Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w W.Ś. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Wodzisław Ś. dla terenów położonych przy ulicach [...] i [...]. M.K. swoją skargę na powyższą uchwałę oparł na przepisach art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.) zarzucając, iż zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem procedury o jakiej jest mowa w art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), t. j. bez rozpoznania przez Radę Miejską jego protestu z dnia [...]r. W proteście tym zakwestionował on ustalenia przyjęte w wyłożonym do publicznego wglądu projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dotyczące zmiany przeznaczenia nieruchomości oznaczonej nr. ew. [...], stanowiącej własność jego sąsiada S.Z., z terenów rolnych na przeznaczone do prowadzenia działalności usługowej.
W toku prowadzonej korespondencji z Naczelnikiem Wydziału Architektury Urzędu Miasta w W.Ś., Prezydentem Miasta i wreszcie z Przewodniczącym Rady Miejskiej poinformowano go, iż zapis w projekcie planu został zmieniony zgodnie z jego żądaniem. Do projektu planu został wprowadzony m.in. zakaz realizacji baz i składów na sąsiadującej z jego nieruchomością działce, a odnośnie zarzutu dotyczącego terenu jego działki uzupełniono część tekstową projektu planu o zapis dopuszczający na jej obszarze prowadzenie sadów i upraw ogrodniczych. Tym samym uznano, że protest skarżącego został rozpatrzony pozytywnie. Ze stanowiskiem takim nie zgodził się skarżący podnosząc w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej narusza jego interes prawny, bowiem w wyniku przyjętych w uchwalonym planie miejscowym rozwiązań wzrosła wartość nieruchomości jego sąsiada, a jednocześnie spadła, z uwagi na uciążliwość sąsiedztwa, wartość jego nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
. W świetle art. 3 § 2 pkt 5) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej zwanej Poppsa - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej W.Ś., w czasie złożenia skargi, nie można jednak zaliczyć do kategorii aktów prawa miejscowego z uwagi na brzmienie przepisu art. 28 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie została ona bowiem jeszcze ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. i tym samym nie upłynął także 14 dniowy termin jej vacatio legis liczony od dnia jej ogłoszenia.
Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 13 wymienionej ustawy była ona w tym czasie kontrolowana pod kątem jej zgodności z prawem przez Wojewodę Ś. Tym samym złożoną skargę należy uznać za przedwczesną.
Zgodnie z brzmieniem art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie terytorialnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z zacytowanego przepisu wynika, że wniesienie skargi do sądu, winno zostać poprzedzone wezwaniem organu gminy przez stronę skarżącą, do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia. Przedmiotowe wezwanie stanowi tym samym niezbędną przesłankę skutecznego uruchomienia sądowej kontroli zaskarżonej uchwały lub zarządzenia. Opisana przesłanka, odnosząca się do uruchomienia kontroli sądowej, została powtórzona również w art. 52 § 4 PoPPSA. Zgodnie z tym ostatnio wymienionym przepisem w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika ze skargi, a także udzielonej przez Radę Miejską W.Ś. odpowiedzi na skargę skarżący nie dopełnił wyżej opisanego obowiązku. Za spełniające opisany warunek dopuszczalności skargi, trudno bowiem uznać pismo skarżącego z dnia [...]r. skierowane do Przewodniczącego Rady Miejskiej, skoro zostało ono złożone dwa dni przed podjęciem zaskarżonej uchwały.
W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6) w związku z art. 52 § 3 PoPPSA odrzucił skargę jako niedopuszczalną.