest zobowiązania do sprawowania opieki nad mężem. W związku z powyższym po spełnieniu pozostałych przesłanek wynikających z u.s.r., byłaby uprawniona do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką. W ocenie Sądu skarżąca do dnia 11 stycznia 2022 r. pozostawała w zatrudnieniu, jak również nie spełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania nad niepełnosprawnym mężem, co wyklucza ją z kręgu osób uprawnionych do pobierania wnioskowanego świadczenia.
Organ I instancji ustalił że skarżąca jest pracownikiem podlegającym ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu w [...] Liceum Ogólnokształcącym J. od dnia 16 września 2019 r. Dodatkowo ze świadectwa pracy z dnia 12 stycznia 2022 r, wynika, że skarżąca była zatrudniona we wskazanej placówce od dnia 16 września 2019 r. do dnia 11 stycznia 2022 r. Z treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności męża wydanego w dniu 1 czerwca 2021 r. wynika, że niepełnosprawność jego istnieje od 11 września 1997 r., natomiast ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 19 marca 2020 r. Orzeczenie wydano do dnia 30 czerwca 2023 r. Natomiast z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 8 stycznia 2021 r. wynika, że mąż skarżącej jest niezdolny do samodzielnej egzystencji do dnia 31 stycznia 2023 r. Niezdolność do samodzielnej egzystencji istnieje nadal od dnia 1 grudnia 2020 r.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko SKO, że skoro skarżąca pozostaje w zatrudnieniu to nie spełnia przesłanki określonej w art. 17 ust.1 pkt 4 u.s.r. Twierdzenia skarżącej, że jej rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła w związku z brakiem dalszej możliwości łączenia zatrudnienia ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem nie są poparte żadnymi dokumentami. Tym samym stanowisko SKO, że ewentualna rezygnacja przez stronę z zatrudnienia wynikałaby z chęci uzyskania przez nią prawa do świadczenia pielęgnacyjnego a nie konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem.
Zauważyć należy, że świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem dla osób rezygnujących z pracy zawodowej, którzy przejmują na siebie realizację zadań państwa w zakresie opieki nad osobami niepełnosprawnymi. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest związane z pobieraniem innego świadczenia w niższej wysokości, ale z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym
Dopiero w momencie, gdyby zaistniała przesłanka rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem, skarżącej przysługiwałby wybór świadczenia, które chciałaby otrzymywać. Powyższe rozważania w kwestii wyboru świadczenia nie będą jednak miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w wystarczającym stopniu, co skutkowało wydaniem przez SKO prawidłowego rozstrzygnięcia, skutkującego utrzymaniem w mocy decyzji o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 u.s.r. polegającej na rezygnacji lub niepodejmowaniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Skarżąca w toku postępowania nie wykazała, że opieka nad mężem stanowiła przeszkodę do wykonywania pracy zarobkowej. Taka argumentacja nie jest spójna ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Podkreślić należy, że konieczność stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną wynika z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca pozostawała w zatrudnieniu od 16 września 2019 r. i opiekowała się mężem, z czego wynika, że ilość i charakter czynności opiekuńczych nie uniemożliwiał jej wykonywania pracy zarobkowej, zwłaszcza że orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym wydano w dniu 1 czerwca 2021 r., ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 19 marca 2020 r., a skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w październiku 2021 r.
Sąd oczywiście nie neguje, że mąż skarżącej wymaga opieki i pomocy w codziennym funkcjonowaniu, jednakże przez kilka lat skarżąca pracowała i opiekowała się mężem. Pozostawanie w zatrudnieniu wyklucza możliwość przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Słusznie również SKO wskazało na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ewentualną, obecną rezygnacją z pracy, a sprawowaną opieką.
Reasumując stwierdzić trzeba postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z wymogami przewidzianymi w K.p.a. Organy podjęły bowiem w sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały, uzupełniły i wreszcie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. W motywach zaskarżonej decyzji sporządzonej zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącej, nie oznacza automatycznie jej wadliwości.
Skoro zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z art. 17 ust. 1 u.s.r., w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego ich wydanie nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, skarga podlegała oddaleniu.
Jedynie na marginesie Sąd, odnosząc się do wniosku profesjonalnego pełnomocnika skarżącej zawartego w skardze pragnie zauważyć, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją w postępowaniu zainicjowanym przed organami administracji publicznej i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Z powyższych względów niemożliwe było uwzględnienie wniosku skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.