Uzasadnienie
Spółdzielnia Mieszkaniowa [E] w B. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła w dniu 17 kwietnia 2012 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...]. Zarządzeniem z dnia 21 maja 2012 r. połączono tę sprawę ze sprawą ze skargi [A] Spółdzielni Mieszkaniowej w B., [B] Spółdzielni Mieszkaniowej w B., Spółdzielni Mieszkaniowej [C] w B., Spółdzielni Mieszkaniowej [D] w B. celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stosownie do art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwaną dalej p.p.s.a.). Do skargi dołączono pismo z dnia 16 stycznia 2012 r. zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" wystosowane do Rady Miejskiej w B. na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. – zwana dalej ustawą o samorządzie gminnym) oraz pismo organu z dnia 23 marca 2012 r. stanowiące - jak wynika z jego treści - odpowiedź na inne pismo Spółdzielni Mieszkaniowej [E] w B. z dnia 23 lutego 2102 r. W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie uwagi na fakt, że została ona wniesiona po upływie terminu.
Zdaniem organu odpowiedź z dnia 23 marca 2012 r. nawiązuje do pisma skarżącej Spółdzielni z dnia 23 lutego 2012 r., jednak nie może być ona traktowana jako odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie tylko dlatego, że nie odnosiła się merytorycznie do istoty podnoszonych w wezwaniu z dnia 16 stycznia 2012 r. problemów, ale również dlatego, że stanowiła odpowiedź na pismo z dnia 23 lutego 2012 r. niebędące wezwaniem wystosowanym w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2294/2011 organ wskazał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością jednokrotną, zatem kolejne pisma nie mogą być wezwaniami wnoszonymi do organu w trybie powołanego wyżej artykułu. W tej sytuacji należało uznać zdaniem organu, że nie udzielił on odpowiedzi, a zatem termin do wniesienia skargi upływał z sześćdziesiątym dniem od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 19 marca 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę wydaną przez organ gminy jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania, mającego na celu weryfikację uchwały organu gminy w pierwszej kolejności przez podmiot, który wydał zaskarżony akt. Winno ono zatem wskazywać dokładnie, która uchwała jest przedmiotem wezwania, jak również osobę, której interes prawny bądź uprawnienie zostały naruszone przez jej wydanie. Skierowanie takiego wezwania do organu wywołuje określone skutki prawne, między innymi zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. rozpoczyna bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten stanowi bowiem, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, natomiast w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 wskazano jednoznacznie, że przepis ten ma zastosowanie również do skargi wnoszonej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
W niniejszym postępowaniu strona skarżąca pismem z dnia 16 stycznia 2012 r., doręczonym organowi 18 stycznia 2012 r., wezwała do usunięcia naruszenia jej interesu w związku z uchwałą podjętą przez Radę Miejskiej w B. z dnia [...] r., nr [...]. Następnie skarżąca Spółdzielnia wystosowała pismo z dnia 23 lutego 2012 r. domagając się reakcji organu na wcześniejsze wezwanie, co wyraźnie wynika z jego treści. W odpowiedzi z dnia 23 marca 2012 r. organ poinformował stronę, że nie ma obowiązku ustosunkowywania się do wezwania do usunięcia naruszenia wskazując jednocześnie na wynikające z treści art. 53 p.p.s.a. konsekwencje takiego stanu rzeczy. Pismo to doręczono Spółdzielni w dniu 26 marca 2012 r.
Sąd podziela zdanie organu, zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że pismo z dnia 23 marca 2012 r. nie stanowiło odpowiedzi na wezwanie, a jedynie pismo informujące o braku obowiązku organu do udzielania odpowiedzi na wezwanie. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upływał w sześćdziesiątym dniu liczonym od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 stycznia 2012 r., tj. w tym przypadku w dniu 19 marca 2012 r. Tymczasem skarga została skutecznie wniesiona przez pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej [E] w B. dopiero w dniu 17 kwietnia 2011 r. W tym miejscu podkreślić należy, że ponowne pismo z dnia 23 lutego 2012 r., z uwagi na fakt, że wnoszone było przez ten sam podmiot i dotyczyło tej samej uchwały nie mogło odnieść skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu nowego terminu do wniesienia skargi, tym bardziej, że z jego treści wynika, że strona domaga się odpowiedzi na wcześniej wystosowane wezwanie.
Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że nawet gdyby przyjąć, że pismo z dnia 23 marca 2012 r. zachowuje formę odpowiedzi na wezwanie, to ponieważ zostało ono doręczone stronie po upływie sześćdziesiątego dnia od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, sytuację tę należałoby - zdaniem Sądu - traktować jak nieudzielanie odpowiedzi przez organ. Zatem również w tym przypadku termin do wniesienia skargi upływał w sześćdziesiątym dniu liczonym od dnia wniesienia wezwania z dnia 16 stycznia 2012 r.
W konsekwencji skarga Spółdzielni Mieszkaniowej [E] w B., jako spóźniona, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.