Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 maja 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa Bloku przy ul. [...] w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie oceny stanu technicznego obiektu budowlanego i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W piśmie z dnia 24 lipca 2018 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniła przedmiotowy wniosek narażeniem jej na nieodwracalne skutki prawne i finansowe oraz wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków przejawia się również w tym, że wywoła efekt usankcjonowania pewnych patologicznych zachowań związanych ze współżyciem w ramach wspólnoty i wadliwym sposobem użytkowania lokalu mieszkalnego, co może stanowić przykład dla innych lokatorów. Wykonanie decyzji na obecnym etapie spowoduje paraliż finansowy skarżącej. Ponadto, według skarżącej zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a., co również uzasadnia wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki.
Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżona decyzja, która nie ma przymiotu wykonalności, albowiem nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków. Ma ona charakter czysto procesowy, zatem nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. Nie wymaga również od organu podjęcia jakichkolwiek czynności, których wykonanie mogłoby z punktu widzenia strony skarżącej spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można zatem przesądzić, że istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody albo trudnych do odwrócenia skutków dla strony skarżącej.
Wobec powyższego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do tego aktu. Należy przy tym podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot merytorycznego rozpoznania skargi.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.