Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...], na podstawie której utrzymano w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...]r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowo - handlowego na nieruchomości położonej w M. W skardze z dnia 20 czerwca 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), względnie, w przypadku jego nieuwzględnienia przez organ, adresatem wniosku uczyniono Sąd, wnosząc o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionego aktu do czasu rozstrzygnięcia sprawy, na zasadzie 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że realizacja inwestycji zgodnie z zaskarżoną decyzją spowoduje trudne do odwrócenia skutki, tj. wybudowanie budynku o przeznaczeniu handlowym w granicy działki, co w konsekwencji oznacza – zdaniem wnioskodawczyni – niedoświetlenie nieruchomości będącej własnością skarżącej i zagrożenie pożarowe. Dalej wskazano, że przywrócenie stanu poprzedniego "będzie się wiązać z rozbiórką budynku objętego inwestycją", a to z kolei może spowodować powstanie szkody w dużych rozmiarach.
Odnosząc się do wniosku Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 wstrzymaniu mogłaby podlegać jedynie decyzja wydana przez ten organ, a pełnomocnik skarżącego zawnioskowała o zastosowanie tej instytucji w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Zgodzono się natomiast z autorką wniosku, że istnieje niewątpliwie ryzyko powstania znacznej szkody w przypadku uwzględnienia skargi, jednak po stronie inwestora, a nie skarżącej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 sierpnia 2011 r. uczestnikom postępowania doręczno między innymi odpis skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie trzech dni - do wniosku tam zawartego o wstrzymanie wykonania aktu.
Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy. Analiza tego przepisu prowadzi do przekonania, że przedmiotem rozważań może być akt administracyjny tożsamy nie tylko podmiotowo, ale również dotyczący tych samych kwestii w sensie materialnym, co zdaniem Sądu oznacza możliwość rozpatrzenia wniosku dotyczącego zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu pierwszej instancji.
Przesłanki natomiast, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. W realiach rozpoznawanej sprawy chodzi więc o ocenę, czy przedsięwzięcie inwestycyjne wywoła skutki w postaci powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi roboty budowlane nie powinny być prowadzone.
Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że obowiązana jest ona - w tym przypadku strona skarżąca - wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1041/08, Lex nr 527673). Ponadto sąd winien ocenić przywołaną we wniosku argumentację zarówno w odniesieniu do strony skarżącej, jak i innych uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać wszystkich stron, a ich interesy mogą być wzajemnie sprzeczne.
Sąd mając na uwadze powyższe wskazania uznał, że rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie podkreśla się, że powołanie się przez wnioskującego o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na fakt ewentualnego rozpoczęcia wykonywania przez inwestora robót budowlanych z reguły nie powoduje niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem w przypadku jej uchylenia przez sąd przepisy ustawy Prawo budowlane przewidują stosowne postępowanie administracyjne umożliwiające "odwrócenie skutków" wywołanych tą decyzją. W takim przypadku inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja o pozwoleniu na budowę zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z 15 lutego 2008r., II OZ 1202/07;
z 22 lutego 2008r., II OZ 131/08; z 26 lutego 2008r., II OZ 145/08, z 12 czerwca 2008 r., II OZ 588/08, nie publ.). Sąd podziela powyższe stanowisko, jednocześnie zgadzając się ze zdaniem wyrażonym przez organ w odpowiedzi na skargę, że to inwestor, w przypadku prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, może ponieść w przyszłości znaczną szkodę związaną z ewentualnym nakazem rozbiórki obiektu budowlanego.
W tym miejscu należy wskazać, że pełnomocnik skarżącej nie przytoczyła innych okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji Starosty M. Samo twierdzenie wnioskodawczyni, że zaplanowana zabudowa wpłynie niekorzystnie na naświetlenie sąsiedniej nieruchomości i spowoduje zagrożenie pożarowe, bez podania argumentów za tym przemawiających, nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.